Daar zit een luchtje aan

De lievelingsknuffel van de Watermeloen is een konijn dat na twee jaar kwijlen/sabbelen/snotteren de koosnaam Stinkiestankie heeft gekregen.
Zoals de naam al zegt: het beest stinkt een uur in de wind en als de Watermeloen met de stinkbom aan komt lopen, zou ik zweren dat poeplucht potentie heeft om als parfum verkocht te worden.

Watermeloen is desondanks dol op Stinkiestankie. Hij staat er mee op, hij gaat er mee naar bed. Wat zeg ik? Zonder kan hij niet slapen.
En dat is een probleem. Want Stinkiestankie riekt alsof het vijf jaar op de bodem van het riool heeft gelegen en Watermeloen hapt er in alsof er niets in de wereld beter smaakt dan een vies oud stinkkonijn.
Ik kon het niet meer aanzien.

Op een ochtend zag ik mijn kans schoon. De Watermeloen was bezig met een puzzel. Stinkiestankie lag naast hem op de grond. Vlug gooide ik een doos met honderd puzzelstukjes over de Watermeloen. In alle commotie die ontstond griste ik Stinkiestankie van de grond en stopte hem onder mijn trui.
‘Sorry!’
‘ZOVEEL!’ mopperde de Watermeloen.
‘Ja, dat kan je wel, grote jongen!’

En ik sloop naar de zolder en propte Stinkiestankie in de wasmachine voor een snelwas met een driedubbele schep wasmiddel.
Toen ik terugkwam, was de Watermeloen nog steeds bezig.
‘ZOVEEL!’ klaagde het jong en ik gaf hem een aai over de bol.

Gelukkig overleefde Stinkiestankie de make-over en het intensieve droogproces met een haardroger -don’t ask- en kon ik het die avond al bij de Watermeloen op bed leggen.
Ik was even bezig met de kleine Puk toen ineens een ijzige schreeuw door het huis klonk.
‘Wat is er, jongen?’
‘NIET STINKIESTANKIE!’
‘Wat? Oh dat is wel Stinkiestankie! Hij is alleen schoon!’
‘NEE!’ zei hij resoluut en hij smeet het konijn tegen de muur, ‘NIET STINKIESTANKIE!’
Ik raapte het konijn op en legde uit dat het toch echt Stinkiestankie was.
Maar de Watermeloen was niet overtuigd.
‘KIJK!’ zei hij stellig en hij drukte het konijn in mijn neus, ‘NIET STINKIESTANKIE! KONIJN!’

Sinds die avond heet de knuffel weer gewoon Konijn en doolt de Watermeloen door de nachten op zoek naar zijn geliefde, verloren Stinkiestankie.
‘STINKIESTANKIE! WAAR BEN JE NOU?’
Elk. Uur. Van. De. Nacht.

Misschien dat ik Konijn toch maar in een bak azijn ga leggen.

Advertenties

Interview Indebuurt Nijmegen

Onlangs ben ik benaderd door Indebuurt Nijmegen. Zij hadden mijn schrijfsels op Instagram gelezen en vroegen of ik tijd had voor een praatje.
Zo professioneel normaal mogelijk vroeg ik wat de bedoeling was en warempel, in mijn mega-super-knetterdrukke agenda vond ik een gaatje voor een interview.

Ik nam me voor om alleen maar interessante en wijze dingen te zeggen.
Uiteindelijk werd het een gezellig uurtje, waarin ik aan één stuk heb lopen tetteren en de interviewster met een berg onzin heb achtergelaten.
Toch mooi dat ze er iets van heeft weten te maken 😀

Het interview vind je hier.

Enne…
3 april is de uitslag van de shortlist van de schrijfwedstrijd!
Hoe dan ook wil ik iedereen duizendmaal bedanken voor de likes en volg! Daarmee hebben jullie me in de top 10 gekregen van de meeste likes en volgers – en dat van de vele, vele inzendingen!!! Ik kan niet uitleggen hoeveel dat voor me betekent!

Futiliteiten die je dag kunnen maken of breken

Futiliteiten kunnen je dag maken of breken.
Zo ook kleur.
Kleur is echt een ding.
‘Nee! Niet! Groen!’ roept de Watermeloen.
De ene keer betekent dat: ‘Ik zeg toch dat ik geen groene beker wil?!’
De andere keer: ‘Geef me als de wiedeweerga die groene beker!’
De Watermeloen heeft de kleuren namelijk nog niet op een rijtje.
En meestal gaat dat goed, behalve als het niet goed is.
Dan gooit hij met zijn spullen alsof ze vervloekt zijn en zet hij het op een brullen om het onrecht dat hem wordt aangedaan.
Serieus, de wereld zou een stuk mooier zijn in de kleuren zwart, wit en grijs.

