Na wat wikken en wegen, toch maar contact opgenomen met een orthodontist.
Nu het nog kan, laten we er maar geen gras overheen groeien!
Hup.
Even googlen.
En daar is dan die orthodontist in de buurt!
Waar je je online kunt aanmelden.
Send.
Klaar!
Dagen verstreken.
Zonder enig bericht.
Of telefoontje.
Ik dacht nog.
Pfff!
Wat duurt dit lang.
Dat wachten op antwoord.
Zo lang laat je een dame toch niet wachten?
Laat staan een dame met scheve tanden!
Ik overwoog een boos telefoontje te plegen.
Om een afspraak af te dwingen.
Met welgemeende excuses.
Maar aangezien de orthodontist meer martelwerktuigen bezit dan me lief is, leek me dat eventjes niet zo heel erg verstandig.
Dus zat er niets anders op dan gewoon te wachten.
Op een teken van leven.
Of gewoon een telefoontje.
Het had zeker niet langer moeten duren.
Maar vandaag lag ie er dan toch.
In de brievenbus.
Een brief.
Aan de heer L.
Ik dus.
“Geachte heer L.”, zei de brief,
“Gaarne zien wij u voor een eerste consult bij ons in de praktijk op: Maandag 11-01-2010 10:00 uur”
En nee, mensen, het is géén schrijffout.
In 2009 ben ik gewoon niet welkom.
Niets geen voor-je-dertigste-beugel-vrij.
Want de orthodontist heeft gewoon geen tijd voor mij!
Maar de eerste afspraak is er.
En in 2010 zien we vast en zeker een lijdensweg beugel tegemoet!
