Hij en ik: uit-uit is uit

Geplaatst in hij & ik door

Ik had een heel stukje geschreven over dat uit-uit zo uit niet meer is tegenwoordig.
Het was allemaal best grappig, al zeg ik het zelf.
En dat deel ik graag met Lief.

Ik  : Lief, jij gaat hier naar luisteren!
Hij : O ja?
Ik  : Ja, jij gaat luisteren, want dit is grappig.
Hij : Okee…
Ik  : Vandaag heb ik geleerd dat je het woord ‘moeten’ beter kunt vervangen door ‘gaan’, ‘willen’ of ‘mogen’. Dan voelt de luisteraar zich niet gedwongen, ookal leg je hem iets op.
Hij : Huh?
Ik  : Ja, jij moet niets, maar je gáát wel luisteren!
Hij : Okee…
Ik  : Luister je?
Hij : Ja ja ja…

Vol overtuiging las ik mijn blogje voor.
Hier en daar moest ik heel erg grinniken.
Maar ik las zo goed mogelijk verder.

Ik  : En?
Hij : Hmmm…
Ik  : Hmmm???
Hij : Het duurt lang en leidt nergens toe.
Ik  : WAT?!
Hij : Het is gewoon niet zo grappig.
Ik  : Niet?! Ook niet … ? En … ? Dat is toch wel grappig?
Hij : Je wilt toch feedback?
Ik  : Nou?
Hij : Nou, ik vind het niet grappig.

Glashard is ie. Glashard.
En kritisch.
En een beetje stom.
Maar het gevolg is dus dat ik nu geen blogje heb.
Want u begrijpt.
Het is uit-uit.

Het stille verdriet

Geplaatst in kwangie denkt terug door

Mijn hart kan niet meer.
Hoeveel tranen wil ik nog vergieten?
Hoe vaak moet ik nog teleurgesteld worden?

Ookal houd ik mijn rug recht.
En zeg ik dat het me niets doet.
Ik ben kapot van binnen.

En toch is er telkens de hoop.
Daardoor kan ik hem niet loslaten.
Maar ik moet.
Verder.

Dus vanavond neem ik afscheid.
Afscheid van de hoop.
Afscheid van een belofte.
Afscheid van het stille verdriet.

Om een man die niet van mij houdt.
Die zijn woord niet nakomt.
En die er niet is, wanneer ik hem zo hard nodig heb.

Ik wist dat zijn werk van hem verlangde dat ik nooit op hem kon rekenen.
Maar nu ik een kindje bij me draag, kan ik het niet meer begrijpen.
Dat hij mij vergeet en mij tekort doet, daar heb ik jarenlang mijn kop voor in het zand gestoken.
Maar dat hij de Kleine negeert vind ik onvergeeflijk.
Dat kan en mág ik niet toelaten.
Dus vanavond, vanavond neem ik afscheid.

Dag, Sinterklaas, dag!
Je bent dan wel de Goedheiligman.
Maar voor mij ben je vooral de Grote Afwezige.

Wil je meer lezen over mijn gecompliceerde relatie met Sinterklaas? Lees dan: Sinterklaas discrimineert! uit 2009.

(k)ramp!

Geplaatst in hij & ik, in verwachting door

Midden in de nacht gebeurde het.
Eerst leek het op een zachte tinteling.
Maar in een ruk was ik wakker.
Wat gebeurde daar?!

(K)RAMP!
In mijn kuit.
$%& ^%$*

Normaal gesproken ben ik zo lenig als een slangemens uit het Chinese Staatscircus.
Maar nu, nu zit die buik dus in de weg!
Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn voet te pakken.
En ondertussen raakte mijn kuit zo verkrampt dat het een eigen leven ging leiden.
Als Quasimodo.
Maar dan zonder een Dame om aan te hangen.

Het enige wat ik nog uit kon kramen waren stevige krachttermen en  “Lief! Lief! LIEF! AAAAARGH!!!”
Gelukkig werd Lief meteen wakker.
Hij twijfelde geen moment. Greep mijn been. En gaf het flink wat tegengas.
De kuit gaf echter niet op.
Het mormel bleef trekken en moeilijk doen.
En liet zich met geen mogelijkheid bedaren.

Na een strijd van leven op dood een kwartier, ging het eindelijk een beetje beter.
Ik was helemaal kapot.
En trilde nog na van het hele gebeuren.
Mijn hemel, gaat dit vaker gebeuren?
Hoe hou ik dat dan vol?

Lief voelde mijn angst en nam me in zijn armen.
Zachtjes fluisterde hij dat hij zich rot was geschrokken.
“Ik ook, Lief, ik ook,” snikte ik.
Wat is het toch een schat.
Samen kunnen we de hele wereld aan!

