Fanatiekelingen (4)

Bijna had ik een smoes bedacht om deze week niet te dansen.
Bijna.
Dinsdag stond ik met mijn sporttas voor gesloten deuren. Nationale Rouw voor de slachtoffers van de aardbeving 12 mei jl.
O ja…
Foei dat ik gedurende de rouwperiode zoiets schandelijks wilde gaan doen als dansen!
Vrijdag had ik een, uhm, zakendiner.
Etentje. Met mijn collega.
En het was erg gezellig!
Collega leek het wel leuk om een keertje mee te gaan naar het dansen.
“Morgen is er weer les!” riep ik enthousiast, waarop zij schoorvoetend antwoordde “Uh… ik moet even kijken of ik morgen op tijd wakker ben…”
Die zou wel niet meewillen, dacht ik nog.
Zaterdag begon de gebruikelijke tweestrijd:
“Ik ga niet!”, “Maar dan voel je je weer zo schuldig…”, “Kan me niet schelen!”
En ik besloot te doen alsof mijn neus bloedde als iemand zou vragen naar mijn vorderingen op de dansschool. Totdat ik een smsje kreeg van Collega.

“Hoi, ik ben wakker! Heb zin om mee te gaan naar je dansen! Waar, hoe laat?”

Sh*t!!

Ingmar heeft gewoon de calorie-politie naar Shanghai gestuurd! Die heeft ook altijd alles door! Dus zat er niets anders op dan met 30 graden braafjes naar de dansschool te reizen en anderhalf uur te samba-en. Het was natuurlijk heel erg leuk omdat mijn collega er was. Maar zweten dat we deden! Zweten! En de leraar fanatiek! Pffff…. Véél te fanatiek. De dikke lunch na al dat gezweet maakte gelukkig veel goed.

Zondag vroeg opgestaan voor de les van 11:30. Anderhalf uur samba met een heel irritant mens die er niets van snapte en overal doorheen gilde. Ik weet niet wat erger was, de extra heupen die ik ter hoogte van mijn, uhm, heupen ontdekte of die schreeuwlelijk.

Maar ja, die aangegroeide heupen, die moeten er af!
Derhalve werd anderhalf uur samba gevolgd door: anderhalf uur JIVE!
Je moet weten, ik heb een hékel aan de jive.
Echt zo’n dans waar je veel voor moet doen en hard van gaat zweten.
Ik wist niet dat het een Jiveles zou zijn, anders was ik hem natuurlijk gepeerd. Ver-schrik-ke-lijk!

Na de les was het allemaal duidelijk: dat doen we dus nooit meer!
Wie offert vrijwillig zijn weekend op om te sauna-samba-en-jive-en?
De idioterie!
Als je in deze hitte achter de laptop zit, zweet je er ook wel genoeg calorien af!
Maar ja, die strippenkaart, he?
We zijn pas op de helft.
Da’s wel een beetje zonde.
Bovendien, hoe moet het dan met de deze-keer-is-het-helemaal-anders-mentaliteit?
En niet te vergeten het strakke lijf dat dadelijk in bikini moet…
Mietje dat ik ben.

 

(niet zo) fanatiekelingen (3)

Die druk van een blog, hee!
Tjongejonge…
En ik maar denken dat loggen een leuke bezigheid was.
Voor de lol, hobby, no strings attached

Totdat vriendin Ingmar mij op de vingers tikte:
Ing:    “Zeg, hoe gaat het met je strippenkaart?!?”  
Moi:     *SLIK*
Ing:    “Jahaaa, ik lees je blogs wel!”
Moi:    ” Uh… (…) te warm (…) deze week ga ik het helemaal goed maken (…) béétje ziek geweest (…) dinsdag, vrijdag, zaterdag en zondag (…) écht waar.”

De deze-keer-is-het-helemaal-anders-mentaliteit is helaas een beetje ingekakt, maar beloofd is beloofd. Over zes weken komen we met een strak lijf terug en is die strippenkaart op! écht waar, hoop ik…

Fanatiekelingen (2)

Vandaag heb ik een nieuwe mijlpaal bereikt!
Sinds mijn komst in Shanghai loop ik met een veel te dure seizoenskaart danslessen. Vastbesloten dat het dit keer toch echt helemaal anders word, heb  ik vandaag mijn tiende les gevolgd. En daarmee heb ik de kaart voor 33,3333% (1/3 dus) verbruikt! Een derde!! Dat is al reden voor een feestje, gezien mijn historie:

*** De zwemkaart ***
Met F. en J. heb ik een tijdje elke week gezwommen. Lekker baantjes trekken en dan heerlijk met natte haren frietjes eten. (Iemand enig idee waarom friet het beste smaakt na een dagje zwemmen???) Na een paar weken was ik om. Ik ook aan zo’n zwemkaart, naar verhouding vele malen goedkoper! Moest je in één keer een groot bedrag neerleggen, maar dan kon je wel telkens gratis naar binnen. Zo redeneer ik dus 😉
Al gauw bleek het frietje voor het zwemmen ook wel goed te smaken. En na het eten moet je vooral rusten en zeker niet zwemmen. Krijg je kramp van. Niet lang daarna is die strippenkaart verlopen, zonder ook maar een keer ‘gratis’ te hebben gezwommen.
Moet ik wel even vermelden dat F. en J. gewoon verder zijn gaan zwemmen, hoor! Niet iedereen is zo hopeloos als ik!

