Fanatiekelingen (4)

Bijna had ik een smoes bedacht om deze week niet te dansen.
Bijna.
Dinsdag stond ik met mijn sporttas voor gesloten deuren. Nationale Rouw voor de slachtoffers van de aardbeving 12 mei jl.
O ja…
Foei dat ik gedurende de rouwperiode zoiets schandelijks wilde gaan doen als dansen!
Vrijdag had ik een, uhm, zakendiner.
Etentje. Met mijn collega.
En het was erg gezellig!
Collega leek het wel leuk om een keertje mee te gaan naar het dansen.
“Morgen is er weer les!” riep ik enthousiast, waarop zij schoorvoetend antwoordde “Uh… ik moet even kijken of ik morgen op tijd wakker ben…”
Die zou wel niet meewillen, dacht ik nog.
Zaterdag begon de gebruikelijke tweestrijd:
“Ik ga niet!”, “Maar dan voel je je weer zo schuldig…”, “Kan me niet schelen!”
En ik besloot te doen alsof mijn neus bloedde als iemand zou vragen naar mijn vorderingen op de dansschool. Totdat ik een smsje kreeg van Collega.

“Hoi, ik ben wakker! Heb zin om mee te gaan naar je dansen! Waar, hoe laat?”

Sh*t!!

Ingmar heeft gewoon de calorie-politie naar Shanghai gestuurd! Die heeft ook altijd alles door! Dus zat er niets anders op dan met 30 graden braafjes naar de dansschool te reizen en anderhalf uur te samba-en. Het was natuurlijk heel erg leuk omdat mijn collega er was. Maar zweten dat we deden! Zweten! En de leraar fanatiek! Pffff…. Véél te fanatiek. De dikke lunch na al dat gezweet maakte gelukkig veel goed.

Zondag vroeg opgestaan voor de les van 11:30. Anderhalf uur samba met een heel irritant mens die er niets van snapte en overal doorheen gilde. Ik weet niet wat erger was, de extra heupen die ik ter hoogte van mijn, uhm, heupen ontdekte of die schreeuwlelijk.

Maar ja, die aangegroeide heupen, die moeten er af!
Derhalve werd anderhalf uur samba gevolgd door: anderhalf uur JIVE!
Je moet weten, ik heb een hékel aan de jive.
Echt zo’n dans waar je veel voor moet doen en hard van gaat zweten.
Ik wist niet dat het een Jiveles zou zijn, anders was ik hem natuurlijk gepeerd. Ver-schrik-ke-lijk!

Na de les was het allemaal duidelijk: dat doen we dus nooit meer!
Wie offert vrijwillig zijn weekend op om te sauna-samba-en-jive-en?
De idioterie!
Als je in deze hitte achter de laptop zit, zweet je er ook wel genoeg calorien af!
Maar ja, die strippenkaart, he?
We zijn pas op de helft.
Da’s wel een beetje zonde.
Bovendien, hoe moet het dan met de deze-keer-is-het-helemaal-anders-mentaliteit?
En niet te vergeten het strakke lijf dat dadelijk in bikini moet…
Mietje dat ik ben.

 

Pirouettes en misselijkheid

Je hebt van die dagen dat je thuis komt en helemaal niets te doen hebt.
He-le-maal niets.
En dus ga je pirouettes draaien.
Geef maar toe, wie zou dat nou niet doen?

Een keer rond, eitje.
Twee keer moet ook lukken! Niet?
Dat dacht jij! Wedden van wel!
Tja, een weddenschap met jezelf aangaan, dat is pas een trieste win-win situatie!
En zo draaide ik me een slag in de rondte… en nog een keer… en nog een keer!
Gewoon stug doorgaan, dat is pas echte mentaliteit!
Niet zeuren, maar draaien!

Je voelt hem vast al aankomen, zoals ik het na zestig rondjes voelde opkomen: Chinees eten en pirouettes, das niet zo’n goede combinatie.

