Vele vragen op de vroege ochtend

Geplaatst in broer & zus, kwangie denkt moeilijk door
Iemand enig idee wanneer we Sjanghai en Peking als Shanghai en Beijing zijn gaan schrijven? Waarom eigenlijk?

Geen Chinees die zich druk maakt over die ene ‘j’ in Shanghai, aangezien zij karakters gebruiken. Shanghai is gewoon ‘boven zee’ en Beijing ‘noordelijke stad’. Herinner ik me ineens nog eentje; Nanking a.k.a Nanjing a.k.a. Een der Vier Vuurovens vanwege de uitzonderlijk hete zomers.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik meer affiniteit heb met de nieuwe spelling. Shanghai, Beijing en Nanjing associeer ik met werelds, reislust en respect voor het onbekende(!?), terwijl de oude spelling er bekaaid van af komt met passé, onkunde en onwetendheid. Denk je eens in “Van Peking via Nanking naar Sjanghai“. Brrr…
Maar goed. Ik ben vast niet de enige die zo kieskeurig is met taal.

Nog meer ‘foute boel’ is die 4-1 overwinning van Nederland op Frankrijk. Vooruit. Het is ze gegund en tjongejonge. Twee doelpunten meer dan verwacht. Broerlief zit een weekendje hier in Shanghai en dankzij de perikelen in het Verre Westen kunnen wij bij geen enkele Italiaan of Frans restaurant meer aanschuiven. Moeten we of de hele avond Chinees praten of het risico lopen dat ons eten rijkelijk gekruid wordt met wat creativiteit. En bedankt, hoor, Van Basten!
Vraag ik me af of er nu alleen nog vol lof over de bondscoach wordt gepraat en of het hem ook gaat lukken met Ajax.

Heel stiekem wil ik weten of de Fransen moesten huilen. Wenen. Tranen laten. Jammerden zij onbeschaamd “Maman!” met grote uithalen en snottebellen aan de neus? And what about the coach?
Ben erg benieuwd welke bonussen en clausules de Franse bondscoach bij zijn salarisbesprekingen is overeengekomen en of hij genoeg voorschot heeft gevraagd om zich nu in een huisje in de Alpen terug te trekken.

Arme, arme Dome… Do… uhm… Franse Bondscoach.

Zoveel vragen op de vroege ochtend. Vermoeiend hoor! Nog ééntje dan om het af te leren:
Sinds wanneer praat ik zoveel over voetbal?

Nederland – Frankrijk en verder

Geplaatst in kwangie denkt vooruit door
Nederland – Frankrijk eindigt in een spannende 2-1.
Hiermee wordt Nederland eerste in de poule en kwalificeren zij zich voor de kwartfinale.

Geloof mij maar, je hoeft de televisie hoeft niet eens meer aan te zetten of op zoek te gaan naar een groot scherm. Het wordt gewoon 2-1.

Hoe ik dit alles weet?

Allereerst komen voetbalkenners met feitjes en statistieken, terwijl leken met de jackpot vandoor gaan. Wat dat betreft zijn voetbalkenners gewoon net als Seedorf; ze zitten er al-tijd naast.

 

Bovendien leef ik momenteel in een andere tijdszone. Als de wedstrijd in Zwitserland wordt gespeeld, is het hier alweer zaterdag 14 juni. De wedstrijd is dus allang verleden tijd en ik kan je vertellen… Na deze wedstrijd wordt Nederland getipt als nieuw Europees Kampioen.

Vooruit! Nog een tipje van de sluier: Nederland komt Zweden pas tegen in de halve finale. In de strijd om de finaleplek, komt niemand als sterkste uit de bus: 1-1. Via een serie strafschoppen, blijkt Nederland – wonder boven wonder- over het penaltysyndroom heen gegroeid!
De overwinning van Nederland op de Zweden, betekent tevens het begin van een reeks eigenaardigheden op het werk: mijn inbox is opeens gebombadeerd, ik mag niet meer mee lunchen en alle ideeën worden van tafel geveegd; too dutch.

