Categorie archief: je hebt van die dagen

Ik ga op reis en neem mee…

Geplaatst in je hebt van die dagen door
… Mijn moeder, stress (gerelateerd aan eerst genoemde) en mijn vader!

Zo, ik heb me voor niets druk gemaakt over wat te doen met mijn ouders; mijn ouders wisten haarfijn te vertellen wat zij wilden doen hier in Shanghai: Ze willen naar Putuoshan. Oh, ok… Wanneer dan? Morgen! Dan moeten we maar aan het regelen!!

Hulpeloos/hopeloos als ik ben, heb ik een hulplijn in moeten schakelen: Broer lief en Broer’s lief. Zij hebben ons reisschema uitgedokterd en per electronisch hete post* opgestuurd. Pffff…. En dus staat de wekker om 5:45 want morgen moeten we per taxi naar een of andere brug, waar een shuttlebus ons in een ritje van een uur naar een boot zal brengen die ons in zo’n tweeeneenhalf uur naar het eiland naar wens zal brengen. We overnachten op het eiland en keren weer terug op donderdag. Een ding staat vast: Het zal zeker leuke verhalen opleveren!!

Wordt vervolgd.

* electronisch hete post is niet mijn idee! Letterlijk geciteerd van een prof van geschiedenis die bij een genootschap ter bevordering en conservering van de Nederlandse taal hoorde. 

 

Fanatiekelingen (2)

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt terug door
Vandaag heb ik een nieuwe mijlpaal bereikt!
Sinds mijn komst in Shanghai loop ik met een veel te dure seizoenskaart danslessen. Vastbesloten dat het dit keer toch echt helemaal anders word, heb  ik vandaag mijn tiende les gevolgd. En daarmee heb ik de kaart voor 33,3333% (1/3 dus) verbruikt! Een derde!! Dat is al reden voor een feestje, gezien mijn historie:

*** De zwemkaart ***
Met F. en J. heb ik een tijdje elke week gezwommen. Lekker baantjes trekken en dan heerlijk met natte haren frietjes eten. (Iemand enig idee waarom friet het beste smaakt na een dagje zwemmen???) Na een paar weken was ik om. Ik ook aan zo’n zwemkaart, naar verhouding vele malen goedkoper! Moest je in één keer een groot bedrag neerleggen, maar dan kon je wel telkens gratis naar binnen. Zo redeneer ik dus 😉
Al gauw bleek het frietje voor het zwemmen ook wel goed te smaken. En na het eten moet je vooral rusten en zeker niet zwemmen. Krijg je kramp van. Niet lang daarna is die strippenkaart verlopen, zonder ook maar een keer ‘gratis’ te hebben gezwommen.
Moet ik wel even vermelden dat F. en J. gewoon verder zijn gaan zwemmen, hoor! Niet iedereen is zo hopeloos als ik!

*** De jaarkaart van de uni ***
Het ding kostte geloof ik 50 euro, maar dan kon je er een heel jaar mee vooruit. Niet dus! Slechts een lesje BOMMEN had ik er mee gevolgd. Bewegen Op Muziek klonk veelbelovend, maar betekende in de praktijk Heel Erg Veel Bewegen met een klein beetje muziek op de achtergrond. Het inlopen op zich was al een ramp en ergens halverwege werd me duidelijk dat ik dat dus nooit meer ging doen. Een lesje van 50 euro. Mijn buik trekt er nog steeds samen van!!

*** De tweede jaarkaart van de uni ***
Als je ouder wordt dan blijft het allemaal niet meer vanzelf strak. Daarvoor moet je sporten. En dus kocht ik voor de tweede keer zo’n unikaart, ondertussen in prijs gestegen. Het begon goed, ben twee keer gaan spinnen (das fietsen in gewoon Nederlands) en heb ook zo’n drie a vier keer met Lief een balletje geslagen op het squashveld (hij zal het tegendeel beweren, maar ik was dus ECHT wel beter dan hij! En nee, hij liet mij niet winnen, wil je mij alsjeblieft niet zo beledigen?!)
Het ging mis toen Lief niet meer tegen zijn verlies kon en voorstelde eens een keer te gaan tennissen.

Tennissen et Moi. Gaat niet samen. Met mijn badmintonverleden verwacht ik dat zo’n bal ook met vertraging in de lucht blijft hangen. En als ik de bal dan – veel te laat – alsnog lichtelijk raakte dan vloog de bal meer dan uit en kon Lief de hele tijd ballenjongen spelen. Laten we het erop houden dat er weinig spel en sportiviteit was die dag!
Maar dit keer is het helemaal anders 😉
… Nog maar twintig lessen te gaan …

 

Over slippertjes en bijna rampen

Geplaatst in je hebt van die dagen door

Soms wil het kwartje niet vallen.

Vanmorgen geblogd en vanmiddag na de dansles ging er pas een lampje branden: ‘ongenadeloos’ , dat is een contaminatie! Natuurlijk meteen veranderd, maar niet voordat er al vier lezers het hadden gelezen…

Sorry voor meneer Altena die ons zes jaar lang een beetje fatsoenlijk Nederlands heeft geprobeerd bij te brengen. Nu bijna 9 (NEGEN!!!) jaar na de middelbare school en een jaar en een paar maanden in het buitenland is mijn Nederlands nog verder in verval geraakt. Er zijn regelmatig slippertjes en bijna rampen. Zo had ik in ‘What’s in a name’ bijna de dierenrechtenorganisatie op mijn dak. ‘Geen hond die er naar kraait’ was de originele uitdrukking die ik er neerplantte. Ik moet er niet aan denken wat je allemaal moet doen voordat een hond kraait.

