Die is oud!

Ik word oud.

Deze week kwam ik erachter dat mijn nieuwe collega maar liefst elf (!) jaar jonger is dan ik.
Goeie, goeie! Een jaren negentiger! Zij aan zij. Naast mij. Op de werkvloer!
Het arme ding schrok zich een hoedje toen ze erachter kwam dat ik al een rijbewijs had.
En een auto. En een huis. En ging trouwen. (als we toch bezig zijn, kunnen we net zo goed alles op tafel leggen, niet?) Je zag haar denken. Die is oud!
Maar ik loop haar er zo uit, hoor! Want zij rookt.

Hoe dan ook.
Het was een traumatische ervaring.
Geconfronteerd worden met ‘de jeugd’ en mijn eigen ‘ouderdom’.
Maar ik heb het geaccepteerd.

Mag ik dan nu met pensioen?

 

Toch vreemd

Toch vreemd.

Ze hebben mij niet meer gebeld, die mensen van de Staatsloterij. En de hele reutemeteut aan begeleiders, psychologen, financiele adviseurs… Je weet wel, die groep die nieuwe rijke mensen ondersteunt.
Het is angstvallig stil.

Ik heb mijn lot online gekocht en nooit de moeite genomen te kijken naar de (eind)cijfers. Ze bellen mij vanzelf wel, dacht ik zo. Hmmm…

Stoppen met werken

Ik ben geen altruïst. Nope. Hoewel ethisch onverantwoord – ik kan niet zeggen dat ik dat ben. Ben ook alles behalve zo’n boomlange schone die meedingt naar de Miss Universe titel en graag haar bijdrage wil leveren tegen armoede/honger/oorlog en alles wat ze maar verzinnen om het felbegeerde kroontje te winnen – als je echt wat om die arme kindjes zou geven, zou je dat diamanten kroontje van je eens moeten verkopen. Levert meer melkpoeder op dan die praatjes van je, tssss!!  

 
Begrijp me niet verkeerd, ik zou ook graag willen dat deze wereld oorlogvrij en hongerloos was. En als het kan ook nog diervriendelijk en milieubewust en dat alle middelen over alle mensen werden verdeeld.

Als ik iets mocht wensen dan laat ik toch echt  liever mijn eigen meisjesdroom in vervulling gaan: jong met pensioen. Hoe jong is jong? Nou, dat heb ik allang uitgevogeld: vóór mijn dertigste. Dat lijkt mij een prima leeftijd. Serieus, als je 80 wordt, dan heb je gewoon nog vijftig, vijf-tig jaar om van alles te doen – alles behalve werken dan. Werken is optional, hoe cool is dat? Bijna net zo cool als 22,4 miljoen verdienen met fotogeniek zijn, zoals die ene Gisele Bündchen. Als zij wil, maakt ze van iedere Nederlander een miljonair en van mij een multimiljonair!

Tot die dag zou ik het toch echt zelf moeten doen, he? Dat jong met pensioen gaan. En ookal zit ik nog aan de goede kant van de twintig  het wordt toch eens tijd dat ik  harder ga werken een kapitaal bij elkaar verzamel. Ik breek mijn hersenen over hoe dat te doen zonder met een ijslolly in een rolstoel de bank een bezoekje te brengen. Voorlopig blijft het dus bij gewone noestere arbeid en stug doorgaan. Gelukkig vind ik werken leuk. Heel erg leuk zelfs! Maar hee, je moet blijven dromen, he?  
  

Naar aanleiding van: