Zo was ik vroeger erg jaloers op Irene Moors. Je weet wel, die van Telekids. Zij had altijd zo’n stapel brieven en kaarten om zich heen liggen. Bérgen post, dat wilde ik ook! Helaas bleef het beperkt tot de Donald Duck op de zaterdagochtend. En meneer-de-assistent-van-mevrouw-de-orthodontist haalde me uit mijn dromen toen hij mij adviseerde geen beugel te nemen. “Dan word je toch niet beroemd?” zei ie. Het einde van mijn potentiële carrière als celebrity met zakken vol fanmail.

Wat ik ook zo graag wilde, was een handtekening. Beter gezegd, dat ik het ergens mocht zetten. Ik stelde me een persoonlijke secretaresse voor met stapels papieren die ik dan – quasi ongeïnteresseerd – ondertekende. De krabbel moest zo interessant en vooral lang mogelijk worden. Ik kon toen niet weten dat een handtekening zetten zo’n tijdrovende klus zou zijn! Mensen achter een balie trekken vaak de documenten uit mijn handen, terwijl ik pas halverwege ben. Hoe gênant! En natuurlijk moet ik nu dagelijks voor het werk van alles en nog wat tekenen. Zonder secretaresse. Dat dan weer niet, hè?

Tegenwoordig krijg ik meer post dan me lief is. Geen idee wanneer dat begonnen is, maar mijn wens is dus uitgekomen. Met name Nuon is groot fan van mij. Die stuurt mij met grote regelmatig een vriendelijke, doch dringende brief met een acceptgiro die ik dan met veel bombarie mag ondertekenen: acht blokletters, twee sterren (waarom toch!?), drie vaste letters en een punt. En die punt, daar doen we het voor!

* Don’t worry, I don’t consider myself, uh, ‘klein’.