Auteursarchief: k.

Zondagschool

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk, lezers & ik door

Het was weer een educatieve dag.

Zo leerden we dat Amsterdam in Engeland ligt, dat je beter je broek aan kunt houden wanneer je noodles eet en dat Merel Roze populairder is dan Kluun.

Amsterdam ligt niet meer in Nederland. Het valt tegenwoordig onder de Engelse vlag. Aldus Statcounter, die mij verzekerde dat er drieendertig bezoeken uit Engeland zijn geweest. WOW!!! Impressive, isn’t it?

Zeker als je je bedenkt dat ik, naar mijn weten, slechts één Nederlandse collega en een handjevol familie aan de andere kant van de Noordzee heb zitten. En die familie, die kan geen woord Nederlands.

Helemaal in mijn nopjes klikte ik even hier en daar om mijn bezoekers van het grote eiland nader te onderzoeken. En wat blijkt? Statcounter noteert lezers uit Amsterdam onder Engeland. Béétje jammer. 

 

Van al dat analyseren krijgt een mens honger. Gelukkig hadden we nog noodles in huis. En na die ene keer dat ze in mijn schoot waren beland, dacht ik zo slim te zijn om mijn broek uit te trekken. Helaas weet ik nu dat een grote vlek op je broek bij lange na niet zo erg is als een derdegraads verbranding op de blote benen. AU!

 

Na de grote schoonmaak en de lange, koude douche zijn we nog effekes bij Kluun op bezoek geweest. Je weet wel, die van ‘Komt een vrouw bij de dokter’ (vertaald naar het Engels als ‘Love Life’ en ikke nog steeds niet begrijpen waarom zo’n slechte titel). Hartstikke leuk, die logs van Kluun. Toch staat hij niet in de Blog50-lijst. Merel Roze weer wel, die staat op nummer 33. Merel who? Merel Roze. Wist ik ook niet. Maar nu wel.

 

Heel nuttig, zo´n dagje levenswijsheid opdoen.

* Merel Roze maakt mooie foto’s en schrijft bijzondere verhalen. Neem een kijkje!

 

EK 2008

Geplaatst in hij & ik, kwangie denkt moeilijk door

Vandaag stond er een mailtje in mijn inbox.
Van Gijs, dat over drie weken het EK voetbal weer begint.
Bij dit nieuws werd meteen Alarmfase Rood ingelast.
Over drie weken, dat betekent dat ik midden in het voetbalgeweld thuiskom!

Lief en voetbal, daar komt niemand tussen.
En ik al helemaal niet.
Zet maakt-niet-uit-wat-voor-voetbalwedstrijd op tv, al is het herhaling van de zevenentachtigste divisie uit Lutjesbroek, Lief moet er naar kijken.
En zoals het een man betaamt, kan Lief maar één ding tegelijk. Oftewel:
Lief + Voetbal = No Kwangie

Het idee dat tweeëntwintigmannen en een bal of 45 als je de scheids niet meerekent de aandacht van mij zouden afpakken, daar ga ik groen en geel van zien.
Toch een beetje jammer als je na anderhalf jaar thuiskomt en meteen de vervelende zeikvriendin moet uithangen. Zo eentje die de tv uitzet vlak voor een penalty om gezellig bij kaarslicht te dineren en -jawel- te kletsen “Hoe was jouw jaar, schat?”
Ik zag al helemaal voor me hoe ik terug in het vliegtuig (en aan de kant) zou worden gezet voor die voetbalellende.

Toch maar even het EK gegoogled om mezelf gerust te stellen.
En och, wat hebben we een geluk gehad: Het hele voetbalgedoe eindigt 29 juni.
Het EK en ik zitten dus welgeteld één dag met elkaar opgescheept. En die finale? Daar slaap kom ik wel overheen!

Afscheid in Shanghai

Geplaatst in je hebt van die dagen door

De keren dat ik met Sander en Iben in BYB was, hoorde ik onvermijdelijk hetzelfde limoncello-drama-dilemma, dat ongeveer zo verliep:

“Ik hoef geen limoncello.”
“Na die ene keer… nóóit weer!”
“Dat zeg je elke keer!”
“Maar dit keer meen ik het!”
 