 

Begrijp je meteen waarom ik voetbal niets aan vind. Voor mij is het net zo spannend als De Grote Winkler Prins. Ouwe koek, dus! En zeg nou eerlijk: het is en blijft gewoon mannen die heen en weer rennen achter een bal.

Open brief aan de lezer

Geplaatst in je hebt van die dagen, lezers & ik door
Shanghai, 12 juni 2008
Geachte Lezer,

Hartelijk dank voor uw getoonde belangstelling in kwangie.punt.nl.
Onze teksten worden met de grootste zorg samengesteld, waarbij kwaliteit en leesplezier voorop staan. kwangie.punt.nl staat niet achter het bewust kwetsen van individuen en/of groepen met verschillende culturele achtergronden.

Helaas kunnen wij niet altijd aan alle verwachtingen voldoen, maar waar mogelijk zullen wij uw wensen inachtnemen en zorgdragen dat u kunt blijven rekenen op de kwaliteit van kwangie.punt.nl, zoals u gewend bent.

Bij deze bieden wij onze welgemeende excuses voor uw teleurstelling toen u “pyjamafeest” en “borsten” invoerde bij Google en op het leven van een muts eindigde.

Tevens vragen wij om uw begrip om de ontstane communicatiestoornissen, gevolgen van een verblijf in een ver oord, waar het gebruik van Nederlands geminimaliseerd is. Hopelijk kunnen wij uw gevoelens van verbijstering compenseren met de mededeling dat ondergetekende geen aanbieding tot columniste heeft ontvangen. Met zulks verwarrend taalgebruik kan geen enkel tijdschrift overweg. Voorlopig kunt u dus enkel en alleen terecht bij kwangie.punt.nl.

Rest ons u te danken voor uw begrip en het uitspreken van de wens u in de toekomst te kunnen blijven welkomen op kwangie.punt.nl.

Met vriendelijke groet,
Kwan

Kwangie, de columnist

Geplaatst in in de publiciteit, je hebt van die dagen door

Vandaag ben ik benaderd door de projectmanager en acquisiteur van een mediabedrijf, dat gespecialiseerd is in het werken met freelancers. Mijn logjes zijn ze namelijk opgevallen en meneer de projectmanager vindt mijn stukjes – ik citeer – grappig. Het lezen over mijn mutsenleven is zelfs onderdeel van zijn ochtendritueel geworden! WOW!

“Is een column niets voor jou?” vroeg hij mij.
Nou! En of, natuurlijk! Maar we mogen niet te happig zijn, he? Nee, altijd koel spelen! Bescheidenheid siert de mens. En een profesional like me wordt natuurlijk elke dag wel benaderd! Genoeg aanbiedingen om uit te kiezen. Niets van waar natuurlijk, maar dat hoeft hij niet te weten!  In mijn hoofd stond ik al in een studio foto’s te maken voor mijn column. Wat moet ik aan? Wat moet ik aan?!

“Dank u” diende ik van repliek. Niet te veel zeggen, dan daalt je marktwaarde. Altijd een waas van mysterie om je heen behouden. Hoe graag ik ook wilde schreeuwen omdat überhaupt iemand mijn schrijfsels leest, laat staan ze grappig vindt, we bleven kalm. Helemaal niet hysterisch of door het dolle heen. Gewoon professioneel. Zoals het hoort.

Nu loop ik met mijn hoofd in de wolken.

Kwangie, de columnist, zie je het al voor je? Moi? Muts eerste klas? In stilte wordt er nagedacht over een gouden toekomst in schrijversland. Misschien zelfs ooit een boek. En de salarisonderhandelingen niet te vergeten. Toch goed dat ik het koel heb gespeeld.

