Auteursarchief: k.

Kwangie, de columnist

Geplaatst in in de publiciteit, je hebt van die dagen door

Vandaag ben ik benaderd door de projectmanager en acquisiteur van een mediabedrijf, dat gespecialiseerd is in het werken met freelancers. Mijn logjes zijn ze namelijk opgevallen en meneer de projectmanager vindt mijn stukjes – ik citeer – grappig. Het lezen over mijn mutsenleven is zelfs onderdeel van zijn ochtendritueel geworden! WOW!

“Is een column niets voor jou?” vroeg hij mij.
Nou! En of, natuurlijk! Maar we mogen niet te happig zijn, he? Nee, altijd koel spelen! Bescheidenheid siert de mens. En een profesional like me wordt natuurlijk elke dag wel benaderd! Genoeg aanbiedingen om uit te kiezen. Niets van waar natuurlijk, maar dat hoeft hij niet te weten!  In mijn hoofd stond ik al in een studio foto’s te maken voor mijn column. Wat moet ik aan? Wat moet ik aan?!

“Dank u” diende ik van repliek. Niet te veel zeggen, dan daalt je marktwaarde. Altijd een waas van mysterie om je heen behouden. Hoe graag ik ook wilde schreeuwen omdat überhaupt iemand mijn schrijfsels leest, laat staan ze grappig vindt, we bleven kalm. Helemaal niet hysterisch of door het dolle heen. Gewoon professioneel. Zoals het hoort.

Nu loop ik met mijn hoofd in de wolken.

Kwangie, de columnist, zie je het al voor je? Moi? Muts eerste klas? In stilte wordt er nagedacht over een gouden toekomst in schrijversland. Misschien zelfs ooit een boek. En de salarisonderhandelingen niet te vergeten. Toch goed dat ik het koel heb gespeeld.

 

 HOE HET IN WERKELIJKHEID GING:
Vandaag sprak vriend Niels  mij aan op MSN. Of ik al heimwee had naar China. “Hoe weet jij dat nou?” vroeg ik, gevolgd door het ochtendritueel-verhaal en het gegeven dat hij sommige stukjes grappig vond.

“Is een column niets voor jou?” vroeg hij mij.

Ik helemaal vereerd. Het kan natuurlijk ook een vorm van beleefdheid zijn geweest. Een vriendelijk woord, omdat dat hoort. Laten we hem (en mijzelf) maar even het voordeel van de twijfel geven en er van uitgaan dat hij inderdaad onder de indruk is van mijn schrijfkunsten. Of dat hij gewoon graag op de hoogte blijft van mijn Shanghai-avontuur.

 

Eventjes zag ik mezelf als een betaalde columniste bij één of ander fancy blad. Met deadlines en een laptop, misschien wel een auto van de zaak. En lezers, héél veel lezers, want een muts zijn, das HOT! Naast columnist zijn, een nieuwe trend zetten! Klinkt niet verkeerd. 

Het mocht niet lang duren.

Toen Niels zelfs onder de indruk bleek van mijn voetbalkennis, wisten we genoeg. Hier hebben we te maken met een klassiek geval van een, uhm, beleefde jongen. Toch bedankt.

Pirouettes en prioriteiten

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door

Vriendin J., heeft me duivelse woorden ingefluisterd. Zij kan namelijk op commando verschillende varianten van de dubbele draai uitvoeren.

Pardon? Ik kan maar één variant en die heeft voldoende toiletverkeer op gang gebracht. Mij niet gezien dat ik me weer waag aan de rondjes en pirouettes! No way! Voorlopig eerst maar eens belangrijkere dingen doen. Chocola eten en zo. Want ben toch wel een klein beetje depri dat ik over zestien daagjes niet meer in Azië ben.
 
