Over slippertjes en bijna rampen (2)

Sommige opmerkingen kunnen je nek echt doen draaien.
Shanghai, 6 mei 2008
 
Geachte lezer,
het is tegenwoordig slecht gesteld. Het hoofd is volledig buitenspel gezet. De hersenen uitgeschakeld en het spookt Chinees in de achterkamer. “Deu ah! Deu, deu, deu*!”
Het is complete onzin wat uit de mond rolt.
 
Dat wordt bij thuiskomst lastig communiceren, aangezien lief Limburgs praat is. Nu is er niets mis met de zachte g. Gel/sjel… Een kniesoor die daar op let! Het zijn de kleine dingen als aanlopen, aanfietsen, aanrijden die me telkens weer hartverzakkingen bezorgen. En dan die teleurstelling wanneer er pudding wordt aangeboden en er yoghurt onder je neus wordt geschoven.
Of zompig. Ook zoiets. Dat woord gebruikt lief voor een nat koekje. (dat schijnt gewoon  Nederlands te zijn) 
Bij nader inzien…
Het is zo slecht nog niet, mien dutjs. Maar ik mis het hier wel de gggezelligheid en het gggenieten van de zachte g… Ik verheug me nu al op het AANrijden naar het vliegveld! Nog maar 7 weekjes slapen.
* Uit de losse pols vertaald: “Klopt! Klopt, klopt, klopt!”
 
Mede tot stand gekomen door ibendebiben

Empty nest syndrome

Ondanks dat ik eenongelovige Harry ben, wil ik hierbij toch even gebruik maken van de gelegenheid om te biechten. Ik geef het toe, I totally confess, ik heb last van het empty nest syndrome. Nu mijn ouders Shanghai hebben verlaten, ben ik in een diep, zwart gat gevallen.

Ik ben moedeloos inspiratieloos!

Stoppen met werken

Ik ben geen altruïst. Nope. Hoewel ethisch onverantwoord – ik kan niet zeggen dat ik dat ben. Ben ook alles behalve zo’n boomlange schone die meedingt naar de Miss Universe titel en graag haar bijdrage wil leveren tegen armoede/honger/oorlog en alles wat ze maar verzinnen om het felbegeerde kroontje te winnen – als je echt wat om die arme kindjes zou geven, zou je dat diamanten kroontje van je eens moeten verkopen. Levert meer melkpoeder op dan die praatjes van je, tssss!!  

 
Begrijp me niet verkeerd, ik zou ook graag willen dat deze wereld oorlogvrij en hongerloos was. En als het kan ook nog diervriendelijk en milieubewust en dat alle middelen over alle mensen werden verdeeld.

Als ik iets mocht wensen dan laat ik toch echt  liever mijn eigen meisjesdroom in vervulling gaan: jong met pensioen. Hoe jong is jong? Nou, dat heb ik allang uitgevogeld: vóór mijn dertigste. Dat lijkt mij een prima leeftijd. Serieus, als je 80 wordt, dan heb je gewoon nog vijftig, vijf-tig jaar om van alles te doen – alles behalve werken dan. Werken is optional, hoe cool is dat? Bijna net zo cool als 22,4 miljoen verdienen met fotogeniek zijn, zoals die ene Gisele Bündchen. Als zij wil, maakt ze van iedere Nederlander een miljonair en van mij een multimiljonair!

Tot die dag zou ik het toch echt zelf moeten doen, he? Dat jong met pensioen gaan. En ookal zit ik nog aan de goede kant van de twintig  het wordt toch eens tijd dat ik  harder ga werken een kapitaal bij elkaar verzamel. Ik breek mijn hersenen over hoe dat te doen zonder met een ijslolly in een rolstoel de bank een bezoekje te brengen. Voorlopig blijft het dus bij gewone noestere arbeid en stug doorgaan. Gelukkig vind ik werken leuk. Heel erg leuk zelfs! Maar hee, je moet blijven dromen, he?  
  

Naar aanleiding van:

 

Wakker worden

Als je je ouders om tien uur in bed legt, een verhaaltje hebt verteld en een kusje hebt gegeven, dan loop je de kans dat ze op zondagmorgen errrugh vroeg wakker worden. Dat ze de televisie aanzetten op het educatieve ochtendprogramma* en rondlopen en kletsen en druk doen en eten pakken en borden laten rinkelen.

Dan sta je maar op en denk je terug aan die zondagen dat je in bed bleef liggen en er absoluut niet uit ging behalve om je maag te vullen. Als je dan ziet dat het regent, regent, dat de zon je dus adios heeft gezegd zonder jouw toestemming, dan krijg ik echt zin om een potje te chagerijnen. Moeilijk doen. Drama te maken.

Maar dan wordt er een kopje thee voor je neus gezet en een boterham voor je gesmeerd en zijn pap en mam reuzelief  en niet meer druk, druk, druk en vragen ze of je lekker hebt geslapen en tja, dan krijg ik toch wel weer zin in deze zondag. Onze laatste dag samen in Shanghai. Kom maar op!

* De televisieshow over WOII is echt een godsgeschenk. Pa en ma zitten lekker rustig aan de buis gekluisterd. Zo nu en dan hoor je allerlei nationalistische kreten, maar verder hoef je niet naar ze om te kijken. Heerlijk!

 

Techno Kwangie

Als je een beetje met je muis kunt scrollen en er ook nog best handig mee kunt klikken, dan raak je al gauw overmoedig. Heel overmoedig. En dus waagde ik me vandaag aan een beetje freubelen aan deze pagina. Het resultaat? Frustratie, onmacht en fundamentalistische haatgevoelens tegen die stomme laptop, @#$%^ Words en het stereotype van Aziaat = computernerd = technoheld.

Sorry dat je nu tegen zo’n witte achtergrond aan kijkt, maar voorlopig blijft dit zo.
Net zolang tot de volgende overmoedige bui!