Categorie archief: je hebt van die dagen

Over slippertjes en bijna rampen

Geplaatst in je hebt van die dagen door

Soms wil het kwartje niet vallen.

Vanmorgen geblogd en vanmiddag na de dansles ging er pas een lampje branden: ‘ongenadeloos’ , dat is een contaminatie! Natuurlijk meteen veranderd, maar niet voordat er al vier lezers het hadden gelezen…

Sorry voor meneer Altena die ons zes jaar lang een beetje fatsoenlijk Nederlands heeft geprobeerd bij te brengen. Nu bijna 9 (NEGEN!!!) jaar na de middelbare school en een jaar en een paar maanden in het buitenland is mijn Nederlands nog verder in verval geraakt. Er zijn regelmatig slippertjes en bijna rampen. Zo had ik in ‘What’s in a name’ bijna de dierenrechtenorganisatie op mijn dak. ‘Geen hond die er naar kraait’ was de originele uitdrukking die ik er neerplantte. Ik moet er niet aan denken wat je allemaal moet doen voordat een hond kraait.

Zucht… De eerste stap richting herstel is erkennen dat we hier een probleem hebben:
Het wordt weer tijd voor de schoolbanken.

28 april: het kan nog erger “je stijven kaak op elkaar houden” bijvoorbeeld.

Feetdefartment

Geplaatst in je hebt van die dagen door
Toen ik laatst tot de conclusie kwam dat ik last heb van een badhairlife, kreeg ik gelukkig een smsje van mijn Nederlandse collega, Iben, die ook in Shanghai zit. Of ik al plannen had die avond. Na effekes gebeld te hebben, vertrok ik richting haar appartement (twee verdiepingen naar beneden) om een avondje te potten. Jaja, ik wist ook niet wat ‘potten’ was, ik hoopte maar dat het niets te maken had met Nederlands bekendste product.
Blijkbaar zei zij dus ‘tutten’, desondanks bleef ik Oost-Indisch doof en diende haar van repliek ‘ok, potten, is dat nieuw Nederlands? Ik ken het helemaal niet’. ‘Nee, tutten, je weet wel, meidendingen’, ‘Ooooh, potten, ok, ik kende dat helemaal niet, maar ik begrijp wat je bedoelt. Is goed, ik kom eraan’ Wat moet zij nou wel niet van mij gedacht hebben? 🙂
Maar goed…

Samen vertrokken we naar de tweede verdieping waar een beautysalon te vinden is. Op de eerste verdieping is een kapsalon, waar veelvuldig reclame gemaakt wordt voor dit beautycentrum “We love to help your feet – ladies from the feetdefartment“. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen!!

Uiteindelijk ging zij voor een French Pedicure, ik  voor een French Manicure. Beide uitgevoerd door een en dezelfde duizendpoot van een dame die precies timede, dat wanneer de nageltjes van Iben aan het drogen zijn, mijn handjes van al hun eelt werden ontdaan. Zegt ze halverwege de manicure tegen mij: “nie de … (handjes maar dan in het Chinees) thai siao la, poe kheu jie bai sie de (wijst mijn nagelrand aan)” letterlijk zei ze “jouw handen zijn te klein, onmogelijk witte kleur” oftewel: op die stompjes van jou, kan ik toch echt geen french manicure verrichten.

Dus werd mij een alternatief aangeboden: Bloemetjes? Nee, dat wil ik niet, hoor! Iben: “Is leuk, hebben die meisjes hier allemaal!” Parelmoer? Gatver! Glittertjes? Neeeeee… Alhoewel…. Glittertjes??
En dus heb ik in een moment van verstandsverbijstering mijzelf tien schitterende roze discoballen kado gedaan.
Ben ik in ieder geval van mijn badhair-complex af!

Sardieneesjes

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door
sardienee
Elke dag bespaar ik 8 RMB (0,80 euro) door per metro onder de grote stad Shanghai te reizen. Nu ben ik een krent eerste klas, maar het is niet alleen het financiele voordeel dat mij verleidt tot dit vervoersmiddel; reizen onder de grond is gewoon veel sneller en betekent iedere dag een half uurtje langer in mijn bedje blijven liggen.
Kijk, wie zegt daar nou nee tegen?

Behalve dat het goedkoop en snel is, is reizen per metro bovenal beregezellig! In een stad met zestien miljoen Chineesjes en weet ik hoeveel ongecategoriseerde mensen, hoeft maar een klein percentage te kiezen voor de metro en je hebt al een klein feestje. En met feestje, bedoel ik echt een warm en knus feestje, want iedere dag wordt er weer een poging ondernomen om een plekje in het Guiness Book of Records te veroveren! Zeggen we in Nederland ‘vol is vol’, in Shanghai werken we met ‘het kan altijd voller!’ en dus is het een kwestie van drukken, aanpersen en verder proppen.
Om je een voorbeeld te geven: alle mensen op de foto hierboven pasten in de aankomende metro, geloof me.
I was there.

