De sentimentele hoarder

Heb ik al verteld dat we verhuisd zijn?
Oh nee, ik heb jullie al heel lang niets meer verteld.
Dat kwam dus door die verhuizing.
Niet getreurd, in mijn hóófd heb ik jullie vele, vele verhalen verteld.

Zoals over de risotto en de konijnenkots.
Dat was best een grappig verhaal, echt waar.
Alleen kon de Puk toen nog niet goed staan en dat was toch wel essentieel voor het verhaal.
Als ik nu nog over de risotto en de konijnenkots zou schrijven, dan staat morgen het Consultatie Bureau op de stoep.
[Puk is al 20 maanden – red.]

Maar over de verhuizing wil ik het eigenlijk niet hebben.
Die was namelijk behoorlijk dramatisch.
Niet alleen heb ik afscheid moeten nemen van onze buren.
Ik heb ook nog eens vaarwel moeten zeggen tegen talrijke herinneringen, waarvan ik niet eens meer wist dat ik die had.

Ja, mensen, ik ben een hoarder.
Een rasechte verzamelaar met een hardnekkige vorm van verzamelwoede.
Ik ben namelijk een sentimentele hoarder.
Ofwel, een doos open maken om de inhoud te evalueren op vuilnis-potentie, is voor mij heel, heel traumatiserend.

“Ooooh kijk! Een kerstkaart uit 1996! Die is gewoon al bijna TWINTIG jaar oud! Voel je de geschiedenis in je handen? Even lezen, hoor…”
En dat er op die kerstkaart verder alleen maar een naam staat maakt niet uit.
Ooit, ooit had die persoon zijn naam op een stapel kaarten gezet, mijn adres opgezocht en er een postzegel op geplakt.
Die moest je toen nog likken, dus het was best *uh* persoonlijk.
Dus ging de kaart terug in de doos en staat hij nu op onze nieuwe zolder.

Wat ik ook niet weg kan doen zijn boeken.
Dat hoort gewoon niet.
“Nee! Nee! NEE! Heb je dan helemaal geen hart?” jammerde ik.
Uiteindelijk gingen twintig dozen mee naar onze nieuwe zolder.

En ook de grote houten koe zonder staart verhuisde mee.
“Wat moet je daar nou mee?” vroeg Lief geduldig, “hij heeft al zeven jaar in de berging gestaan, ga je hem echt missen dan?”
Maar ja, Lief kent het verhaal van de houten koe niet.
De houten koe, is een grote houten koe.
En misschien is het eerder een os, maar dat maakt niet uit.
Die koe stamt nog uit de tijd dat mijn vader in Nederland woonde en is dus best oud.
Nog niet tussen-kunst-en-kitsch-oud, maar wel oud-oud.
En je gooit toch ook geen Romeinse munten weg?
Dus bij ons op zolder staat nu de grote houten koe.
En daar ben ik blij om.

Maar Lief was bij tijd en wijle onvermurwbaar.
“Sorry, maar we hébben niet eens een videorecorder meer, hoezo moet je De Kleine Zeemeermin op videoband nog bewaren?”
“Ja… Maar… Diep in de zee, diep in de zee…
“Nee!”
“Echt niet?”
“Echt niet.”

Kun je je voorstellen? Met wat voor man ik samenleef?
Enfin.
Zakken vol bracht Lief naar de stort.
En ik heb duizenden tranen gehuild.

Maar we hebben het overleefd.
We zijn verhuisd.
Naar een grote-mensen-huis met tuin, zolder, kelder en garage.
Dus hoogste tijd om nieuwe verhalen te verzamelen!

Advertenties

De kamer van de kleine

Sommige dingen horen bij een bepaalde periode in je leven.
Het kaften van boeken bijvoorbeeld.
Jarenlang doe je dat braaf zodat je schoolboeken netjes blijven.
En daarna?
Nooit meer gedaan.
Ja, boeken íngepakt. Als een cadeautje. Voor kerst of Sinterklaas.
Maar káften?
Ik niet in ieder geval.

Zo moest ik vandaag ineens denken aan dingen die stilletjes zijn verdwenen.
Wat dacht je van parkeermeters?
Hier in Nijmegen moet je voor elke vierkante meter duur betalen, maar vroeger hoefde je veel minder ver te lopen daarvoor!
Per parkeerplek had je namelijk een betaalpaal a.k.a. parkeermeter.
Daar moest je geld inwerpen, vervolgens kon je de meter een kwartslag draaien en de tijd ging tikken.
Veel handiger dan betalen met de chip en al die nieuwerwetse touchscreen dingen.

