Maandagochtend-vakantie-dip

Houston, we’ve got a problem.

Iemand opgevallen dat ik twee weken weg ben geweest?
Ik ben dus twee weken weg geweest.
Naar Shanghai en Hong Kong.

Waar ik leefde ik als een varken in de bio industrie God op aarde.

Mijn dagelijkse beweging bestond uit het nog-even-op-het-andere-oor-liggen en het wegkauwen van al het lekkers wat de Aziatische keuken je te bieden hebt.
Man!

Wat een heerlijkheid!

Beetje jammer dat we gisteren thuis zijn gekomen.
En dat ik vandaag alweer moet werken.
Vooral omdat ik om 4 uur ’s nachts al last had van Grote Honger en wagenwijde ogen.
 
Dus ik zeg: we maken er maar weer het beste van.

Van deze maandag, die sowieso al verschrikkelijk is, zoals alle maandagen verschrikkelijk zijn, maar die zo na de vakantie al helemaal niet te verteren valt.

Pfff… Volgens mij ben ik nu alweer toe aan vakantie.

Nieuwe ontwikkelingen

Zoals u wellicht weet, ben ik net terug van het Verre Oosten.
Drie weken en een paar dagen om precies te zijn.
Hierdoor loop ik nogal achter wat betreft nieuwe ontwikkelingen in Nederland.

Zo had Lief het laatst met M. -het jongste broertje van Gijs, de Lief van Zus- over ‘jumpen’.
“Dat is zoiets als dansen”  zeiden de heren. Voordoen konden zij niet. Een betere omschrijving dan “Het is dansen op de maat, maar ik kan het niet” kreeg ik niet. “Moet je maar op Youtube kijken.”
Heel fijn. Moet je maar op Youtube kijken. Tsss…

Of Sonja Bakker.
Ik heb er weleens van gehoord, maar me nooit in verdiept. Ben nu eenmaal niet zo van het niet-eten. Lijnen is een tijdelijke hype. Als je maar lang genoeg wacht, raakt mollig weer in de mode.
En laat ik nou graag een trendsetter zijn. Dus knabbelen we lekker door en bakken we er niets van, als je het Sonja vraagt.

Bovendien hebben de klimaatveranderingen hun intrede gedaan in mijn afwezigheid.
Ik kan er geen touw aan vastknopen. De eerste week was het stralend weer. Zon, zon, zon. Geen wolkje aan de lucht en lekker zonder jas op pad. Heerlijk!

Hoe anders waren de afgelopen dagen.
Ik kan me niet herinneren dat de zomers zo kort waren.
Begint herfst tegenwoordig in juli?
Regen, nat, vies. Bah! En koud dat het is. Koud!
Dan is zonder jas op pad lang zo lekker niet meer.
Zeker niet als je Kitsch Kitchen fietstas onder water is gelopen en je met geen mogelijkheid het water eruit krijgt tenzij je een gat aan de onderkant maakt, maar dat gaat niet zo gemakkelijk zonder gereedschap en in beide handen een volle tas die in de ondergelopen fietstas gepropt moeten worden. Daar sta je dan! Te vloeken en te klagen over het weer!

 
U ziet.
Ik werk hard aan de reïntegratie!

Hoe Kwangie in China belandde

Een tijdje terug vroeg Toaske hoe ik in China was beland.
Tja, hoe eigenlijk? Het lijkt nu alweer zo lang geleden.

Het begon allemaal met een hele leuke bijbaan waar ik wat centjes verdiende, terwijl er officieel *kuch* gestudeerd werd. Deeltijd opleiding PABO en ergens nog een scriptie geschiedenis in de kast.

Het werd helemaal leuk toen ons bedrijf aankondigde de Aziatische markt op te gaan.
Het nieuwe bloed moest natuurlijk getraind worden. Eén groepje Chinezen werd in Enschede ondergebracht, één groep in Tilburg. En drie Chineesjes uit Hong Kong kwamen onder mijn hoede in Arnhem. Héél gezellig. Vooral omdat ik in het dagelijkse leven geen Chinees spreek en nu opeens alles uit de kast moest halen om me verstaanbaar te maken. Zo erg is het nou ook weer niet, maar het was wel even omschakelen.