*** De jaarkaart van de uni ***
Het ding kostte geloof ik 50 euro, maar dan kon je er een heel jaar mee vooruit. Niet dus! Slechts een lesje BOMMEN had ik er mee gevolgd. Bewegen Op Muziek klonk veelbelovend, maar betekende in de praktijk Heel Erg Veel Bewegen met een klein beetje muziek op de achtergrond. Het inlopen op zich was al een ramp en ergens halverwege werd me duidelijk dat ik dat dus nooit meer ging doen. Een lesje van 50 euro. Mijn buik trekt er nog steeds samen van!!

*** De tweede jaarkaart van de uni ***
Als je ouder wordt dan blijft het allemaal niet meer vanzelf strak. Daarvoor moet je sporten. En dus kocht ik voor de tweede keer zo’n unikaart, ondertussen in prijs gestegen. Het begon goed, ben twee keer gaan spinnen (das fietsen in gewoon Nederlands) en heb ook zo’n drie a vier keer met Lief een balletje geslagen op het squashveld (hij zal het tegendeel beweren, maar ik was dus ECHT wel beter dan hij! En nee, hij liet mij niet winnen, wil je mij alsjeblieft niet zo beledigen?!)
Het ging mis toen Lief niet meer tegen zijn verlies kon en voorstelde eens een keer te gaan tennissen.

Tennissen et Moi. Gaat niet samen. Met mijn badmintonverleden verwacht ik dat zo’n bal ook met vertraging in de lucht blijft hangen. En als ik de bal dan – veel te laat – alsnog lichtelijk raakte dan vloog de bal meer dan uit en kon Lief de hele tijd ballenjongen spelen. Laten we het erop houden dat er weinig spel en sportiviteit was die dag!
Maar dit keer is het helemaal anders 😉
… Nog maar twintig lessen te gaan …

 

Fanatiekelingen

Je hebt van die mensen die alles doen volgens het boekje; volledige beheersing van de schijf van vijf, dertig minuten beweging per dag en ook nog eens om de zes weken naar de kapper.
Ik kom voor niets van dit alles in aanmerking.
Toen ik 150 euro neertelde voor een seizoenskaart danslessen (drie maanden, dertig lessen) was de Nederlander in mij het dan ook hevig met deze aankoop oneens aangezien ik in het verleden een zwemkaart, een fitnesskaart, een sportkaart en een squashkaart (waarom eigenlijk??) heb gekocht en telkens maar één les heb gevolgd…

Desondanks won de overfanatieke deze-keer-is-het-helemaal-anders in mij de tweestrijd en dus ben ik nu de trotse eigenaar van een slecht geweten.
Maar goed, de overfanatieke deze-keer-is-het-helemaal-anders in mij is niet van plan zich te laten kennen en dus hees ik mijzelf uit mijn warme bed om op de vroege vrije zondag naar dansles te gaan.
Met een chocolade croissantje in mijn maag vertrok ik per metro (gelukkig nog niet druk voor 11 uur) naar Pudong (6 haltes van Zhong Shan Park, waar ik verblijf).

Eenmaal aangekomen waren mijn medeleerlingen nog aan het ontbijten, en ik kan je vertellen dat ze in China stevig ontbijten: McDonalds menu, eieren, gevulde broodjes, yoghurt en melk stonden er op tafel. En om stipt vijf over half twaalf (volgens mij hebben de Spanjaarden de ‘manana, manana’ mentaliteit gewoon van de Chinezen gejat) begonnen we met de les.
Wat een rustig lesje had moeten worden (ik was natuurlijk niet van plan om ook maar een beetje calorien te verbranden, kom op zeg, het is ZONDAG) eindigde in een heuse Samba War!

Wat was het geval?
In de danswereld weten we het allemaal dondersgoed…
Iedereen kiest een eigen plekje en we laten elkaar in de eigen ruimte. Zo nodig vermijden we de hier en daar loszwaaiende armen, maar voor de rest is het gewoon: dansen en laten dansen.

Maar nee, een slanke spriet plantte zich, hup, voor mij voor de spiegel, rolde haar aan katoenarmoede lijdende topje nog verder op boven de navel en ging zichzelf even uitgebreid bewonderen voor de spiegel…
Ze haalde wat moves uit de kast om haar goddelijke lijf nog eens te benadrukken. Duidelijk zeer content lachte ze zichzelf  in de spiegel toe.

Tja, dan HEB je me, dan heb je me helemaal!
Al mijn nekharen stonden overeind en zonder zich enig kwaad bewust te zijn, heeft dit meisje aan mij de oorlog verklaard.
Een heuse samba oorlog, wel te verstaan.
Alles werd in de strijd gegooid, de heupen gingen los, de billen zelfs nog meer en wat er ook maar aan mijn lijf vast zit, alles werd benut om deze Madame duidelijk te maken dat zij NIET de Queen of the dancefloor was.

Gelukkig had dit meisje daarnaast maar weinig gevoel voor samba, maar toch…
De Dove chocolade die ik deze morgen stiekem tussen mijn croissantje had gepropt om het op te pimpen tot chocolade croissant, was er in de eerste ronde al afgedanst. En thank God, het meisje koos eieren voor haar geld en liet zich niet meer zien in de tweede helft van de les.

Mijn heupen zijn ontwricht, de benen zijn loodzwaar en mijn nek zegt nu telkens ‘knak’ als ik mijn hoofd draai, maar het is toch wel heel verslavend om zo fanatiek te zijn!
Wie weet wordt het deze keer toch echt helemaal anders?