Over twee weken en twee dagen zit het er weer op! En het zijn precies zestien dagen die ik heb om als een gek te gaan werken aan de allerlaatste dingetjes. Als ik de komende tijd zeven keer per week naar de dansschool ga, komt de strippenkaart nog op! Dat gaan we zéker nog even proberen! Morgen. Of de dag erop. Als het niet regent. En niet te warm is.
Het wordt ook al tijd voor het vóór-inpakken van de koffers. Gaat alles passen? Wat moet zeker mee, wat laten we achter? En niet onbelangrijk… Hoe blijf ik onder de twintig kilo’s, een belachelijk lage bovengrens die ooit door een fashion-nazi is ingevoerd. De kleding die een mens in een paar maanden tijd bij elkaar verzamelt! Ik schrik van de hoeveelheid die in de kast hangt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de berg die op de grond ligt! Jurkjes, schoenen, tassen… Moeilijk, moeilijk!
 
En dan de laatste paperassen die gepaard gaan met een (r)emigratie. Pfff…
Altijd lastig als je heen en weer moet mailen en er behalve duizenden kilometers land ook nog eens zes uur tijdsverschil tussen je inzit. Noodgedwongen heb ik verschillende mapjes moeten openen om alle mailtjes te categoriseren. Kun je je voorstellen? Je mailbox organiseren!?! Sorry, als dit een bekend fenomeen op jouw computer is, dan zit er echt een steekje los zeg ik: R*E*S*P*E*C*T!
Het enige dat helpt om al deze belangrijke zaken tijdig af te ronden, is priorieiten stellen. En laat ik nou nét een planningtalent zijn. Gewoon een kwestie van de juiste doelen op de juiste momenten stellen. Het is uiterst belangrijk tijdconsumerende bezigheden te minimaliseren om de productiviteit te verhogen. Dit gecombineerd met ijzeren discipline en een kind kan de was doen!
Aangezien ik leef volgens de rust, reinheid en regelmaat– regels, hoef ik u vast niet te vertellen dat ik ondertussen in staat ben verschillende soorten dubbele draaien uit te voeren. Discipline is my middle name. Dat spreekt voor zich.

Cheese!!

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door
Chineesjes hebben een fascinatie voor foto’s en camera’s. Iedere zichzelf respecterende Chinees heeft op zijn minst een digitale camera (sorry, Broer, you have to face the truth!). En die mega-semi-professionele spiegelreflex dingen met zoooooooomlens zijn hier ook niet bepaald schaars.

Zet vier Chineesjes een paar daagjes bij elkaar en er worden foto’s gemaakt. Héél erg veel foto’s. En tussendoor moest er ook van kleding veranderd worden. En de make up en nageltjes bijgewerkt. Niets werd aan het lot overgelaten. Je moet je happy moments immers vastleggen.

Uit solidariteit zal ik jullie de honderden foto’s in verschillende outfits en formaties besparen.

Dragon Boat Festival

Geplaatst in je hebt van die dagen door

Ok. Het EK voetbal is begonnen.
He-le-maal niets van gemerkt hier in het Verre Oosten. Het kan aan mij liggen, hoor. Maar nergens grote schermen of groepen mensen in apenpakkies gezien. Gelukkig. Zou het kunnen dat mensen niet zo geinteresseerd zijn in Europees Voetbal?

We laten dat maar even in het midden.
Vandaag is het Dragon Boat Festival. (Onder de Chinezen beter bekend als: Duan Wu of Tuen Ng Festival). Op deze dag herinneren wij Qu Yuan.
Een dichter die zijn leven beeindigt door in een rivier te springen. Uit angst dat vissen zijn lichaam zouden opeten, gooien bewonderaars pakketjes rijst, zhong zi, in de rivier. En deze zhong zi’s eten wij nog steeds. Dat was het Dragon Boat Festival in het kort.

Omdat deze feestdag op een zondag valt, hebben de meeste Chinezen morgen nog een dagje vrij. Extra lang weekend dus! Reden waarom drie collegaatjes naar Shanghai zijn afgereisd om met mij het drakenboot feest te vieren. Dus wordt er uitgebreid geluncht, exclusief gedineerd en nemen we elke dag een massage. Bovendien zullen we vanavond zingen voor de grote Qu Yuan, want er staat karaoke op het programma.
Karaoke?? Karaoke, ja! Schaamteloos met een microfoon in de hand blerren! Als je eenmaal over de drempel heen bent, maakt het je niet meer uit dat je slightly naast de maat zit en niet zo toonvast zingt. En nee, daarvoor hoeven we géén liters alcohol te benutten. Het lijkt meer op… uhm…
“You never walk alone” blerren in een voetbalstadion. Heus! Maakt daar iemand zich ooit druk dat het nergens naar klinkt? Of dat andere mensen hem kunnen horen? Daar gaat het ook alleen maar om het produceren van volume. En herrie maken, dat doen wij zeker!

