Krottenwijken miljonair

Trendsetter als ik niet ben, heb ik dan eindelijk Slumdog Millionair gezien.
Hij draaide nog in de bioscopen. maar niet lang meer! Ga dus deze week nog, mensen!
Waar ik plaats nam met vriendinnetje Ingmar.
Om af en toe de ogen flink dicht te knijpen.

En zo nu en dan diep te zuchten.

Maar mensen, wat een film!
Ik ben er helemaal ondersteboven van.
Van mij mogen moeten ze veel meer van zulke films maken!
Advertenties

Een maand Moskou in beeld

Twee weken is natuurlijk véél te kort om een stad als Moskou te ontdekken.
Zeker als je non-stop aan het werk bent om alle fashionista’s die de stad rijk is van de laatste mode te voorzien.

En dus bleef ik wat langer.
In Москва.
Een hele maand om precies te zijn.
Nèt lang genoeg om het Rode Plein bezocht te hebben.
En bijzonder lang, om zonder internet te zitten.
Langer gaat gewoon niet.
Onmogelijk.

Hoe dan ook, een verslag met foto’s:

Zo!
Dat was dus Moskou.
Nu weer terug naar de orde van de dag!

Revolutionaire weg

Soms is er een film die je graag wilt zien.
Héél graag.
Een film die lovende recensies ontvangt.
En die je heel erg aanspreekt.
Om het thema.
En om Leonardo DiCaprio de acteurs.

Helaas weet je dat er weinig helikopters en pistolen voorbij zullen komen.
In die film dan.
Noch spelen scheurende auto’s en gevaarlijke criminelen een rol.
Misschien vloeit er zelfs geen druppeltje bloed!

Dan wordt het al moeilijk.
Heel erg moeilijk.
Om Lief in dezelfde bioscoop te krijgen.

Want.
Lief houdt niet zo van mooie aart haus films.
Waarin niet te pas en te onpas helikopters worden ingezet.
Of mensen elkaar achterna crossen in glimmende auto’s.
Waar pistolen worden getrokken.
En kogels in de rondte vliegen.
Zodat mensen bij bosjes neervallen.

Maar vandaag maakte Lief een uitzondering.
Voor mij.
Omdat het Revolutionairy Road betrof.
En ik.
Plechtig.
Beloofde.
Dat Kate Winslet en Leonardo DiCaprio niet wéér tegen een ijsrots zouden knallen.
En dat er waarschijnlijk ook weinig liefde aan zou zijn.
Omdat de twee een getrouwd stel spelen.
*spoiler alert*
Een ingedut, getrouwd stel.

En we gingen.
Naar de film.
Naar die film.
Om half drie.
’s Middags.
Met zijn tweetjes.
In een vrijwel lege bioscoop. Want wie gaat er nou ’s middags naar de bioscoop als je geen kinderen hebt!?!

En hij was prachtig.
Leonardo DiCaprio De film.
Werkelijk wonderschoon.
Mooie dialogen.
Mooie emoties.
Mooi thema.

En ik ben weer helemaal gelukkig.
Ondersteboven.
Binnenstebuiten.

Maar een film uitzoeken?
Dat mag ik nooit meer.

Sex and the City

Sex and the City – The Movie.
Ik moet werkelijk de laatste levende vrouw op aarde zijn geweest die deze film nog niet had gezien.

En vanavond kwam het er eindelijk van. Samen met vriendin Ingmar – die de film natuurlijk al wél had gezien – een hapje gegeten en vervolgens genesteld in de bioscoop. Met een bak popcorn. En een bak chocolade popcorn.

Het was Ladies Night.
Dui-de-lijk.
Geen man te bekennen in een straal van 1 kilometer.
Maar dat was natuurlijk niet nodig.
Veel gelachen, menig traantjes gelaten en vooral heel veel inspiratie opgedaan.
Voor De Grote Dag in 2010. Niet iedereen is een stijlgoeroe, dus moet je wel ideeën jatten kijken naar de wereld om je heen. En nu weet ik precies hoe ik het niet wil.
Geen blauwe vogel op mijn hoofd. Geen man met plankenkoorts alleen in een limousine.

Wel Vivienne Westwood. Je moet blijven dromen in het leven! En tegen die zwarte jurk van Charlotte met al die stroken, zeg ik ook geen nee. O en die schoenen! Ge-wel-dig!

… Zzzzzucht …

Zomerfeesten

Eigenlijk was het niet de bedoeling, maar het gebeurde toch.

Vierdaagse in Nijmegen. Met bijbehorende Zomerfeesten.
En als Kwangie ’s morgensvroeg naar het werk fietst en pas ’s avondslaat naar huis wederkeert na een paar glazen spa rood en heel veel gezelligheid, dan schiet het loggen er een beetje bij in.

Maar goed, vanavond is de laatste avond!