Want de kleine Puk is ook zo’n kleurennazi.
Zo heeft zij de kleur roze geclaimd. Alles wat roze is, valt onder haar gezag.
Roze bekers, roze potloden en zelfs het wc-papier met roze lijntjes zijn van Puk. Schappelijk als ze is mag de Watermeloen de kleur blauw hebben, want ‘blauw is niet zo mooi.’ maar alles wat roze riekt, is eigendom van Puk.
En dat kan op de meest rare momenten leiden tot chaos.

Wanneer je de tafel dekt voor het ontbijt bijvoorbeeld.
Dan kun je zomaar de dag verpesten nog voor hij goed en wel is begonnen.
Puk in tranen omdat haar roze bord/beker/mes/vork in de vaatwasser ligt, terwijl de Watermeloen ‘Nee! Niet! Groen!’ roept.
En iedereen weet dat het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag is.
Als je die verpest, komt het niet meer goed.
Dan gaat de Watermeloen in één ruk over op ‘Nee! Niet lekker! Andere!’ omdat een gat in zijn boterham zit of ‘Nee! Past niet!’ omdat zijn kraag/rits/mouw/naad niet lekker zit.

Ondertussen probeer je Puk uit te leggen dat paars ook een hele mooie kleur is, terwijl je achter een naakte kerel aanrent. Want reken maar dat de Watermeloen zichzelf bevrijd heeft van alle gêne kledingstukken.
Hij zei toch dat zijn kraag/rits/mouw/naad niet lekker zat?
En als je zijn hoofd door een trui probeert te wurmen, hoor je hem nog schreeuwen: ‘Nee! Niet! Groen! Past niet! Niet lekker!’ en roept Puk dat ze het liefste roze heeft, dan oranje, dan geel en dán pas paars.
Met een beetje pech is het complete anarchie nog voor de klok half acht slaat.

In het leven kunnen futiliteiten je dag maken of breken. Was het maar zo zwart-wit.

Breaking news

Mijn hele boek staat online!

Je vindt het hier. Ben je net zo enthousiast als ik?
Tot 14 maart kun je op De Tussenwereld stemmen door het te volgen en te liken.
Het aantal volgers bepaalt namelijk mede de shortlist. Het aantal likes zorgt voor een grotere vindbaarheid – en dat is hard nodig!
Er zijn maar liefst 333 inzendingen voor de wedstrijd.
Met jouw stem, maak ik kans op een uitgeefcontract!

Help je mijn droom waar te maken?

– einde reclameblok –

Lezers gezocht!

Zo ondertussen is het bijna vijf maanden geleden dat hier iets verscheen.
Dat ik niets te melden heb – het gaat goed met me, dank u – doet er niet toe.
Anno 2018 is niets posten het equivalent van de vriendschap dood laten bloeden.
En dat is niet de bedoeling.

Het gaat goed met me, echt waar.
Een tijdlang ging het zelfs héél goed met me.
Tot op zekere dag het een goed plan leek om de Watermeloen een grote-jongens-bed te geven. Sindsdien schrik ik elke nacht wakker van twee koude voetjes op mijn buik. Of van een arm over mijn hoofd. Of een hoofd onder mijn oksel.
Maar verder gaat het dus goed.

Ik heb zelfs voor het eerst in mijn leven luizen gekamd!
Dat is tegenwoordig heel hip, luizenmoeder zijn.
Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent!
Je loopt de rest van de dag rond met jeuk, maar dat is een kriebelig, klein detail.

Maar nu je er naar vraagt.
Weet je nog dat ik bezig was met het schrijven van een boek?
Nou, dat boek is dus klaar!
Wait! What?!
Mijn boek is klaar!
Helaas is het nog niet te koop, maar daar kunnen jullie – ja, jij ook! – een handje bij helpen.

Wat is het geval?
Op http://www.sweek.com heb ik mijn boek aangemeld voor de schrijfwedstrijd van uitgeverij Moon. Lezers kunnen het verhaal lezen, liken en volgen.
Hoe meer volgers, hoe groter de kans om op de felbegeerde shortlist te komen, met als hoofdprijs dat je een uitgeverscontract kunt winnen!

Wat moet je doen (niets mag, alles moet overigens):

1) Ga naar https://sweek.com/explore
2) Klik op het vergrootglas rechtsboven
3) Typ in ‘Kwan’
4) Klik op mijn boek ‘De Tussenwereld’
5) Klik op ‘Read’ (‘Lees’)
6) Klik op het plusje ‘Follow’ (‘Volg’)

Simpel toch?

Het eerste hoofdstuk staat nu online.
16 februari zal ik het hele boek posten.
Lees je mee?