Zegt Lief doodleuk: “Ik dacht dat er iets érgs aan de hand was!”

Over mama’s en dingen die je er niet mee wil associëren, zoals porno en zo

Geplaatst in kwangie denkt, kwangie denkt moeilijk door

Ik wilde er eigenlijk niet over beginnen, maar Lief dwong me.
Mijn logje van drie zinnen (Vandaag had ik afgesproken met MamaBirgit. We hebben lekker gegeten. En nu ga ik niets doen!) was niet door de keuring gekomen.

En dus moest ik last minute nog een logje eruit persen. Alsof ik niet genoeg andere dingen eruit moet persen!
Geloof me, dat is geen pretje!
Het enige waar ik zo snel op kon komen was ‘mamaporno’.
Mamaporno.
Porno voor mama’s.
Zelf geef ik de voorkeur voor het Engelse mommy porn, wat haast lieflijk klinkt.
Want moeders en iedere vorm van seks, dat is me toch te pervers.

Anyway…
De term mamaporno is in schwung geraakt door boeken als Vijftig Tinten Grijs.
Ookal is de heldin in kwestie geen moeder.
En wordt háár moeder – niet dat ik me herinner – ook maar ergens op enigerwijze betrokken bij een kamasutra sessie.
Haar moeder doet ook niet aan pijnlijke spelletjes in gekke kamers of zo.
Toch wordt het mamaporno genoemd.

Omdat moeders het blijkbaar graag lezen.
Of mensen lezen het omdat ze graag moeder willen worden.
Dat kan natuurlijk ook.

Mamaporno maakt nu kans om Woord van het Jaar te worden.
Naast religiestress, facebookmoord en inbrekersrisico.
Als ik mag kiezen, ga ik dan toch voor mamaporno.
Dat klinkt tenminste nog gezellig!

De kamer van de kleine

Geplaatst in in verwachting, je hebt van die dagen door

Sommige dingen horen bij een bepaalde periode in je leven.
Het kaften van boeken bijvoorbeeld.
Jarenlang doe je dat braaf zodat je schoolboeken netjes blijven.
En daarna?
Nooit meer gedaan.
Ja, boeken íngepakt. Als een cadeautje. Voor kerst of Sinterklaas.
Maar káften?
Ik niet in ieder geval.

Zo moest ik vandaag ineens denken aan dingen die stilletjes zijn verdwenen.
Wat dacht je van parkeermeters?
Hier in Nijmegen moet je voor elke vierkante meter duur betalen, maar vroeger hoefde je veel minder ver te lopen daarvoor!
Per parkeerplek had je namelijk een betaalpaal a.k.a. parkeermeter.
Daar moest je geld inwerpen, vervolgens kon je de meter een kwartslag draaien en de tijd ging tikken.
Veel handiger dan betalen met de chip en al die nieuwerwetse touchscreen dingen.

En natuurlijk de gulden die echt niet meer terugkomt, hoor, dus hou eens op met terugrekenen! met de kwartjes, knaken en daalders. Weg! Weg! Weg!

Soms moet je gewoon stoppen met dingen, om ruimte te maken voor nieuwe zaken.
Zo ook hier in Huize Lief & Kwangie.
Jarenlang hebben we heb ik gehamsterd als een *uhm* hamster.
Ik heb namelijk moeite met afscheid nemen van onzinnige dingen.
Hoe onbenulliger, hoe dierbaarder het me is.

En dus kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om een kerstkaart uit 2004 weg te gooien.
Ookal staat er geen persoonlijke boodschap op (behalve het voorgedrukte “Fijne feestdagen en een gelukkig nieuw jaar”).
Het idee dat iemand de moeite heeft genomen om je een kaart te sturen!
Pffff…

Wat ik al helemaal niet weg kan doen zijn boeken.
Ookal lees ik bijna nooit een boek twee keer.
En heb ik tegenwoordig een e-reader.
Boeken zijn gewoon… Te mooi om weg te gooien.

En dus is het huis op dit moment een klein beetje ontploft.
Onze Kleine Diva krijgt namelijk een eigen kamer.
En die kamer moet leeg.
Want Lief is onverwurmbaar: Op de kamer zou alleen een bedje, commode en kledingkast staan.
Mij leek alle rommel eromheen juist handig als een soort van geluidsmuur (zeker omdat babies schijnen te huilen)

Maar goed.
Je hebt nesteldrang of je hebt het niet.
En Lief heeft het duidelijk zwaar te pakken!

Dus mocht je nog op zoek zijn naar een bepaald boek, laat het me weten.
Wie weet heb ik het nog ergens achterin liggen.
Als ik erbij kan, zonder bedolven te raken onder een lawine van 150 kilo boeken, dan mag je het hebben!