Naar het Wilde Westen!

Laatst moest ik voor een feestje in Amsterdam zijn.
Dit was overigens hetzelfde feestje als waar ik de lezer ontmoette, voordat mijn imago als huismus aan gruzelementen wordt geslagen.
Van te voren had ik uitgezocht hoe ik er kwam.
Het is immers Amsterdam, hè.
Voor stadsmeisjes uit Nijmegen is dat best een grote stad.

Dus maakte ik verschillende aantekeningen.
Eerst met de trein.
Dan tram 14 zoeken.
Uitstappen bij de Bos en Lommerweg.
En dan nog 3 minuten lopen.
Moet goed komen!

Nu ben ik nogal beperkt wat kaartlezen betreft.
Als Google Maps zegt dat ik rechtdoor moet, eindig ik na 10 minuten lopen steevast aan de verkeerde kant van de kaart.
Dus draai ik bij voorbaat de telefoon 180 graden om en loop tegen mijn gevoel in.
Meestal met als gevolg dat ik na een kwartier op dezelfde plek uitkom als waar ik startte.

Gelukkig was de diagnose route-dyslexie jaren geleden al gesteld.
Ik neem de moeite dan ook niet meer en vraag gewoon willekeurige mensen op straat.
Zo ook die avond.

De treinreis was goed gegaan en de tram had ik ook gevonden.
Of ja, die had iemand anders voor me gevonden, maar ik zat in tram 14.
En toen we bij de halte aankwamen (Vergeet niet in- of uit te checken!), stapte ik netjes uit.

Ik klampte me vast aan de eerste de beste die ik tegenkwam.
“Hallo!” riep ik, “Hallo! Weet jij waar Het Wilde Westen is?”
De jongen rolde met zijn ogen en verstevigde zijn pas.

Dus rende ik de straat over naar het enige meisje dat nog op straat liep.
“Hallo!” riep ik, “Hallo!”
Het meisje verstevigde de grip op haar tas en rende gauw weg.

Ik kan het hen niet echt kwalijk nemen.
Het is immers Amsterdam, hè.
En ik zie er nogal louche uit.
Sorry!

Na een kwartier zoeken, liep ik maar ergens naar binnen.
Daar konden de mensen tenminste niet weglopen.
En hoewel iedereen oogcontact meed, deed ik toch een poging.
“Hallo!” zei ik en ik tikte een meisje aan, “Hallo!”
Het meisje bekeek me van top tot teen en schatte de situatie in.
Ik toverde een glimlach op mijn gezicht.
Eentje dat zei dat ik echt niet koekkoek was.
“Pardon, maar hoe kom ik in het Wilde Westen?”
Het meisje kon er gelukkig om lachen.
“Het Wilde Westen?” zei ze vriendelijk, “Dat is gewoon rechtdoor!”
De.Andere.Kant.Op.

Advertenties

Hoe Kwangie werd geskimd

Donderdagochtend.
Centraal Station Nijmegen.

6:44 uur.

Met slechts één minuut te gaan, ren ik het station binnen.
En ik twijfelde geen moment.
No way dat ik zwart zou rijden.

Want dat durf ik niet zo zit ik niet in elkaar.

Snel naar zo’n kaartjesautomaat.
Enkele reis > 2e klasse > Vol tarief > Vandaag geldig > Pinbetaling
Pinpas erin.
Met half oog op de stationsklok, tikte ik mijn pincode in.
Met de andere helft keek ik naar de trein die in de verte stond.

Dat wordt sprinten, dacht ik nog.

En ik sjorde nog wat aan het apparaat opdat dat de transactie zou versnellen.
Al met al kan het niet meer dan enkele seconden hebben geduurd, maar het mocht niet baten.
Ik miste hem faliekant op het nippertje.

Gelukkig rijden er meerdere treinen naar de plaats van bestemming, dus kun je ook zeggen dat ik ruim op tijd was.Het glas kan niet altijd half leeg zijn, mensen!

 

 
Later die dag.
In een tee-mobiel winkel.
16:00 uur.
 
Mensen, wat een prachtexemplaren!
Mijn hart was meteen verkocht aan een wel heel bijzondere Held.
Zo schoon.
Zo handig.
Zo geweldig heb ik ze in tijden niet meer gezien.
Ik twijfelde geen moment.
“Mag… Mag ik deze meenemen?” vroeg ik aan de verkoper.
“Maar natuurlijk, mevrouw! Ik zal even kijken of we hem nog op voorraad hebben,” antwoordde de verkoper.
Mijn hart bonkte in de keel.
In een paar minuten zou die mooie telefoon van mij zijn.
Ik kon niet wachten totdat ik hem onder handen kon nemen!
“Dat is dan nog €69, mevrouw!”
“Ik wil graag pinnen.”
“Geen probleem. U mag uw pas doorhalen!”
Pas doorhalen> Pincode > ‘ok’

MAXIMUM BEREIKT

 

Ik kreeg ter plekke een hoofd als een pompoen. Vat u hem?
Maar… Dat kan helemaal niet!
Ik heb net mijn salaris gehad! En ik heb deze maand nog helemaal niets leuks voor mijzelf gekocht! Ik heb niet eens iets leuks gedáán! Laat staan… Hoe kan het dan…
Wait a minute! Wait a minute!
What happened here??
IK BEN GEWOON GESKIMD!
Vanmorgen op het station natuurlijk! Hoe stom kan ik zijn!
Heb ik wel mijn hand ervoor gehouden toen ik mijn pincode intoetste?
Vast niet. Ik lette natuurlijk weer eens niet op.
Ik had ook zo’n haast.