Zucht… De eerste stap richting herstel is erkennen dat we hier een probleem hebben:
Het wordt weer tijd voor de schoolbanken.

28 april: het kan nog erger “je stijven kaak op elkaar houden” bijvoorbeeld.

Feetdefartment

Geplaatst in je hebt van die dagen door
Toen ik laatst tot de conclusie kwam dat ik last heb van een badhairlife, kreeg ik gelukkig een smsje van mijn Nederlandse collega, Iben, die ook in Shanghai zit. Of ik al plannen had die avond. Na effekes gebeld te hebben, vertrok ik richting haar appartement (twee verdiepingen naar beneden) om een avondje te potten. Jaja, ik wist ook niet wat ‘potten’ was, ik hoopte maar dat het niets te maken had met Nederlands bekendste product.
Blijkbaar zei zij dus ‘tutten’, desondanks bleef ik Oost-Indisch doof en diende haar van repliek ‘ok, potten, is dat nieuw Nederlands? Ik ken het helemaal niet’. ‘Nee, tutten, je weet wel, meidendingen’, ‘Ooooh, potten, ok, ik kende dat helemaal niet, maar ik begrijp wat je bedoelt. Is goed, ik kom eraan’ Wat moet zij nou wel niet van mij gedacht hebben? 🙂
Maar goed…

Samen vertrokken we naar de tweede verdieping waar een beautysalon te vinden is. Op de eerste verdieping is een kapsalon, waar veelvuldig reclame gemaakt wordt voor dit beautycentrum “We love to help your feet – ladies from the feetdefartment“. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen!!

Uiteindelijk ging zij voor een French Pedicure, ik  voor een French Manicure. Beide uitgevoerd door een en dezelfde duizendpoot van een dame die precies timede, dat wanneer de nageltjes van Iben aan het drogen zijn, mijn handjes van al hun eelt werden ontdaan. Zegt ze halverwege de manicure tegen mij: “nie de … (handjes maar dan in het Chinees) thai siao la, poe kheu jie bai sie de (wijst mijn nagelrand aan)” letterlijk zei ze “jouw handen zijn te klein, onmogelijk witte kleur” oftewel: op die stompjes van jou, kan ik toch echt geen french manicure verrichten.

Dus werd mij een alternatief aangeboden: Bloemetjes? Nee, dat wil ik niet, hoor! Iben: “Is leuk, hebben die meisjes hier allemaal!” Parelmoer? Gatver! Glittertjes? Neeeeee… Alhoewel…. Glittertjes??
En dus heb ik in een moment van verstandsverbijstering mijzelf tien schitterende roze discoballen kado gedaan.
Ben ik in ieder geval van mijn badhair-complex af!

Sardieneesjes

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door
sardienee
Elke dag bespaar ik 8 RMB (0,80 euro) door per metro onder de grote stad Shanghai te reizen. Nu ben ik een krent eerste klas, maar het is niet alleen het financiele voordeel dat mij verleidt tot dit vervoersmiddel; reizen onder de grond is gewoon veel sneller en betekent iedere dag een half uurtje langer in mijn bedje blijven liggen.
Kijk, wie zegt daar nou nee tegen?

Behalve dat het goedkoop en snel is, is reizen per metro bovenal beregezellig! In een stad met zestien miljoen Chineesjes en weet ik hoeveel ongecategoriseerde mensen, hoeft maar een klein percentage te kiezen voor de metro en je hebt al een klein feestje. En met feestje, bedoel ik echt een warm en knus feestje, want iedere dag wordt er weer een poging ondernomen om een plekje in het Guiness Book of Records te veroveren! Zeggen we in Nederland ‘vol is vol’, in Shanghai werken we met ‘het kan altijd voller!’ en dus is het een kwestie van drukken, aanpersen en verder proppen.
Om je een voorbeeld te geven: alle mensen op de foto hierboven pasten in de aankomende metro, geloof me.
I was there.

Het voordeel van zoveel mensen in een wagon is, dat je je nergens aan vast hoeft te houden. Je medesardientjes houden je netjes op je plek. En als je je station bijna nadert is het een kwestie van ‘sha ma?’ te vragen aan je buurman en van plek te ruilen. Dit is nogal een onderneming, aangezien werkelijk niemand aan de kant kan/wil gaan. Maar wat moet, dat moet! Je wilt immers niet je station missen! En dus manoevreer je met je buurman alsof je aan het twister-en bent.
Ben je eenmaal bij de deur, dan begint Operatie Schoolzwemmen. Ookal heb je een golf van medepassagiers achter je, die je uit de metro helpen; je moet je behoorlijk verzetten tegen de stroom van Chineesjes die je de metro weer in helpen. Want van de in- en uitstapetiquettes hebben de Shanghainesen nog nooit gehoord. Als je uit wilt stappen: alle ellebogen uit de mouwen! Als je in de metro wilt blijven: vastklampen aan de enige paal in de metro of loslaten en verdrinken.

Het is werkelijk ieder voor zich in deze harde onderwereld en Darwin’s survival of the fittest is hier zeker van toepassing.
Maar hee, dan bespaar je ook 8 RMB!