Ode aan een vriendin

Het is 11 juli 2012.
0:05 uur.
Tijd om mijn vriendinnetje Birgit D. in het zonnetje te zetten!
Birgit zie ik niet zo vaak.
Veel te ‘niet-zo-vaak’ zelfs.
En ik weet dat het niet aan haar ligt.
Maar als ik haar zie, is het meteen weer vertrouwd.
Ik ontmoette Birgit in de kantine van de middelbare school.
Negentien jaar geleden.
Tijdens een kennismakingsdag.
Op de school waar we zes jaar lief en leed zouden delen.
Ik herinner me nog dat zij zich voorstelde en dat ik nog nooit van de naam Birgit had gehoord.
Brigitte ja, zoals Brigitte Bardot, maar Birgit?
“Hebben je ouders misschien een foutje gemaakt?”, vroeg ik haar.
En gelukkig moest ze daar om lachen.
“Nee”, zei ze, haar ouders hadden haar bewust Birgit genoemd.
“Oh…”
Achteraf nogal een vreemde reactie van mijn kant, aangezien je bij het horen van mijn naam ook zo je vraagtekens kunt zetten of mijn ouders niet onder invloed waren. 
Hoe dan ook.
Daar leerde ik Birgit D. dus kennen.
In die grote kantine.
Op de middelbare school.
Waar we vreselijke wiskundelessen kregen – TRAUMA! – en nog ergere gymactiviteiten.
De eerste jaren ging ik niet echt met haar om.
Of zij niet met mij.
Het is maar hoe je het ziet.
We kenden elkaar wel, en we konden goed door één deur.
Pas in de vierde, bij de lessen van meneer Altena, leerden we elkaar kennen.
Meneer Altena was onze leraar Nederlands en we vonden hem aardig.
Het was een leuke vent.
Dus praatten we niet tijdens zijn les, maar schréven we elkaar.
Briefjes vol.
Soms over onzinnige dingen (al leken die toen nog niet zo onzinnig), maar vaak ging het ook de diepte in (voor zover puber-issues diepzinnig kunnen zijn).
Ik heb heel wat afgeschreven met Birgit over het leven en over de dood.
En heb me altijd vrij gevoeld om mijn gedachtes met haar te delen.
Juist omdat het allemaal op papier ging.
Maar vooral omdat Birgit een bijzonder persoon is, die overal voor open staat.
Zij was ook degene die mij vertelde dat je nooit iets moet beginnen met een jongen als je er niet mee kon praten. We waren toen pas zestien/zeventien, hè?
Dus Birgit was erg wijs. Toen al!
En nu?
Nu is Birgit tot mijn vreugde aan het project 365 begonnen.
Elke dag, 365 dagen lang, staat ze even stil bij het jonge gezinnetje dat zij heeft.
Want mijn vriendin is moeder geworden.
Daar waren we negentien jaar geleden nog niet mee bezig.
Maar ik ben wel heel, héél erg blij dat zij haar woorden op papier zet, zodat ik haar gedachtes weer kan lezen.
En ze is vandaag ook nog eens jarig!
Dus ga gezellig bij haar langs en lees mee met mijn lieve vriendinnetje MamaBirgit

Over aardbeien en zo

Listen, Kwan”, zei vriendinnetje R., “wat er ook gebeurt, als een jongen je vraagt naar je favoriete fruit, dan moet je altijd – ik herhaal áltijd – zeggen dat dat aardbeien zijn.”

Aardbeien – of strawberries zoals zij ze noemde – zijn nu eenmaal schattige vruchtjes.
Zoet, mooi en vriendelijk fruit. Precies zoals jij wilt dat de jongen in kwestie jou ziet.
Je bent immers wat je eet. En dat betekent dat ik een aardappel ben.

Strawberries dus.

Toen ze merkte dat ik de ernst van deze gouden tip niet inzag, kwam er een heel betoog.
“Maar, denk je eens in hoe hij je ziet als je zegt dat je graag watermeloenen eet?” en ze hapte smakelijk in een denkbeeldige meloen.
*Hap!*
*Slurp!*
*Afvegen met de mouwen*
Nou?

“Hoe graag ik ook watermeloenen eet, ik zal altijd gaan voor de strawberry. Want die zijn tenminste leuk! Sinaasappels zijn ook uit den boze en bananen haal je maar helemaal niet in je hoofd!”, waarschuwde R. me. “Passievruchten werken ook niet, want eigenlijk weet niemand hoe je die dingen moet eten, dus hou het maar gewoon op strawberries, ok?”

Deze levenswijsheid is met stip de allerbeste tip die R. mij ooit heeft gegeven.
En daarom deel ik hem vandaag met u.

Strawberries, dus!

Al moet ik toegeven, dat tot op de dag van vandaag nog nooit een jongen interesse heeft getoond in mijn favoriete fruit.

Laten we vrienden blijven…

Die ene fles wijn die azijn is geworden,
koester je ook niet meer alleen om het etiket”
– anoniem op het internet –

Afscheid nemen doen we graag.
Denk maar aan de goede voornemens die wij massaal hebben aan het begin van ieder jaar.
Zo nemen we maar al te graag afscheid van ons overtollig buikje. Bedankt dat je alle oliebollen hebt willen huisvesten, maar nu wil ik graag zonder jou verder! Ook zeggen we gedag tegen het gat in de hand. Kredietcrisis, he? Iedereen houdt de hand op de knip. Nothing personal! 
Wij willen af van onze slechte gewoontes. Dat blijkt.

Maar hoe zit dat dan met die ene vriend of vriendin, waarvan je weet dat het eigenlijk niets meer is? Hoe zet je een punt achter vergane glorie? Wat doe je met een vriendschap die over is?
Eens in de zoveel tijd sluit je vriendschap met iemand die niet helemaal goed voor je is. Heb je in de liefde de foute man, in vriendschappen bestaan ze ook: de foute vriend(in). Deze manipuleert, vreet energie of is bezitterig. Bovendien houdt hij/zij zich nooit aan afspraken of juist teveel. Kortom: weg ermee! Want zeker in het nieuwe jaar, wil je je alleen nog bezig houden met mensen die er toe doen.

En dus weet je wat je te doen staat.
Of toch niet?
Want wat is eigenlijk de etiquette voor het verbreken van een vriendschap?

Na rondvraag onder vriendinnen (waarbij ik natuurlijk -heel discreet- de naam van de soon-to-be-ex-girlfriend fingeerde) blijkt dit bij meer mensen een moeilijk punt te zijn. Hoe hoog we eerlijkheid ook in het vaandel hebben staan, soms lijken kinderlijke ‘oplossingen’ als vermijden, ontwijken en dood laten bloeden zo gek nog niet.

De confrontatie aangaan, het daadwerkelijk aanvragen van scheiding van bed en tafel, dat doe je niet zo gauw. Je kunt immers niet als vrienden uit elkaar gaan, wat rest dat de boel óf escaleert óf eindeloos uitgepraat moet worden, maar daar heb je juist geen zin in, aangezien het voor jou allang een uitgemaakte zaak is.

 
Daarom heb je het de komende weken te druk en laat je je mobieltje thuis liggen, heel toevallig elke keer als deze gene belt. En dat je dan ook niet de moeite neemt om terug te bellen, dat heeft weinig te maken met die ander, maar des te meer met jouzelf. Of zoals een vriendin verwoordde: “Als ze dat vervelend vindt, dan moet ze maar goed nadenken of ze wel vriendinnen wil zijn met zo’n onattent iemand als ik!”