Categorie archief: je hebt van die dagen

Augurken met slagroom

Geplaatst in je hebt van die dagen door
Afgelopen vrijdag was ik op kraamvisite bij een vriendinnetje met een geweldige nieuwe baby. Het was dat de nieuwe moeder haviksogen had, anders had baby Damla bij mij in de tas gezeten. Zo’n snoezig lief meisje was het!

Na alle babyvoeding begon ook mijn maag te rammelen en ging ik met een ander vriendinnetje lunchen. In Den Bosch. Dat is me toch een leuke stad! Als het aan mij had gelegen, verhuisden we daar meteen naar toe. Bye Bye Nijmegen. Hello Den Bosch! De sfeer is gemoedelijk en – niet onbelangrijk – er zijn meer dan genoeg leuke eetgelegenheden om tien kilo aan te komen zonder er een traan om te laten.

Vriendinnetje vertrekt begin november voor ons werk naar Shanghai. Zo’n zes weken zal ze in die mooie stad vertoeven. En natuurlijk gaat er bij mij dan weer het een en ander kriebelen.
Shanghai. Terug. Naar de lieve Chineesjes met hun rare aparte gewoontes.
Voorlopig moet ik het maar doen met haar verhalen!

Aangezien Den Bosch dichtbij Utrecht ligt, belde ik Zus nog even op. Wat ze aan het doen was en of ze het leuk vond als ik nog even langskwam. “Ja, hoor! Gezellig! We eten pannenkoeken!” en ik was om, ondanks mijn lunch van salade met geitenkaas en een dame blanche die gerust Madame Blanche had mogen heten.

Hoe dan ook. Pannenkoeken, die lust ik wel! Zeker omdat het al veel te lang geleden was dat ik die op had. En omdat Zus van een pannenkoek nog een Michelin-ster-waardige maaltijd kan maken. Het water liep me al in de mond.

Ik was alleen een beetje vergeten dat Zus zwanger is.
En vrouwen met kindjes in hun buik kunnen soms een beetje, uhm, anders worden.
Naast een volledige gedaanteverandering (zeg maar gerust extreme makeover) kunnen zij ineens volledig van smaak veranderen. Zus is hierop geen uitzondering.

Eerst kreeg ik een heerlijke pannekoek met kaas.
Daar schonk ik wat stroop overheen.
Verrukkelijk!

Of ik er nog één lustte.
Maar natuurlijk!
Wat was ik verbaasd toen in plaats van nog zo’n lekkere kaaspannekoek, aardbeien, warme kersen, slagroom en straciatella ijs op tafel werd gezet.
Volgens Zus kon dat best.
Een toetje als maaltijd.

Tja, wie ben ik dan om een zwangere vrouw tegen te spreken?

Horrormonen

Geplaatst in hij & ik, je hebt van die dagen door
Ook niet-zwangere vrouwen kunnen weleens last hebben van de horrormonen.

Nu ben ik best een redelijke vrouw en laat ik Lief zoveel mogelijk met rust als de interne huishouding opstandig is. Maar vervelend is het zeker. Anno 2008 word je nu eenmaal niet graag als hysterisch emotioneel labiel bestempeld.

Ik zweette dan ook dikke angstdruppels toen ik laatst bij de Apotheek kwam om mijn halfjaarlijks recept op te halen.
“Mevrouw, u krijgt nu van mij Stederil 30 mee in plaats van Microgynon 30. Het is precies hetzelfde, maar Stederil wordt wel door de verzekering vergoed en Microgynon niet.”
“Maar ik wil geen andere pil!”
“Het is precies hetzelfde.”
“Helemaal hetzelfde?”
“Helemaal hetzelfde.”
“Ook qua samenstelling?”

“Ook qua samenstelling.”

 
En ik vreesde het ergste. Die medici zeggen toch alleen maar wat je horen wil.
Maar goed, helemaal vergoed door de verzekering.
Da’s niet zo vaak.

Het proberen waard dus!

De eerste dag (gisteren) was het al raak.
Alsof ik tien keer met het verkeerde been uit bed was gestapt.
Mijn hoofd stond op onweer en de frons op mijn voorhoofd is de hele dag gebleven.
“Ik blijf wel uit je buurt,” lachte Lief.
Ik keek chagerijnig voor me uit.

En we moesten nog naar Venray en Helmond. Op bezoek. Gezellig zijn.

Gelukkig was het erg leuk bij Schoonouders-to-be in Venray en bij de Neefjes in Helmond. Ik heb me niet misdragen, maar moest wel een beetje tranenlaten. Om niets.

Rationele Kwangie has left te building, zeg maar.

En alles was stom. Heel stom.
Stomme zorgverzekeraar! Die mij al drie keer van pil heeft doen veranderen, zodat ik de idioot lijk, terwijl zij degenen zijn die een wispelturig beleid voeren. Stomme mevrouw van de apotheek die beloofde dat alles hetzelfde zou zijn, terwijl ik toch duidelijk minder gezellig was dan de dag ervoor.

Stomme ik, die zich zo laat beïnvloeden door een beetje oestrogeen.

Bij thuiskomst toch maar even de nieuwe en de oude pil erbij gepakt.
Als het zonnetje in huis van één pilletje al omslaat tot een deprimerend hoopje ellende, dan maakt de mevrouw van de apotheek mij niet wijs dat het allemaal precies hetzelfde is!

