(niet zo) fanatiekelingen (3)

Geplaatst in je hebt van die dagen, lezers & ik door
Die druk van een blog, hee!
Tjongejonge…
En ik maar denken dat loggen een leuke bezigheid was.
Voor de lol, hobby, no strings attached…

Totdat vriendin Ingmar mij op de vingers tikte:
Ing:    “Zeg, hoe gaat het met je strippenkaart?!?”  
Moi:     *SLIK*
Ing:    “Jahaaa, ik lees je blogs wel!”
Moi:    ” Uh… (…) te warm (…) deze week ga ik het helemaal goed maken (…) béétje ziek geweest (…) dinsdag, vrijdag, zaterdag en zondag (…) écht waar.”

De deze-keer-is-het-helemaal-anders-mentaliteit is helaas een beetje ingekakt, maar beloofd is beloofd. Over zes weken komen we met een strak lijf terug en is die strippenkaart op! écht waar, hoop ik…

First job

Geplaatst in kwangie denkt terug door
Daar zit je dan! In Shanghai, voor je werk.
Ik kan me ergere dingen voorstellen.
Het was ook bepaald geen straf om in Hong Kong te werken.
He-le-maal geen problemen mee. Flexibel als ik ben.
Béétje jammer dat Lief in Nijmegen zit, maar daarvoor hebben ze voetbal uitgevonden.

Enniewee…
Vandaag moest ik denken aan My First Job.
Mijn eerste baantje was in een warenhuis in Nijmegen.
Het begon met een V en eindigde met een D, dus het was niet de Hema.

Welgeteld voor 5,10 gulden per uur stond ik achter een toonbank.
Op de eerste dag legde de afdelingsverantwoordelijke mij uit: “Dit is echt goud en zilver. Je mag dit nóóit alleen laten.”
Zo gezegd, zo gedaan.
Twee maanden lang stond ik er.
Beetje toonbankje poetsen, mensen helpen: “Het toilet is dáár. Bij de tijdschriften links.” van dat kaliber. Tjongejonge wat was dat hard werken, zeg!
Zonder airco en in mijn uniformpje.
Maar mijn vlijt werd opgemerkt en beloond: ik mocht ook na de zomer blijven werken!

Zo leerde ik F. en J.kennen.
In dat warenhuis.
In ons bloesje, sjaaltje en rokje.
Bij het goud en zilver.
Het was F. die mij erop wees dat er zoiets bestond als pauze.
Wist ik veel. Ze hadden toch gezegd dat ik het NOOIT alleen mocht laten?
En wat moet je tijdens je pauze doen anyway?
Laat mij maar achter die toonbank.

En zo stonden we jarenlang elke koopavond, zaterdag, koopzondag en feestdag achter die toonbank. Te kletsen natuurlijk en een beetje te werken en steeds meer ook een beetje te wachten op de pauzes.
Midden in Nijmegen.
In ons apenpakkie.
Bij het goud en zilver.

 

Zondagschool

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk, lezers & ik door

Het was weer een educatieve dag.

Zo leerden we dat Amsterdam in Engeland ligt, dat je beter je broek aan kunt houden wanneer je noodles eet en dat Merel Roze populairder is dan Kluun.

Amsterdam ligt niet meer in Nederland. Het valt tegenwoordig onder de Engelse vlag. Aldus Statcounter, die mij verzekerde dat er drieendertig bezoeken uit Engeland zijn geweest. WOW!!! Impressive, isn’t it?

Zeker als je je bedenkt dat ik, naar mijn weten, slechts één Nederlandse collega en een handjevol familie aan de andere kant van de Noordzee heb zitten. En die familie, die kan geen woord Nederlands.

Helemaal in mijn nopjes klikte ik even hier en daar om mijn bezoekers van het grote eiland nader te onderzoeken. En wat blijkt? Statcounter noteert lezers uit Amsterdam onder Engeland. Béétje jammer. 

 

Van al dat analyseren krijgt een mens honger. Gelukkig hadden we nog noodles in huis. En na die ene keer dat ze in mijn schoot waren beland, dacht ik zo slim te zijn om mijn broek uit te trekken. Helaas weet ik nu dat een grote vlek op je broek bij lange na niet zo erg is als een derdegraads verbranding op de blote benen. AU!

 

Na de grote schoonmaak en de lange, koude douche zijn we nog effekes bij Kluun op bezoek geweest. Je weet wel, die van ‘Komt een vrouw bij de dokter’ (vertaald naar het Engels als ‘Love Life’ en ikke nog steeds niet begrijpen waarom zo’n slechte titel). Hartstikke leuk, die logs van Kluun. Toch staat hij niet in de Blog50-lijst. Merel Roze weer wel, die staat op nummer 33. Merel who? Merel Roze. Wist ik ook niet. Maar nu wel.

 

Heel nuttig, zo´n dagje levenswijsheid opdoen.

* Merel Roze maakt mooie foto’s en schrijft bijzondere verhalen. Neem een kijkje!

 

EK 2008

Geplaatst in hij & ik, kwangie denkt moeilijk door

Vandaag stond er een mailtje in mijn inbox.
Van Gijs, dat over drie weken het EK voetbal weer begint.
Bij dit nieuws werd meteen Alarmfase Rood ingelast.
Over drie weken, dat betekent dat ik midden in het voetbalgeweld thuiskom!

Lief en voetbal, daar komt niemand tussen.
En ik al helemaal niet.
Zet maakt-niet-uit-wat-voor-voetbalwedstrijd op tv, al is het herhaling van de zevenentachtigste divisie uit Lutjesbroek, Lief moet er naar kijken.
En zoals het een man betaamt, kan Lief maar één ding tegelijk. Oftewel:
Lief + Voetbal = No Kwangie

Het idee dat tweeëntwintigmannen en een bal of 45 als je de scheids niet meerekent de aandacht van mij zouden afpakken, daar ga ik groen en geel van zien.
Toch een beetje jammer als je na anderhalf jaar thuiskomt en meteen de vervelende zeikvriendin moet uithangen. Zo eentje die de tv uitzet vlak voor een penalty om gezellig bij kaarslicht te dineren en -jawel- te kletsen “Hoe was jouw jaar, schat?”
Ik zag al helemaal voor me hoe ik terug in het vliegtuig (en aan de kant) zou worden gezet voor die voetbalellende.

Toch maar even het EK gegoogled om mezelf gerust te stellen.
En och, wat hebben we een geluk gehad: Het hele voetbalgedoe eindigt 29 juni.
Het EK en ik zitten dus welgeteld één dag met elkaar opgescheept. En die finale? Daar slaap kom ik wel overheen!