Zo noemde ik Roodkapje (je moet het toch ergens over hebben, he?) ‘Cement-wijf’.
Oeps! Kwestie van verkeerde vertaling.
Of dat ik beweerde van antiek te houden, terwijl ik ‘electronica’ wilde zeggen.
En ‘verse ogen’ toen ik ‘een frisse blik’ bedoelde.
Jaja! Het luistert allemaal erg nauw, dat Chinees.
Het was een vrolijke tijd met de drie meiden uit Hong Kong, mede door mijn taalcreativiteit.

Halverwege hun training werd ik gevraagd Hong Kong te ondersteunen tijdens de opening.
En of ik tussendoor even naar Zweden wilde. Twee keer.
“Geen probleem” zei ik, “WAAAAAAAAAAAAUW!!!” dacht ik. Maar, hee, ik heb me gedragen.
Koffers gepakt, Lief uitgezwaaid nou ja, hij mij dan en vertrokken.

Na twee maanden Hong Kong, ben ik gevraagd de opening in Shanghai te ondersteunen.
“Geen probleem” zei ik en zo werd mijn verblijf van twee maanden verlengd naar vier.
Vier maanden die voorbij vlógen. Van ontzettend lange werkdagen tot muizenkeutels in het appartement, van ni hao tot g*dverrrrrrrrr! Heel veel lachen. Heel veel tranen. Heel veel geleerd. Heel veel wijzer.

Ik heb dan ook niet lang getwijfeld toen ik gevraagd werd te blijven in Hong Kong.
Dichtbij pap, mam en Broer. Ieder weekend naar ‘huis’ om van paps kookkunsten te genieten. Luieren met Broer en moeders ‘hilarische’ uitspattingen aan te horen.
Bovendien was het werk hartstikke leuk. En dan die collegaatjes. Die waren hartverwarmend! Echt hele lieve mensen, die ik nu erg mis.

In totaal ben ik één jaar in Hong Kong en een half jaar in Shanghai geweest.
Mensen, het was geweldig!

Waarom ik dan toch terug ben?
Omdat Lief alleen in ons pas gekochte woning zat.
Omdat Zus en Gijs weigerden dichter bij mij te komen wonen.
En omdat ze geen hamka’s chips in China verkopen.

Dutch people according to the Chinese

Enkele van onze collega’s zijn zo’n twee, drie maanden in Nederland geweest voor training. Nu ze alweer een tijdje in het Verre Oosten zijn, hoor ik nog regelmatig wonderbaarlijke feiten over de dutchies:

DUTCH PEOPLE ONLY EAT BREAD
Chinezen eet het liefst warm. Ontbijt, lunch, avondeten en supper. Dat die gekke Hollanders de dag doorkomen op een broodje als ontbijt, lunch en soms zelfs als diner, vinden zij uitermate vreemd. Als er al eens broodjes op het Chinese menu staan, dan worden die eerst netjes warm gestoomd.
Koud, droog brood als maaltijd. Poor dutch people.

 
DUTCH PEOPLE ONLY EAT POTATO
Aardappels worden in de Chinese keuken als groente voorbereid. In een curry of geroerbakt met andere groentes. Maar om nou elke dag aardappeltjes te eten, dat lijkt hen net zo smakeloos als elke dag worteltjes eten! (dit geldt niet voor de Chinezen uit het Noorden, maar dit even terzijde)

DUTCH PEOPLE HAVE ANOTHER DEFINITION FOR CHINESE FOOD
Een ver-weg-van-huis-Chinees die eindelijk een plaatselijke keuken tegenkomt, hoopt natuurlijk een vleugje thuis te kunnen meepikken. Maar al die gekke gerechten op de menukaart, daar worden ze niet vrolijk van. “That’s not REAL Chinese!”

