Afscheid van nummer 1 / Ode aan nummer 2

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk, kwangie denkt terug door
F. en J. stelden hem aan mij voor.
Laten we hem voor het gemak nummer 1 noemen.
Helemaal hoteldebotel was ik. Op nummer 1.

Het was liefde op het eerste gezicht.

Zoals dat gaat met kalverliefdes, lieten we er geen gras over groeien.
Hij trok bij mij in, kreeg zijn eigen plekje hier in huis en werd dag en nacht in het zonnetje gezet.
Ik adoreerde hem.
Mijn nummer 1.
Ik was zó verliefd dat ik alle waarschuwingen en wijze raad in de wind sloeg.
Niemand begreep hem zo goed als ik.
Ik voelde wat hij nodig had.

Mijn liefde is groot genoeg om hem te dragen.

Maar zoals het soms kan gaan met eerste liefdes, het maakt niet uit hoe hard je ervoor vecht.
Liefde alleen is niet sterk genoeg.
Het ging niet goed met hem.
Iedere dag ging hij een stukje meer achteruit.
Mijn mooie nummer 1.
Ooit in de bloei van zijn leven.
Gooide het bijltje erbij neer.

Gestikt door al mijn liefde.

Ik had beloofd op hem te wachten.
En ik was dat ook echt van plan.
Totdat ik hém tegenkwam.
Laten we hem nummer 2 noemen.
Nummer 2 en ik.
Het had zo moeten zijn.

Een tweede kans op liefde.

Dit keer is het helemaal anders.
Echt waar.
Ik zal veel beter voor je zorgen.
Meer tijd voor je vrij maken.
Er voor je zijn.
Aandacht geven.

Tegen je praten.

Mijn mooie nummer 2.
Hopelijk ga jij wat langer mee!

orchidee

Nummer 1 is – ondanks alle wijze raad – nog altijd een uitgermergeld hoopje op de vensterbank. Daarnaast staat mijn mooie nummer 2, vol in de bloei!

 

Dilemma

Geplaatst in hij & ik, je hebt van die dagen door
Volgens Lief heb ik vrijdag een dilemma.
Een dilemma?
Ben ik iets vergeten?
Dubbele afspraak gemaakt?
Is mijn lichte vorm van oost-indische doofheid eindelijk naar het hoofd doorgetrokken?

Helaas! Niets van dit alles.
Lief heeft het over sport. What’s new?
Vrijdag is de dameshockey finale tussen Nederland en China.
Mijn twee werelden. Zal ik de Nederlandse dames toejuichen of schreeuwen voor de Chinezen?
Ga ik voor mijn roots of ga ik voor het land waarin ik opgegroeid ben?

Laten we wel wezen:
1) ik kijk nooit, maar dan ook echt nóóit sport.
2) sport kan me gestolen worden.
3) met zo’n finale kom ik altijd als winnaar uit de bus.

 

Augurken met slagroom

Geplaatst in je hebt van die dagen door
Afgelopen vrijdag was ik op kraamvisite bij een vriendinnetje met een geweldige nieuwe baby. Het was dat de nieuwe moeder haviksogen had, anders had baby Damla bij mij in de tas gezeten. Zo’n snoezig lief meisje was het!

Na alle babyvoeding begon ook mijn maag te rammelen en ging ik met een ander vriendinnetje lunchen. In Den Bosch. Dat is me toch een leuke stad! Als het aan mij had gelegen, verhuisden we daar meteen naar toe. Bye Bye Nijmegen. Hello Den Bosch! De sfeer is gemoedelijk en – niet onbelangrijk – er zijn meer dan genoeg leuke eetgelegenheden om tien kilo aan te komen zonder er een traan om te laten.

Vriendinnetje vertrekt begin november voor ons werk naar Shanghai. Zo’n zes weken zal ze in die mooie stad vertoeven. En natuurlijk gaat er bij mij dan weer het een en ander kriebelen.
Shanghai. Terug. Naar de lieve Chineesjes met hun rare aparte gewoontes.
Voorlopig moet ik het maar doen met haar verhalen!

Aangezien Den Bosch dichtbij Utrecht ligt, belde ik Zus nog even op. Wat ze aan het doen was en of ze het leuk vond als ik nog even langskwam. “Ja, hoor! Gezellig! We eten pannenkoeken!” en ik was om, ondanks mijn lunch van salade met geitenkaas en een dame blanche die gerust Madame Blanche had mogen heten.

Hoe dan ook. Pannenkoeken, die lust ik wel! Zeker omdat het al veel te lang geleden was dat ik die op had. En omdat Zus van een pannenkoek nog een Michelin-ster-waardige maaltijd kan maken. Het water liep me al in de mond.