 

05/05/08
 In de categorie “FYI”, zinloze feiten, oninteressante weetjes…
 
Ik kom eindelijk 2 keer rond!
 
Op naar de drie!!!
(is mijn maag niet zo blij mee, maar hee, ieder zijn ding )

Fanatiekelingen

Je hebt van die mensen die alles doen volgens het boekje; volledige beheersing van de schijf van vijf, dertig minuten beweging per dag en ook nog eens om de zes weken naar de kapper.
Ik kom voor niets van dit alles in aanmerking.
Toen ik 150 euro neertelde voor een seizoenskaart danslessen (drie maanden, dertig lessen) was de Nederlander in mij het dan ook hevig met deze aankoop oneens aangezien ik in het verleden een zwemkaart, een fitnesskaart, een sportkaart en een squashkaart (waarom eigenlijk??) heb gekocht en telkens maar één les heb gevolgd…

Desondanks won de overfanatieke deze-keer-is-het-helemaal-anders in mij de tweestrijd en dus ben ik nu de trotse eigenaar van een slecht geweten.
Maar goed, de overfanatieke deze-keer-is-het-helemaal-anders in mij is niet van plan zich te laten kennen en dus hees ik mijzelf uit mijn warme bed om op de vroege vrije zondag naar dansles te gaan.
Met een chocolade croissantje in mijn maag vertrok ik per metro (gelukkig nog niet druk voor 11 uur) naar Pudong (6 haltes van Zhong Shan Park, waar ik verblijf).

Eenmaal aangekomen waren mijn medeleerlingen nog aan het ontbijten, en ik kan je vertellen dat ze in China stevig ontbijten: McDonalds menu, eieren, gevulde broodjes, yoghurt en melk stonden er op tafel. En om stipt vijf over half twaalf (volgens mij hebben de Spanjaarden de ‘manana, manana’ mentaliteit gewoon van de Chinezen gejat) begonnen we met de les.
Wat een rustig lesje had moeten worden (ik was natuurlijk niet van plan om ook maar een beetje calorien te verbranden, kom op zeg, het is ZONDAG) eindigde in een heuse Samba War!

Wat was het geval?
In de danswereld weten we het allemaal dondersgoed…
Iedereen kiest een eigen plekje en we laten elkaar in de eigen ruimte. Zo nodig vermijden we de hier en daar loszwaaiende armen, maar voor de rest is het gewoon: dansen en laten dansen.

Maar nee, een slanke spriet plantte zich, hup, voor mij voor de spiegel, rolde haar aan katoenarmoede lijdende topje nog verder op boven de navel en ging zichzelf even uitgebreid bewonderen voor de spiegel…
Ze haalde wat moves uit de kast om haar goddelijke lijf nog eens te benadrukken. Duidelijk zeer content lachte ze zichzelf  in de spiegel toe.

Tja, dan HEB je me, dan heb je me helemaal!
Al mijn nekharen stonden overeind en zonder zich enig kwaad bewust te zijn, heeft dit meisje aan mij de oorlog verklaard.
Een heuse samba oorlog, wel te verstaan.
Alles werd in de strijd gegooid, de heupen gingen los, de billen zelfs nog meer en wat er ook maar aan mijn lijf vast zit, alles werd benut om deze Madame duidelijk te maken dat zij NIET de Queen of the dancefloor was.

Gelukkig had dit meisje daarnaast maar weinig gevoel voor samba, maar toch…
De Dove chocolade die ik deze morgen stiekem tussen mijn croissantje had gepropt om het op te pimpen tot chocolade croissant, was er in de eerste ronde al afgedanst. En thank God, het meisje koos eieren voor haar geld en liet zich niet meer zien in de tweede helft van de les.

Mijn heupen zijn ontwricht, de benen zijn loodzwaar en mijn nek zegt nu telkens ‘knak’ als ik mijn hoofd draai, maar het is toch wel heel verslavend om zo fanatiek te zijn!
Wie weet wordt het deze keer toch echt helemaal anders?