Moederdagherinnering

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt door
De telefoon ging.

Het was moeders:
“Goh, ik dacht, waar blijft je telefoontje. Ik bedoel, het is tenslotte Moederdag. En je broer en je zus hadden allebei al gebeld. En ik zei nog zo tegen je vader: ‘Waarom heeft de Derde nog niet gebeld?’ en ik wist zeker dat je nog van plan was om te bellen, aangezien het Moederdag is, maar ik had geen zin meer in wachten, dus ik dacht, ik bel jou maar.
Waarom heb je mij niet gebeld?”

Laat dit een waarschuwing zijn voor alle kinderen die hun Moeders nog niet hebben gebeld op deze grijze zondag: Bel haar! En snel een beetje!

Over aardbeien en zo

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door

“Listen, Kwan”, zei vriendinnetje R., “wat er ook gebeurt, als een jongen je vraagt naar je favoriete fruit, dan moet je altijd – ik herhaal áltijd – zeggen dat dat aardbeien zijn.”

Aardbeien – of strawberries zoals zij ze noemde – zijn nu eenmaal schattige vruchtjes.
Zoet, mooi en vriendelijk fruit. Precies zoals jij wilt dat de jongen in kwestie jou ziet.
Je bent immers wat je eet. En dat betekent dat ik een aardappel ben.

Strawberries dus.

Toen ze merkte dat ik de ernst van deze gouden tip niet inzag, kwam er een heel betoog.
“Maar, denk je eens in hoe hij je ziet als je zegt dat je graag watermeloenen eet?” en ze hapte smakelijk in een denkbeeldige meloen.
*Hap!*
*Slurp!*
*Afvegen met de mouwen*
“Nou?“

“Hoe graag ik ook watermeloenen eet, ik zal altijd gaan voor de strawberry. Want die zijn tenminste leuk! Sinaasappels zijn ook uit den boze en bananen haal je maar helemaal niet in je hoofd!”, waarschuwde R. me. “Passievruchten werken ook niet, want eigenlijk weet niemand hoe je die dingen moet eten, dus hou het maar gewoon op strawberries, ok?”

Deze levenswijsheid is met stip de allerbeste tip die R. mij ooit heeft gegeven.
En daarom deel ik hem vandaag met u.

Strawberries, dus!

Al moet ik toegeven, dat tot op de dag van vandaag nog nooit een jongen interesse heeft getoond in mijn favoriete fruit.

Ik ben twee en ik zeg: “Nee!”

Geplaatst in hij & ik, kwangie denkt door

Afgelopen week is het twee jaar geleden dat Kwangie haar allereerste stukje het universum in stuurde. Wij zijn ondertussen 733 dagen, 222 logjes en acht (!) kilo’s verder, maar dat weerhoudt me er niet van om de wereld te voorzien van nutteloze feiten.

Zoals deze.
Ik stond vandaag voor het eerst sinds jaren weer eens op de weegschaal en toen zag ik de teller steeds verder omhoog schieten.
Mijn mond viel open van de acht extra kilo’s die ik aan mijn lijf heb gegeten geschonken.

Ik twijfelde geen moment: Het roer moet om!

Ik      :    “Ik stop met snoepen!”
Hij    :    “Hmmm…”
Ik      :    “Serieus! Dit kan zo niet meer!”

Terwijl ik een uitgebreid betoog voerde over de trouwjurk obesitas en bollende buiken, waar geen kinderen achter verschuilen, begon Lief in de keuken te rommelen.
Hij kwam terug met een bordje ijs met verse aardbeien.
Ik      :    “Nee, dank je. Ik moet op de lijn letten. O, wacht even. Aardbeien mogen vast wel!”
Hij    :    “Hmmm…”

Ik      :    “Het moet er maar weer eens af. Wat een onzin! Acht kilo… Tsss!”

Acht kilo in twee jaar tijd, dat betekent vier kilo per jaar! En als ik tachtig word, dan kom ik de komende jaren nog tweehonderd kilo aan!
In de tussentijd rommelde Lief in het voorraadkastje.
Hij kwam terug met een bakje borrelnootjes.
Ik      :    “Nee, dank je. Ik eet geen borrelnootjes meer.”
Hij    :    “Hmmm…”

Ik      :    “En chips ook niet! No more chips for me! O nee!”

En wat voor verleidingen nog meer niet? Snoep, chocola, koekjes… Allemaal verleden tijd. Zeker weten! Wie smacht er nog naar stroopwafels als je lekker op een blaadje sla kunt kauwen? Lief knikte en stopte zijn hoofd weer in het voorraadkastje.

Hij keerde terug met een bakje chips.

Ik      :    “Hee, hallo! Luister je eigenlijk wel naar mij?”
Hij    :    “Hmmm…”
Ik      :    “Ik zeg net dat ik niet meer ga snoepen en jij komt met een bord ijs, borrelnootjes en chips!”
Hij    :    “…”
Ik      :    “Je moet me wel steunen in deze moeilijke strijd!”
Hij    :    “Dat doe ik toch?”
Ik      :    “Echt niet! Met al die verleidingen zo voor mijn neus!”