Nee, dan mag ik met recht terug naar de apotheek en die mevrouw over de toonbank trekken haarfijn uitleggen dat zij verkeerde informatie verschaft. En eisen dat ik mijn oude pil vergoed krijg, omdat ik aantoonbaar onuitstaanbaar ben door die nieuwe pil. Grrrrrr!

“Lief!!!!! Kijkt dan! Hier staat het! Zie je nou wel! Het is… Het is… precies hetzelfde”
“O, je was dus gewoon chagerijnig vandaag!” zei Lief vrolijk.
Die slaapt dus op de bank. Dat begrijp je.

 

Nieuwe ontwikkelingen

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door
Zoals u wellicht weet, ben ik net terug van het Verre Oosten.
Drie weken en een paar dagen om precies te zijn.
Hierdoor loop ik nogal achter wat betreft nieuwe ontwikkelingen in Nederland.

Zo had Lief het laatst met M. -het jongste broertje van Gijs, de Lief van Zus- over ‘jumpen’.
“Dat is zoiets als dansen”  zeiden de heren. Voordoen konden zij niet. Een betere omschrijving dan “Het is dansen op de maat, maar ik kan het niet” kreeg ik niet. “Moet je maar op Youtube kijken.”
Heel fijn. Moet je maar op Youtube kijken. Tsss…

Of Sonja Bakker.
Ik heb er weleens van gehoord, maar me nooit in verdiept. Ben nu eenmaal niet zo van het niet-eten. Lijnen is een tijdelijke hype. Als je maar lang genoeg wacht, raakt mollig weer in de mode.
En laat ik nou graag een trendsetter zijn. Dus knabbelen we lekker door en bakken we er niets van, als je het Sonja vraagt.

Bovendien hebben de klimaatveranderingen hun intrede gedaan in mijn afwezigheid.
Ik kan er geen touw aan vastknopen. De eerste week was het stralend weer. Zon, zon, zon. Geen wolkje aan de lucht en lekker zonder jas op pad. Heerlijk!

Hoe anders waren de afgelopen dagen.
Ik kan me niet herinneren dat de zomers zo kort waren.
Begint herfst tegenwoordig in juli?
Regen, nat, vies. Bah! En koud dat het is. Koud!
Dan is zonder jas op pad lang zo lekker niet meer.
Zeker niet als je Kitsch Kitchen fietstas onder water is gelopen en je met geen mogelijkheid het water eruit krijgt tenzij je een gat aan de onderkant maakt, maar dat gaat niet zo gemakkelijk zonder gereedschap en in beide handen een volle tas die in de ondergelopen fietstas gepropt moeten worden. Daar sta je dan! Te vloeken en te klagen over het weer!

 
U ziet.
Ik werk hard aan de reïntegratie!

Hoe Kwangie eindelijk in Utrecht belandde

Geplaatst in je hebt van die dagen door
Toen ik gisteren naar het station fietste, was ik erg in mijn nopjes dat de hevige bui die over Nijmegen trok, plaats had gemaakt voor een stralend zonnetje. What a timing, Kwangie! Subliem!
Inderdaad, wat een timing. Diezelfde bui had zojuist ingeslagen op het NS-spoorwegen-systeem en met geen mogelijkheid reed er een trein van of naar Nijmegen. PARDON!?!

“Maar ik moet naar Utrecht!”
“Er rijden geen treinen van of naar Nijmegen, mevrouw.”
“Ook niet naar Utrecht?”
“Nee, omdat er geen treinen van of naar Nijmegen rijden, mevrouw. Blikseminslag.”
“Ook niet vanaf station Heijendaal?”
“Dat heeft geen zin, mevrouw.”
“Hoe kom ik dan in Utrecht?”
“De NS zet bussen in, mevrouw, dat kan nog wel eventjes duren.”

 
Gijs wordt 30.
En dat wordt ie maar één keer. Dus moest en zou Kwangie in Utrecht geraken, want ondanks jarenlange campagnevoering mijnerzijds, wonen Zus en Gijs in Utrecht. Ookal is Nijmegen véél handiger. En gezelliger. En meer naast de deur.

Dus begon het Grote Wachten. En het alles-nèt-missen-gebeuren.
Mijn Grote Reis naar Utrecht was net een slechte soap. Ontzettend voorspelbaar dramatisch met bijbehorende ontberingen.

Allereerst vertrok de bus naar Arnhem zonder Kwangie. Want bus was al vol en Kwangie mocht niet voorkruipen van de NS-meneer.
Dus stapte ik in de bus naar Oss die mij in een uur (!) naar Brabant bracht. Aansluiting naar Den Bosch gemist, waardoor aansluiting naar Utrecht gemist. Grrrrr!
Tussendoor regende het hier en daar en vooral overal waar Kwangie was.
Bovendien deed honger zijn intrede.
Het.was.gewoon.niet.leuk.meer.

Uiteindelijk om 22:45 koud, verregend en hongerig netjes op de plaats van bestemming.
Toch knap om vier uur onderweg te zijn en nergens te komen! Een hele prestatie, al zeg ik het zelf.

Tot slot wil ik graag nogmaals een verzoek indienen bij Zus en Gijs.
Kom alsjeblieft met mijn toekomstige neefje/nichtje in Nijmegen wonen.
Dat is véél handiger. En gezelliger. En meer naast de deur.