DUTCH PEOPLE LIKE TO LICK THEIR FINGERS
Herken je dit? Dat je even door een tijdschrift bladert en, onbewust, je vingers langs je tong haalt voordat je de bladzijde omslaat. Vinden de Chineesjes wal-ge-lijk! Die vingers… Die gaan overal langs en dan stop jij alle onzichtbare viezigheden IN JE MOND!
Bovendien als zij hetzelfde blad doornemen, zijn zij noodgedwongen jouw speeksel aan te raken. Zou jij ooit jouw vingers in hun gegorgel willen zetten? Net zo lief willen zij jouw speeksel niet aanraken.

AMSTERDAM IS VERY FAR AWAY
Zoals zoveel andere buitenlanders, dachten de Chineesjes dat Amsterdam een ander woord voor Nederland was. Net als dat Holland ook Nederland is. Aangezien zij respectievelijk in Tilburg en in Enschede werden getraind, bleek Amsterdam heel ver weg. “More than an hour by train!”

DUTCH PEOPLE EAT BLACK TOXIC FOR FUN
Uit nieuwsgierigheid proefden ze het lekkerste snoepje van Nederland om hem weldra uit te spugen. Drop. Hoe kunnen die gekke Hollanders dat nou voor hun plezier eten? Het lijkt wel vergif!

 
AFTER SIX O’ CLOCK THERE IS NOTHING TO DO IN HOLLAND
Om zes uur sluiten de winkels, keren de mensen naar huis en zijn de straten leeg. Het is zelfs donker. Saai hoor, vinden deze 24 uur economische Chineesjes. “What do you do after six?”
En wij maar volhouden dat we het zo druk, druk, druk hebben!

Toch willen alle collega’s graag een keertje terug naar Nederland. In 2009 of in 2010 misschien.
Er valt immers nog veel te ontdekken in ons Kikkerlandje:
“Let’s visit Holland, one day or so and then go to Italy!”
One of the colleagues, 30 May 2008, Mongkok – Hong Kong

 

Over vogeltjes en zo

Het is hier heet. Broeierig. Benauwd.

Bij gebrek aan een koel hoofd, vragen we – tegen beter weten in – Broer om inspiratie. En ik heb het geweten, hoor! Dit is zijn verzoek voor het logje van vandaag: Over de vogeltjes die hier, in het dorp, zingen.

Uhm…
Eh…

Vogeltjes.

Bij Hong Kong denken de meeste mensen aan een hypermoderne stad, aan een schitterende skyline en misschien ook wel aan SARS…

Wat minder bekend is, is dat je in Hong Kong ook prachtige flora en fauna kunt vinden. En dan heb ik het niet over de arme kippetjes op de markt, die je levend mee naar huis neemt om te veroberen (niet meer mogelijk na de kippengriep, maar dat terzijde).

Mijn familie leeft niet tussen de hoge gebouwen. Wij wonen gewoon in een huis op het platteland, waar wij een simpel leventje leiden tussen de bomen en de bloemetjes en de vogeltjes. Heel veel soorten vogeltjes. Van kleine mussen tot reigers. Van papegaaien tot ‘rode billetjes’.

Rode billetjes? Rode billetjes! Kennen jullie zeker niet, he? Stadsmensen!

’s Morgensvroeg beginnen de vrolijkerds al aan hun repetoires. De een nog harder dan de andere. En ze laten zich niet op ‘snooze’ zetten, die vogeltjes. Nope. Dat gaat de hele dag zo door. Tutututut Woehoe WoeHOETjirp Tjirrrrrrrrrrrrp!

Gelukkig gaan vogeltjes met de kippen op stok en houdt het fluitconcert op met het vallen van de avond. Dit betekent geenszins dat de rust in het dorp wederkeert. In grote getale zorgen kikkers en padden voor een avondvullend programma. De enthousiastelingen weten niet van ophouden en kwaken door tot in de late uurtjes.

Knaller van de avond is een intiem concert in bed, featuring: de Mug.

Het is heerlijk rustig hier in ons dorp.