Toch gaan de blikken gauw over en weer als Ober het glaasje limoncello van het huis op tafel zet. Ze zijn nu eenmaal niet graag onbeleefd, die twee…
 
“O sjeeeezus, de limoncello is wel erg sterk vandaag.”

“NIET MIJN GLAS BIJVULLEN!”

Gisteravond werd er gelukkig niet zo moelijk gedaan. Er werd gegeten, er werd gedronken. Er werden foto’s geschoten. En vooruit, nog een paar. Want gisteren namen Sander en Iben afscheid van zes maanden Shanghai en de daarbijbehorende Chineesjes (including me )
Och, och, och!

Kleine meisjes, grote wensen

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk, kwangie denkt terug door

Kleine meisjes* hebben grote wensen.

Zo was ik vroeger erg jaloers op Irene Moors. Je weet wel, die van Telekids. Zij had altijd zo’n stapel brieven en kaarten om zich heen liggen. Bérgen post, dat wilde ik ook! Helaas bleef het beperkt tot de Donald Duck op de zaterdagochtend. En meneer-de-assistent-van-mevrouw-de-orthodontist haalde me uit mijn dromen toen hij mij adviseerde geen beugel te nemen. “Dan word je toch niet beroemd?” zei ie. Het einde van mijn potentiële carrière als celebrity met zakken vol fanmail.

Wat ik ook zo graag wilde, was een handtekening. Beter gezegd, dat ik het ergens mocht zetten. Ik stelde me een persoonlijke secretaresse voor met stapels papieren die ik dan – quasi ongeïnteresseerd – ondertekende. De krabbel moest zo interessant en vooral lang mogelijk worden. Ik kon toen niet weten dat een handtekening zetten zo’n tijdrovende klus zou zijn! Mensen achter een balie trekken vaak de documenten uit mijn handen, terwijl ik pas halverwege ben. Hoe gênant! En natuurlijk moet ik nu dagelijks voor het werk van alles en nog wat tekenen. Zonder secretaresse. Dat dan weer niet, hè?

Tegenwoordig krijg ik meer post dan me lief is. Geen idee wanneer dat begonnen is, maar mijn wens is dus uitgekomen. Met name Nuon is groot fan van mij. Die stuurt mij met grote regelmatig een vriendelijke, doch dringende brief met een acceptgiro die ik dan met veel bombarie mag ondertekenen: acht blokletters, twee sterren (waarom toch!?), drie vaste letters en een punt. En die punt, daar doen we het voor!

* Don’t worry, I don’t consider myself, uh, ‘klein’.

Ongewenste intimiteiten

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door
Mag ik even?

Er is iets waar je in Nederland nooit bij stil staat, maar wat je in China ont-zet-tend mist: de personal space. Je weet wel, de persoonlijke afstand. Je hebt verschillende gradaties van afstand, maar grofweg maak je onderscheid tussen vrienden, bekenden en nog-niet-zo-bekenden. We gaan er even voor het gemak van uit dat vreemden je niet aanraken.

Patrick Swayze zei niet voor niets: “This is my dance space, this is your dance space. I don’t go into yours, you don’t go into mine.”* Die persoonlijke afstand, die is er niet voor niets. Het is dan ook erg vervelend dat ik regelmatig bij mijn bovenarm word gegrepen. Gevolgd door zo´n lelijk kneepje. Alsof mijn vet wordt gemeten. Of dat je iets leest en er iemand over je heen komt hangen, inclusief borstpartij. Ik kan de borsten van andere meisjes gewoon niet zo goed waarderen. Sorry. Ieder zijn ding.

Ondertussen ben ik erg goed geworden in mijzelf subtiel wegmanouvreren van de ongewenste intimiteiten. Ik kan toch moeilijk te pas en te onpas “Zeg, zou jij je borsten eens thuis willen houden!” roepen? Bovendien lijken de Chineesjes er helemaal niet bij stil te staan. Laten we het er maar op houden dat in een stad van 16 miljoen mensen de personal space erg schaars is.

* dat zei ie in Dirty Dancing, kun je nagaan: bij dirrrrrrty dancing houden ze nog gepaste afstand!!