Shit! Ik moet die telefoon hebben!! Ik moet de bank bellen!!

“Lukt het, mevrouw?”
“Sorry, maar hier staat ‘maximum bereikt’ en dat kan niet. Ik denk dat ik geskimd ben. Ik ga even langs de bank en dan kom ik terug, okee?”

“O jeetje! Dat is goed, hoor! Ik hou hem zolang wel voor u apart!”

Op hoge poten rende ik naar de bank.
Het is dan niet mijn eigen bank, maar ze zijn vast hartstikke geïnteresseerd in mijn geval.
Ik weet nog precies bij welk apparaat het is geweest.
En ze hebben voor enkele honderden euro’s mijn rekening leeggeplunderd.

Stelletje rotzakken!

“Goedenmiddag mevrouw, hoe kan ik u van dienst zijn?” zei de bankmedewerker vriendelijk.
“Ik denk dat ik geskimd ben. Kan ik hier mijn rekening nakijken?”
“O echt? En waarom denkt u dat dat gebeurd is?”
“Omdat ik net ‘maximum bereikt’ heb, terwijl dat niet kan!”

“Nou, dan gaan we dat gauw nakijken!”

Jeetje, dat mij dit juist moet overkomen.
En dan net nu.
In december, waarin ik nog miljoen kadootjes moet halen.
Hoe lang zou het duren voor de bank het geld heeft terug gestort?
Een week?
Twee weken?
Misschien hoef ik dan helemaal geen kado’s meer te halen!
Sorry jongens, maar ik ben geskimd. Dus hopelijk vinden jullie deze kerstcake ook lekker? Helemaal zelf gebakken!
Scheelt ook weer feestdagenstress.
Zou mooi zijn.
Nee!
NEE!!
Dit kan niet waar zijn.
Laat dit niet waar zijn!

Kan ik nog vluchten?

“Zo mevrouw, het ziet er naar uit dat u de afgelopen dagen gewoon teveel heeft gepind!”

De bittere waarheid wil, dat ik in de tussentijd Lief en het werk al had gebeld over mijn marterlaarschap.

Hij en ik: melk, gulp en een helpdesk

Ik:       “Zeg eens melk.”
Hij:      “Melluk.”
Ik:       “MELK!”
Hij:      “Melluk.”
Ik:       “Zo zeg je dat toch nooit? Zeg je normaal ook melluk?”
Hij:      “Jawel, melluk.”
Ik:       “En kun je dan ook geen gulp zeggen?”
Hij:      “Gul-lup. Gul-lup.”
Ik:       “Of help?”
Hij:      “Hel-lup. Een hel-lupdesk.”
Ik:       “Nee, echt? Kun je dat écht niet? HELP-desk.”
Hij:      “Hel-lup-desk.”
Ik:       “Hel-lup-pe-desk.”
Hij:      “Niet hel-lup-pe-desk. Hel-lup-desk!”

Ik:       “Nee, hélp-desk.”

Melk, gulp, een Limburger en een helpdesk. Meer heb je niet nodig als je je verveelt in de auto!

Hij en ik: trekken naar het Verre Zuiden

Lief en ik gaan een dagje naar het Verre Zuiden.
En wel naar wereldstad Maastricht.
Zo’n grote reis vraagt om een goede voorbereiding, reisschema’s en duidelijke planningen.

Anders krijg je irritaties.

Ik:    “Wat wil je in Maastricht allemaal doen?”
Hij:   “Geen idee…”
Ik:    “Er zijn daar twee H&Ms. Daar kun je wel een dag mee vullen.”

Hij:    …

Zwijgen is toestemmen, vindt u ook niet?
 
 
 
 
Update 21:00
Maastricht is een super stad!
Lekker Chinees gegeten.
H&M bewonderd (was mooooooi!)
ibendebiben nog even ‘Hoi’ gezegd.
En weer teruggereden naar Nijmegen.
 
Opvallend detail: met zoveel Limburgers om ons heen, leek het zowaar of Lief echt ‘Hollands’ sprak!

Hij en ik: over lunchen om 12 uur

Maandagochtend 11 uur:

Ik   :     Ik heb honger.
Hij :     Wat wil je eten?
Ik   :     Heb jij nog geen honger?
Hij :     Nee, niet echt.
Ik   :     Dan wacht ik nog wel even.
Hij :     Moet ik iets voor je maken?
Ik   :     *op nonchalante toon*  Neuh…
Hij :     Zeker weten?
Ik   :     Ik had eigenlijk zin om ergens iets te eten. Maar alleen als jij ook wilt, hoor!
Hij :     Dat kan wel…
Ik   :     Het hoeft niet.
Hij :     Kan wel, maar je kunt toch nergens lunchen voor 12 uur.
Ik   :     Echt wel!
Hij :     Lúnchen? Vòòr 12 uur? Dat kan toch niet!
Ik   :     Dat kan echt wel, hoor! Al die dingen gaan toch om 10 uur al open!
Hij :     Maar toch niet om te lunchen!?!?!
Ik   :     Hoezo niet? Het maakt toch niet uit hoe laat het is!
Hij :     Waar dan?
Ik   :     *zet de troef in* Overal! Maar als je gewoon geen zin hebt, mag je dat best zeggen, hoor!
Hij :     Nee, dat is het niet. Ik wist gewoon niet dat je ook voor 12 uur kunt lunchen.
Ik   :     Dat kan dus wél.
Hij :     Dan gaan we toch zo.
Ik   :     Gezellig, schatje!

En we vertrekken om 12 uur precies voor een ongedwongen lunch bij het Vlaams Arsenaal.