Sportief!

Ik ben nogal een sportief type.
Mensen die mij kennen, zullen dit zeker beamen.

Héél sportief.

Zo kan ik bij gezelschapspelletjes gerust voor spek en bonen meespelen.
Geen probleem.
Ik kan goed tegen mijn verlies.
Ga niet mokken of moeilijk doen.

Gooi niets van tafel en sla niet met deuren.

Zo ben ik!
Niet dat ik me op de borst wil kloppen.
Maar ik ben onvermoeibaar sportief.
Neem nu het marathon-slapen.

Ook écht mijn ding.

Het is wel flink trainen.
Dat wel.
Het leven van een sportvrouw gaat nu eenmaal niet over rozen.
Daar tegenover staat de voldoening die je eruit haalt.
En de erkenning natuurlijk.
Die is niet van de lucht.
“Zo! Jij kan écht goed slapen, zeg!”
En dan die jaloerse blikken.

Daar doe je het stiekem ook wel voor!

Hoe dan ook.
Ik zou nog uren door kunnen gaan.
Ware het niet dat ik nu moet trainen.
Want sportief.
Dat word je niet zomaar!

Geblesseerd!

Het is hier een beetje rustig.
Ik heb mijn pols namelijk overbelast.
Dat is nogal pijnlijk.
En ik kan niet zo goed tegen pijn.
Een beetje zelfkennis siert de mens, niet?

Nu zou ik kunnen schrijven dat ik een tennisarm heb opgelopen.
Dat Lief en ik – zoals u van ons gewend bent – hartstikke sportief een potje tennis hebben gespeeld.
En dat ik Lief alle hoeken van het veld heb laten zien.
Arm ding.
Kansloos tegenover mijn back hand smash.
Hij heeft het in ieder geval geprobeerd!

Ik zou ook kunnen schrijven, dat ik met noeste arbeid één en ander heb overbelast.
Klagen doe ik nu eenmaal niet graag.
En met mijn pijn-hoort-erbij-mentaliteit, ga je nogal eens over je eigen grenzen.
Dan kan het zomaar gebeuren dat je lichaam zegt: “Weet je wat? Bekijk het maar! Ik KAP ermee!”
Ja! Zomaar!
Dat kan.

Maar niets van dit alles heeft bijgedragen aan mijn overbelaste pols.
Het is bepaald niet op z’n Kwangies om te tennissen.
Veel te sportief en zo.
Daar kan ik niet zo goed tegen.
Laat staan hard te werken!
Daar krijg ik écht allergische reacties van.
Je moet wel aan je gezondheid denken. Tsss…

Hoe ik dan aan die pijnlijke pols kom?
Uhm… ik heb erop geslapen…

Dilemma

Volgens Lief heb ik vrijdag een dilemma.
Een dilemma?
Ben ik iets vergeten?
Dubbele afspraak gemaakt?
Is mijn lichte vorm van oost-indische doofheid eindelijk naar het hoofd doorgetrokken?

Helaas! Niets van dit alles.
Lief heeft het over sport. What’s new?
Vrijdag is de dameshockey finale tussen Nederland en China.
Mijn twee werelden. Zal ik de Nederlandse dames toejuichen of schreeuwen voor de Chinezen?
Ga ik voor mijn roots of ga ik voor het land waarin ik opgegroeid ben?

Laten we wel wezen:
1) ik kijk nooit, maar dan ook echt nóóit sport.
2) sport kan me gestolen worden.
3) met zo’n finale kom ik altijd als winnaar uit de bus.

 

Nederland – Rusland

Midden in de nacht wakker geworden door een mug.

Laptopje aanzetten, kijken wat Nederland heeft gedaan.

Wat is dat voor foto op NU.nl? Van Nistelrooij met zijn hand voor de ogen?
Dat is niet zo’n goed teken. Toch maar even checken.

Mijn mond is droog van de spanning. Of van vermoeidheid. Kan ook.

Wedstrijd nog niet afgelopen!?!
Even rekenen. 20:45 plus 90 minuten is 22:15. Het is al 23:00 man!

Tweede verlenging?

‘Volg wedstrijd live – klik hier’  
*klik*
1-1.
Okee, dat worden dus penalties.
Dat is niet zo goed. Dat begrijp ik ook. Het is nog geen verloren zaak. Geen man overboord.
Arme Lief, die staat nu op zijn nagels te bijten voor het grote scherm.
Op het werk. Weet van spanning niet meer wat hij moet doen.
Toch goed, zeg, van die Russen.
Ze moeten Hiddink opnieuw vragen voor Nederland.
Of voor China.
Eens kijken of hij ze wereldkampioen kan maken.
Kan me niet schelen dat Guus in 2014 al met pensioen is.
Je kunt best blijven werken tot na je 65e.
Ssssssh*t!
O nee, o nee, o nee!
Kom op Oranje, dan maar op zijn Duits!
Kom op, kom op, kom op!
HET.KAN.NOG!
Nog eens knipperen met de ogen.
1-3
Nederland ligt eruit.
Toch een beetje jammer.

Fanatiekelingen (5)

Moeder Natuur heeft een vreemd gevoel voor humor.
Tot je 25e ben je nog baas in eigen buik.
Wil je die ene dag, op dat ene feestje, die ene broek aan?
Twee daagjes niet snoepen en hup! Je glijdt in de broek.
Geeft de weegschaal wat extra kilo’s aan?
Boel water drinken, wat rondjes rennen en die kilo’s zijn verdwenen.
Eraf gevlógen.

Thans na vijfentwintig lentes, kun je stoppen met eten tot je een ons weegt, maar nope! Nada! Niets!
Geen gram die het lijf wil verlaten!
Nu doe ik niet aan lijnen en laat ik me niet gek maken door zo’n skinny jeans-hype, maar een béétje meer richting, uhm, laten we zeggen Jessica Alba, zou niet gek zijn!
Zeker met de onvermijdelijke bikini´s in zicht.

En dus vertrok ik vandaag met een stoïcijns gezicht richting dansschool.
Voor de verandering had ik mijn dansschoenen aangetrokken.
Dát zijn pas killer heels; 8 cm de lucht in en bij elkaar gehouden door vijf bandjes.
Kleine teen was niet zo blij met de onderdrukking maar och, ze zijn zo charmant, die dansschoenen van mij.
En láng dat ik was. Stak er met kop en schouders boven uit!

Hoge hakken.
Ik kan het iedere vrouw aanraden.
Het is net Photoshop: Je benen lijken langer, je lijf dunner…
En als ik me niet vergis, is het achterwerk opeens ook minder aanwezig.
Hoge hakken dus!
Goedkoper dan ieder cosmetische ingreep en gemakkelijker dan welk dieet ook.

Maar goed, er moest ook nog gedanst worden.
Op die hakken, die al een jaar in de kast hadden gelegen.
Eerst de samba, toen de rumba.
Drie uur lang.
Basics, spirals, cucaracha’s.
Draai hier, draai daar.
En dan drie draaien achter elkaar.
Allemaal op je tenen.

Tja, dan kan het spontaan gebeuren, dat je kleine teen haar onbehagen omzet  in een grote blaar.
Of dat je benen je weigeren van dienst te zijn en je de volgende morgen – zelfs op platte schoenen – als een kreupele naar het werk moet strompelen.
Erg oncharmant.
En ook wel een beetje pijnlijk.
Maar ja, wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.

En dat lijf van Jessica Alba? Daar blijft na haar zwangerschap vast niets van over, toch?