HAPPY DRAGON BOAT FESTIVAL!!

 

Ni hao!

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door

Ni hao!

Chinezen groeten elkaar met ‘ni hao’.
Een erg slimme zet. Waarom het risico nemen te vragen hoe het gaat en een klaagzang op je afgevuurd te krijgen? In plaats daarvan stellen de Chinezen gewoon vast, dat het goed met je is!
‘Ni hao!’ oftewel:  ‘Jij goed!’

Want klagen kunnen we allemaal. Dat is iets universeels.
Mopperen we in Nederland over het weer of over de kwaliteiten van de bondscoach, in China kniezen ze over het weer of over hun gezondheid.
En tjongejonge, als ze eenmaal beginnen, komt er geen eind aan, he?
Dan moet je ‘ja’ knikken en ‘och’ roepen en een motiverende wat-heb-jij-toch-een-hard-leven-blik op je gezicht toveren.
En laat dat nou nét iets zijn, waar ik niet altijd zin in heb.

Wat dat betreft ben ik echt een luisterend oor.
Uit het gejammer, filter ik je probleem en kom ik met gratis advies.
Oplossing. Actie.
Niet lijden, maar aanpakken!
“Luister, dan zeg je toch gewoon…” of “Misschien moet je eens proberen …”
“Gewoon doen, geen dank! Ik luister graag, veel succes!”
Een stelregel is dat mijn betoog langer moet duren dan het klaaglied.
In Nederland werkt het 9 van de 10 keer.
Wanneer ik de volgende keer vraag hoe het gaat, is het antwoord steevast “Prima!” Waarvoor mijn dank.

Helaas werkt het niet zo in China.
Blijkbaar is het niet voldoende om met een Plan van Aanpak te komen.
En mijn antwoorden zijn simpelweg onbevredigend en dus beginnen ze weer van voor af aan. Altijd hetzelfde verhaal. In dezelfde woorden.
En het zoeken naar bevestiging, “Vind je niet?”
En als je dan te principieel bent en weigert ‘ja’ te knikken en ‘och’ te roepen en een motiverende wat-heb-jij-toch-een-hard-leven-blik op je gezicht te toveren, dan is het hek van de dam.

Dan kun je uren in rondjes praten met je gesprekspartner.
“Och, Kwan, die taxichauffeur heeft me gewoon afgezet. Af-ge-zet, weet je wel! Ik heb bijna 300 RMB betaald! Maar ik wist de weg niet en hij heeft er gewoon misbruik van gemaakt!”
“Jij mag toch reiskosten declareren op je werk?”
“Ja, maar toch, 300 RMB!”
“Dat is inderdaad veel geld, maar je krijgt die 300 RMB toch gewoon terug?”
“Och, Kwan, die taxichauffeur heeft me gewoon afgezet. Af-ge-zet, weet je wel! Ik heb bijna 300 RMB betaald! Maar ik wist de weg niet en hij heeft er gewoon misbruik van gemaakt!”
“Dan lever je die bon toch in bij je werk, dan krijg je dat geld toch terug?”
“Ja, maar toch, 300 RMB!”
“Ik snap je probleem denk ik niet, je kunt dat geld toch terugkrijgen… “
“Och Kwan, die taxichauffeur heeft me gewoon afgezet. Af-ge-zet, weet je wel! Ik heb bijna 300 RMB betaald! Maar ik wist de weg niet en hij heeft er gewoon misbruik van gemaakt!”
“Och ja hee!?! 300 RMB!?! Wat een afzetter, arme jij en jij wist de weg helemaal niet en hij heeft gewoon misbruik van je gemaakt! Dat jou dat nou moest overkomen, zeg! Och, och…”

… Wat ik je brom! Dag principes! Dag moraal! Ni Hao!