 

 HOE HET IN WERKELIJKHEID GING:
Vandaag sprak vriend Niels  mij aan op MSN. Of ik al heimwee had naar China. “Hoe weet jij dat nou?” vroeg ik, gevolgd door het ochtendritueel-verhaal en het gegeven dat hij sommige stukjes grappig vond.

“Is een column niets voor jou?” vroeg hij mij.

Ik helemaal vereerd. Het kan natuurlijk ook een vorm van beleefdheid zijn geweest. Een vriendelijk woord, omdat dat hoort. Laten we hem (en mijzelf) maar even het voordeel van de twijfel geven en er van uitgaan dat hij inderdaad onder de indruk is van mijn schrijfkunsten. Of dat hij gewoon graag op de hoogte blijft van mijn Shanghai-avontuur.

 

Eventjes zag ik mezelf als een betaalde columniste bij één of ander fancy blad. Met deadlines en een laptop, misschien wel een auto van de zaak. En lezers, héél veel lezers, want een muts zijn, das HOT! Naast columnist zijn, een nieuwe trend zetten! Klinkt niet verkeerd. 

Het mocht niet lang duren.

Toen Niels zelfs onder de indruk bleek van mijn voetbalkennis, wisten we genoeg. Hier hebben we te maken met een klassiek geval van een, uhm, beleefde jongen. Toch bedankt.

Pirouettes en prioriteiten

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door

Vriendin J., heeft me duivelse woorden ingefluisterd. Zij kan namelijk op commando verschillende varianten van de dubbele draai uitvoeren.

Pardon? Ik kan maar één variant en die heeft voldoende toiletverkeer op gang gebracht. Mij niet gezien dat ik me weer waag aan de rondjes en pirouettes! No way! Voorlopig eerst maar eens belangrijkere dingen doen. Chocola eten en zo. Want ben toch wel een klein beetje depri dat ik over zestien daagjes niet meer in Azië ben.
 
Over twee weken en twee dagen zit het er weer op! En het zijn precies zestien dagen die ik heb om als een gek te gaan werken aan de allerlaatste dingetjes. Als ik de komende tijd zeven keer per week naar de dansschool ga, komt de strippenkaart nog op! Dat gaan we zéker nog even proberen! Morgen. Of de dag erop. Als het niet regent. En niet te warm is.
Het wordt ook al tijd voor het vóór-inpakken van de koffers. Gaat alles passen? Wat moet zeker mee, wat laten we achter? En niet onbelangrijk… Hoe blijf ik onder de twintig kilo’s, een belachelijk lage bovengrens die ooit door een fashion-nazi is ingevoerd. De kleding die een mens in een paar maanden tijd bij elkaar verzamelt! Ik schrik van de hoeveelheid die in de kast hangt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de berg die op de grond ligt! Jurkjes, schoenen, tassen… Moeilijk, moeilijk!
 
En dan de laatste paperassen die gepaard gaan met een (r)emigratie. Pfff…
Altijd lastig als je heen en weer moet mailen en er behalve duizenden kilometers land ook nog eens zes uur tijdsverschil tussen je inzit. Noodgedwongen heb ik verschillende mapjes moeten openen om alle mailtjes te categoriseren. Kun je je voorstellen? Je mailbox organiseren!?! Sorry, als dit een bekend fenomeen op jouw computer is, dan zit er echt een steekje los zeg ik: R*E*S*P*E*C*T!
Het enige dat helpt om al deze belangrijke zaken tijdig af te ronden, is priorieiten stellen. En laat ik nou nét een planningtalent zijn. Gewoon een kwestie van de juiste doelen op de juiste momenten stellen. Het is uiterst belangrijk tijdconsumerende bezigheden te minimaliseren om de productiviteit te verhogen. Dit gecombineerd met ijzeren discipline en een kind kan de was doen!
Aangezien ik leef volgens de rust, reinheid en regelmaat– regels, hoef ik u vast niet te vertellen dat ik ondertussen in staat ben verschillende soorten dubbele draaien uit te voeren. Discipline is my middle name. Dat spreekt voor zich.