Ik was alleen een beetje vergeten dat Zus zwanger is.
En vrouwen met kindjes in hun buik kunnen soms een beetje, uhm, anders worden.
Naast een volledige gedaanteverandering (zeg maar gerust extreme makeover) kunnen zij ineens volledig van smaak veranderen. Zus is hierop geen uitzondering.

Eerst kreeg ik een heerlijke pannekoek met kaas.
Daar schonk ik wat stroop overheen.
Verrukkelijk!

Of ik er nog één lustte.
Maar natuurlijk!
Wat was ik verbaasd toen in plaats van nog zo’n lekkere kaaspannekoek, aardbeien, warme kersen, slagroom en straciatella ijs op tafel werd gezet.
Volgens Zus kon dat best.
Een toetje als maaltijd.

Tja, wie ben ik dan om een zwangere vrouw tegen te spreken?

Hij en ik: digitale televisie

Geplaatst in hij & ik, kwangie denkt moeilijk door
Bij ons thuis hebben we digitale televisie.
Hoe dat hier terecht is gekomen?
Het ging ongeveer zo.

Hij:    “Kijk eens wat een mooie aanbieding van UPC!”
Ik :    “Vertel eens.”
Hij:    “Met deze éénmalige aanbieding krijg je digitale televisie EN gratis telefoneren
            naar alle vaste nummers in Nederland.”
Ik :    “WAT!?! GRATIS bellen? Naar ALLE vaste nummers in Nederland?”
Hij:    “Ja! En je krijgt ook nog sneller internet!”
Ik :     in alle staten van zoveel goed nieuws “DOEN! DOEN!”

En zo geschiedde het dat we digitale televisie, met sneller internet EN twee telefoons erbij kregen, waarmee ik gratis kan bellen naar alle vaste nummers in Nederand.
Allemaal leuk en aardig.
Tot de aap uit de mouw kwam.
Of beter gezegd, apen.

Allereerst dat gratis bellen.
Dat is dus echt zo.
We hoeven he-le-maal niets te betalen.
Ik stelde me urenlange gratis diepgaande gesprekken voor.
Mijn sociale leven zou opbloeien van al mijn attente belletjes.
Ware het niet dat nauwelijks iemand in onze omgeving een vaste telefoon heeft.
Niet de mensen met wie ik urenlange, diepgaande telefoontjes mee wil plegen in ieder geval.

Bovendien zijn de mensen die ik het meest bel helemaal niet in Nederland!
Niets geen gratis babbeltjes met pap of Broer. Nope. Dat kost dan weer centen. En nee, ik stap niet over op Skype. Daar snap ik niets van. Laat staan mijn ouders.

Dan dat digitale op de televisie.
Lief had voor het gemak niet vermeld dat je er zo’n dertig SPORTkanalen erbij krijgt.
Is de woensdagavond met alle Champions League en weet ik veel wat voor voet-bal-dra-ma al traumatisch genoeg. Nu kan Lief op elk gewenst moment sport op de televisie toveren. Dat doet ie dan met een magische afstandsbediening waarvan de gebruiksvriendelijkheid aangepast is op de gemiddelde man. Oftewel, druk op elke willekeurige knop en er verschijnt voetbal, tennis, golf of de Olympische Spelen op tv.

Er zijn zoveel knoppen op die behekste afstandsbediening, verschrikkelijk!
Als ik een keertje een filmpje wil kijken, begint de DVD al te lopen maar verschijnt er niets dan @#$%^& sport in beeld. Dan moet Lief er weer bij geroepen worden.
“Dit ding werkt echt niet!”
“Je moet eerst op die knop drukken, dan op die en dan die en dan die, daarna kun je DVD kijken.”
Dan ben ik natuurlijk al afgehaakt, tsss…

Het is me toch wat, digitale televisie.
Echt een verrijking in mijn leven.
UPC, bedankt!

The Big Three-O

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk, kwangie denkt vooruit door
Nog 2 jaar, 29 weken en 4 dagen te gaan.
Onvermijdelijk.
Kwangie wordt dertig.

Ik moet volwassen worden. Doen. Zijn.
Knopen doorhakken. Vooruitgang boeken. Gelukkig én succesvol zijn.

Helaas behoor ik tot de selecte groep van mensen zonder talent.
Heel mijn leven al ben ik gewoontjes.
Ik schiet nergens in uit. Ben niet bijzonder, speciaal of enigszins gifted.
Talent? Nergens te bekennen. Tenzij je slapen en eten bewonderenswaardig vindt.

En het ergste is dat ik niets heb om mijn tekortkomingen te compenseren.
Niemand zal ooit over mij zeggen “… maar ze heeft wel humor!” of “… maar ze werkt wel hard!”
Geen ijver en vlijt die het een en ander bedoezelt.

“Jij bent de enige luie Chinees die ik ken!” zei een vriendin ooit tegen mij.
Ik bedoel maar.
Hopeloos.

 
The Big Three-O is coming.
Ik draai me nog maar eens om in bed.