Het voordeel van zoveel mensen in een wagon is, dat je je nergens aan vast hoeft te houden. Je medesardientjes houden je netjes op je plek. En als je je station bijna nadert is het een kwestie van ‘sha ma?’ te vragen aan je buurman en van plek te ruilen. Dit is nogal een onderneming, aangezien werkelijk niemand aan de kant kan/wil gaan. Maar wat moet, dat moet! Je wilt immers niet je station missen! En dus manoevreer je met je buurman alsof je aan het twister-en bent.
Ben je eenmaal bij de deur, dan begint Operatie Schoolzwemmen. Ookal heb je een golf van medepassagiers achter je, die je uit de metro helpen; je moet je behoorlijk verzetten tegen de stroom van Chineesjes die je de metro weer in helpen. Want van de in- en uitstapetiquettes hebben de Shanghainesen nog nooit gehoord. Als je uit wilt stappen: alle ellebogen uit de mouwen! Als je in de metro wilt blijven: vastklampen aan de enige paal in de metro of loslaten en verdrinken.

Het is werkelijk ieder voor zich in deze harde onderwereld en Darwin’s survival of the fittest is hier zeker van toepassing.
Maar hee, dan bespaar je ook 8 RMB!

Fanatiekelingen

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door
Je hebt van die mensen die alles doen volgens het boekje; volledige beheersing van de schijf van vijf, dertig minuten beweging per dag en ook nog eens om de zes weken naar de kapper.
Ik kom voor niets van dit alles in aanmerking.
Toen ik 150 euro neertelde voor een seizoenskaart danslessen (drie maanden, dertig lessen) was de Nederlander in mij het dan ook hevig met deze aankoop oneens aangezien ik in het verleden een zwemkaart, een fitnesskaart, een sportkaart en een squashkaart (waarom eigenlijk??) heb gekocht en telkens maar één les heb gevolgd…

Desondanks won de overfanatieke deze-keer-is-het-helemaal-anders in mij de tweestrijd en dus ben ik nu de trotse eigenaar van een slecht geweten.
Maar goed, de overfanatieke deze-keer-is-het-helemaal-anders in mij is niet van plan zich te laten kennen en dus hees ik mijzelf uit mijn warme bed om op de vroege vrije zondag naar dansles te gaan.
Met een chocolade croissantje in mijn maag vertrok ik per metro (gelukkig nog niet druk voor 11 uur) naar Pudong (6 haltes van Zhong Shan Park, waar ik verblijf).

Eenmaal aangekomen waren mijn medeleerlingen nog aan het ontbijten, en ik kan je vertellen dat ze in China stevig ontbijten: McDonalds menu, eieren, gevulde broodjes, yoghurt en melk stonden er op tafel. En om stipt vijf over half twaalf (volgens mij hebben de Spanjaarden de ‘manana, manana’ mentaliteit gewoon van de Chinezen gejat) begonnen we met de les.
Wat een rustig lesje had moeten worden (ik was natuurlijk niet van plan om ook maar een beetje calorien te verbranden, kom op zeg, het is ZONDAG) eindigde in een heuse Samba War!

Wat was het geval?
In de danswereld weten we het allemaal dondersgoed…
Iedereen kiest een eigen plekje en we laten elkaar in de eigen ruimte. Zo nodig vermijden we de hier en daar loszwaaiende armen, maar voor de rest is het gewoon: dansen en laten dansen.

Maar nee, een slanke spriet plantte zich, hup, voor mij voor de spiegel, rolde haar aan katoenarmoede lijdende topje nog verder op boven de navel en ging zichzelf even uitgebreid bewonderen voor de spiegel…
Ze haalde wat moves uit de kast om haar goddelijke lijf nog eens te benadrukken. Duidelijk zeer content lachte ze zichzelf  in de spiegel toe.

Tja, dan HEB je me, dan heb je me helemaal!
Al mijn nekharen stonden overeind en zonder zich enig kwaad bewust te zijn, heeft dit meisje aan mij de oorlog verklaard.
Een heuse samba oorlog, wel te verstaan.
Alles werd in de strijd gegooid, de heupen gingen los, de billen zelfs nog meer en wat er ook maar aan mijn lijf vast zit, alles werd benut om deze Madame duidelijk te maken dat zij NIET de Queen of the dancefloor was.

Gelukkig had dit meisje daarnaast maar weinig gevoel voor samba, maar toch…
De Dove chocolade die ik deze morgen stiekem tussen mijn croissantje had gepropt om het op te pimpen tot chocolade croissant, was er in de eerste ronde al afgedanst. En thank God, het meisje koos eieren voor haar geld en liet zich niet meer zien in de tweede helft van de les.

Mijn heupen zijn ontwricht, de benen zijn loodzwaar en mijn nek zegt nu telkens ‘knak’ als ik mijn hoofd draai, maar het is toch wel heel verslavend om zo fanatiek te zijn!
Wie weet wordt het deze keer toch echt helemaal anders?