Hij    :    “Ja, maar kijk! Als ík alles opeet, dan hoef jij dat niet meer te doen!”

Thanks, babe! Als jij nog even verder eet, dan vliegen die kilo’s er bij mij vanzelf af! 🙂

De trouwsores van Kwangie

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt door
Ja, mensen, ik leef nog!
Al moet ik eerlijk toegeven dat het niet heel goed met me gaat.
Ik heb lang getwijfeld of ik erover zou schrijven.

Bloggen over je belevenissen is één, al je chaos op het internet storten is een compleet ander verhaal natuurlijk!

Maar goed.
Het zonnetje schijnt.
En ik weet zeker dat ik veel steun zal vinden in het op papier zetten van mijn probleem.

Zo niet, dan censureren we het toch gewoon?

 

Allereerst dit.
Ik ben een heel stoer meisje.
Ik sta met beide benen op de grond, verdien mijn eigen centen en zorg altijd goed voor mijzelf.
Houdt u dit beeld van mij even vast.

Van dit meisje is namelijk weinig meer over.

Het begon allemaal op een bewuste zondag, toen Kwangie en Zus hun eerste stappen zetten in een heus waar bruidsjurkenwinkel.
Voor veel vrouwen is zo’n bruidszaak een geweldige natte droom.
Ik huiverde bij het idee al.
De hysterie en tierelantijntjes die ertoe leiden dat vrouwen spontaan hun hele bankrekening over de balk smeten.

Daar moest ik niets van hebben.

Ik wist heel goed wat ik wél wilde.
Ik wilde trouwen in mijn Adidas.
Gezellig achter op de fiets naar het gemeentehuis.
Maar dat mocht niet van Lief.
“Ook niet in een witte Adidas?,” probeerde ik nog.
“Neen,” was het antwoord.
“En dat achterop de fiets, gaat ook niet gebeuren zeker?”

“Ik ga écht niet die berg op fietsen met jou achterop!” jammerde Lief verontwaardigd.

Okee.
Die berg waar Lief het over heeft, is daadwerkelijk wel een lichte glooiing in het Nijmeegse landschap te noemen, maar goed. Aangezien ik 3 september liever niet alleen voor het altaar sta,

kwamen we tot een compromis. En nu niet denken dat Lief thuis de broek aan heeft, hoor!

 

En dus gingen Zus en ik naar een heus waar bruidsjurkenwinkel.
In Utrecht.
Wat daar precies gebeurde, kan ik me niet meer herinneren.
Maar het was hysterie en waanzin all over the place!
Het vooraf vastgestelde budget ging binnen 10 minuten *hup* overboord.
Ik paste en ik paste.
Draaide in het rond en kirde.
Raakte op slag verliefd en nog eens en nog eens.
Mensen, serieus!
Je zou bijna trouwen en de dag erop weer willen scheiden om opnieuw zo’n jurk uit te mogen kiezen te mogen trouwen!

Ik wurmde me in zo veel mogelijk jurken en moest uiteindelijk letterlijk de winkel uitgeduwd worden.

Vreselijk!
Ik verkeer momenteel in een ontzettende identiteitscrisis.
Ik ben ik niet meer.
Ben ik dan toch niet zo stoer als ik dacht?
Wellicht schuilde het altijd al in me, maar ik zal het niet langer ontkennen:
Ik ben een echte Bridezilla, and I am proud of it!

Enkele hoogtepunten in Oslo

Geplaatst in je hebt van die dagen door
Enkele hoogtepunten van mijn eerste dag in Oslo:

 
De milieuvriendelijke taxichauffeur
… die mij niet wilde meenemen, want het was maar een minuutje of vijf lopen.
Wat dat betreft kunnen de Noren nog wel wat leren van de Chinese gastvrijheid.
Stap je in Shanghai op de taxi, dan laat die man je gerust de andere kant van de stad zien!
De eerste scheurtjes in het huwelijk tussen mij en Lays
Sorry, hoor! Maar €7,- voor een zakje chips gaat zelfs mij te ver!

De telfout
Tja, soms, héél soms maak ik weleens een rekenfoutje.
Dan weet ik niet meer dat 40 gedeeld door 8 nogal veel geld is voor een Bros. Je weet wel, zo’n chocolaatje met veel gebakken lucht en weinig cacao om het lijf.

De minibar in de hotelkamer
Als er iets leuk is, dan is het wel de minibar op de hotelkamer.
Deze mag je namelijk helemaal naar eigen wens gebruiken!
Moet je in de meeste hotels alle genuttigde consumpties afrekenen, is hier van betalen geen sprake. De minikoelkast is namelijk helemaal leeg. Maar je mag hem wel naar eigen wens gebruiken, aldus het meegeleverde A4-tje.

De verdere problemen tussen mij en Lays
Pringles kosten hier maar vijf euro’s.
En weet je, ze smaken eigenlijk best lekker.

Had ik trouwens al gezegd dat ik in Oslo zit? Ik zit dus in Oslo. 
En zoals het een goede Chinees betaamt, heb ik nog maar weinig gezien, maar wel al veel gegeten!