Anti-Puk-campagne

Het begon al in het ziekenhuis.
De kleine Puk was amper drie dagen oud of een verpleegkundige zei schoorvoetend:
“U weet dat borstvoeding alleen niet toereikend is?”
Op het voorhoofd van Lief verscheen een Groot Vraagteken, maar ik knikte gauw ja.
Blij dat ze hét gesprek niet hoefde te voeren, schoof de verpleegkundige een folder onder mijn neus.
ANTICONCEPTIE voor beginners, een dertig pagina tellend manifest over wat je allemaal kunt doen om een volgende telg te voorkomen.

Nu zien Lief en ik er sprankelend jong uit.
Niet gek dus dat de verpleegkundige ons voorlichting wilde geven.
“Of ze zijn zó geschrokken van Puk dat ze allemaal willen voorkomen dat er ooit een Puk 2 komt?” grapten we nog.

In de daaropvolgende dagen kwam de ongewenste voorlichting van alle hoeken en gaten.
De kraamhulp wees ons er nogmaals op dat borstvoeding alleen niet toereikend is. Kom op! Wie denkt dat nou echt?!
De verloskundige vertelde ons dat er altijd weer een kans op een zwangerschap is, als…
Het consultatiebureau wilde weten of we al geïnformeerd waren over de verschillende soorten anticonceptie.
De huisarts vroeg bezorgd of we al gemeenschap hadden gehad. Wát zeg je!?
Opgelucht om onze reactie begint iedereen routinematig een preek praatje af te vuren.

Dat er áltijd een zwangerschap op de loer ligt.
Dat er allerlei foefjes bestaan om te voorkomen dat.
Dat vooral géén seks het beste middel is tegen kleine Puks en een gezellig huwelijk.

Pffff!
Het lijkt wel alsof iedereen je wil behoeden voor Het Leed Dat Zwangerschap heet.
Hoe dan ook.
De anti-Puk-campagne heeft gewerkt.
Ik ben weer aan de pil.
Niet de Stediril of Mycrogynon, maar een fancy pil met de geniale naam Ethinylestradiol/Levonorgestrel.
Tegen de tijd dat ik dat kan uitspreken, heeft de Kleine Puk wel een broertje of zusje verdiend!

Horrormonen

Ook niet-zwangere vrouwen kunnen weleens last hebben van de horrormonen.

Nu ben ik best een redelijke vrouw en laat ik Lief zoveel mogelijk met rust als de interne huishouding opstandig is. Maar vervelend is het zeker. Anno 2008 word je nu eenmaal niet graag als hysterisch emotioneel labiel bestempeld.

Ik zweette dan ook dikke angstdruppels toen ik laatst bij de Apotheek kwam om mijn halfjaarlijks recept op te halen.
“Mevrouw, u krijgt nu van mij Stederil 30 mee in plaats van Microgynon 30. Het is precies hetzelfde, maar Stederil wordt wel door de verzekering vergoed en Microgynon niet.”
“Maar ik wil geen andere pil!”
“Het is precies hetzelfde.”
“Helemaal hetzelfde?”
“Helemaal hetzelfde.”
“Ook qua samenstelling?”

“Ook qua samenstelling.”

 
En ik vreesde het ergste. Die medici zeggen toch alleen maar wat je horen wil.
Maar goed, helemaal vergoed door de verzekering.
Da’s niet zo vaak.

Het proberen waard dus!

De eerste dag (gisteren) was het al raak.
Alsof ik tien keer met het verkeerde been uit bed was gestapt.
Mijn hoofd stond op onweer en de frons op mijn voorhoofd is de hele dag gebleven.
“Ik blijf wel uit je buurt,” lachte Lief.
Ik keek chagerijnig voor me uit.

En we moesten nog naar Venray en Helmond. Op bezoek. Gezellig zijn.

Gelukkig was het erg leuk bij Schoonouders-to-be in Venray en bij de Neefjes in Helmond. Ik heb me niet misdragen, maar moest wel een beetje tranenlaten. Om niets.

Rationele Kwangie has left te building, zeg maar.

En alles was stom. Heel stom.
Stomme zorgverzekeraar! Die mij al drie keer van pil heeft doen veranderen, zodat ik de idioot lijk, terwijl zij degenen zijn die een wispelturig beleid voeren. Stomme mevrouw van de apotheek die beloofde dat alles hetzelfde zou zijn, terwijl ik toch duidelijk minder gezellig was dan de dag ervoor.

Stomme ik, die zich zo laat beïnvloeden door een beetje oestrogeen.

Bij thuiskomst toch maar even de nieuwe en de oude pil erbij gepakt.
Als het zonnetje in huis van één pilletje al omslaat tot een deprimerend hoopje ellende, dan maakt de mevrouw van de apotheek mij niet wijs dat het allemaal precies hetzelfde is!

Nee, dan mag ik met recht terug naar de apotheek en die mevrouw over de toonbank trekken haarfijn uitleggen dat zij verkeerde informatie verschaft. En eisen dat ik mijn oude pil vergoed krijg, omdat ik aantoonbaar onuitstaanbaar ben door die nieuwe pil. Grrrrrr!

“Lief!!!!! Kijkt dan! Hier staat het! Zie je nou wel! Het is… Het is… precies hetzelfde”
“O, je was dus gewoon chagerijnig vandaag!” zei Lief vrolijk.
Die slaapt dus op de bank. Dat begrijp je.