En natuurlijk de gulden die echt niet meer terugkomt, hoor, dus hou eens op met terugrekenen! met de kwartjes, knaken en daalders. Weg! Weg! Weg!

Soms moet je gewoon stoppen met dingen, om ruimte te maken voor nieuwe zaken.
Zo ook hier in Huize Lief & Kwangie.
Jarenlang hebben we heb ik gehamsterd als een *uhm* hamster.
Ik heb namelijk moeite met afscheid nemen van onzinnige dingen.
Hoe onbenulliger, hoe dierbaarder het me is.

En dus kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om een kerstkaart uit 2004 weg te gooien.
Ookal staat er geen persoonlijke boodschap op (behalve het voorgedrukte “Fijne feestdagen en een gelukkig nieuw jaar”).
Het idee dat iemand de moeite heeft genomen om je een kaart te sturen!
Pffff…

Wat ik al helemaal niet weg kan doen zijn boeken.
Ookal lees ik bijna nooit een boek twee keer.
En heb ik tegenwoordig een e-reader.
Boeken zijn gewoon… Te mooi om weg te gooien.

En dus is het huis op dit moment een klein beetje ontploft.
Onze Kleine Diva krijgt namelijk een eigen kamer.
En die kamer moet leeg.
Want Lief is onverwurmbaar: Op de kamer zou alleen een bedje, commode en kledingkast staan.
Mij leek alle rommel eromheen juist handig als een soort van geluidsmuur (zeker omdat babies schijnen te huilen)

Maar goed.
Je hebt nesteldrang of je hebt het niet.
En Lief heeft het duidelijk zwaar te pakken!

Dus mocht je nog op zoek zijn naar een bepaald boek, laat het me weten.
Wie weet heb ik het nog ergens achterin liggen.
Als ik erbij kan, zonder bedolven te raken onder een lawine van 150 kilo boeken, dan mag je het hebben!

Alle punten verzamelen

Sparen.

Ik ben er een ster in.
Tenminste, als je onder sparen verzamelen verstaat, waarbij het een kwestie is van kopen, kopen, meer, méér! niets weggooien. Dat kan ik wel, hoor!

Hier in huis staan er meer dan genoeg dozen met ik-kan-er-geen-afstand-van-nemen-spul. Vaak wegens emotionele waarde, des te vaker wegens ergens neergezet en nooit meer naar omgekeken. Dat verhaal.

En het feit dat de koffer nog stééds niet uitgepakt is, ligt niet aan een drukke agenda. De kledingkast is nogal, uhm vol. Een en ander moet eerst weggegooid uitgeruimd worden, voordat de koffer uitgepakt kan worden. Allemaal gevolg van gedisciplineerd spaarbeleid. En dat jarenlang. Structureel. Dat doorbreek je niet zomaar een, twee, drie.

Douwe Egberts punten. Ook zoiets.
Die doen we altijd braaf in zo’n potje. Even knippen, in het potje stoppen en niet meer naar omkijken. Nu zijn wij best trouwe DE-lurkers. Herfstthee voor mij, ongeacht het seizoen. Voor Lief koffie. Heel veel. Drie kopjes ’s morgens, drie kopjes ’s avonds en hier en daar tussendoor ook nog een paar kopjes. Nooit minder.

Hoe dan ook.
Douwe Egberts punten.
Gisteren vatte ik het plan die punten eens te tellen. Het potje was al aardig vol. En het voelt zo goed om grote hoeveelheden te tellen, als ware het verse bankbiljetten. Toch maar zo’n Staatslot kopen vanmiddag.

 
Wat zouden we met al die spaarpunten kunnen kopen? Een vierentwintigdelig serviesset? Zo’n superdeluxe Italiaans koffiezetapparaat? Een retourtje Brazilië? Ik waande mezelf al in een zonnig land, allemaal dankzij ons goed spaar- en drinkgedrag. Hoef ik die koffer helemaal niet meer uit te pakken.

 
Nou, NIETS van dit alles!
Het blijkt dat wij niet genoeg hamsteren.
Wij zijn de lachertjes in Douwe Egberts-spaarpuntenland met onze 1.940 punten.
Dat is de equivalent van een stuiver bij DE.

Maar och, wat keek ik verlekkerd naar al die mooie hebbedingetjes! Hebberig werd ik ervan. Indien nodig kan er altijd geld bijgelegd worden, maar dat is natuurlijk niet zo leuk als gratis.

Even doorsparen dus.

 
Nog een kopje koffie, schat?

Voor-inpak-ellende

Goed.
Of ja, niet zo goed eigenlijk.

Alles wat net nog in de kast lag, ligt nu op bed.
Bloesjes, topjes, jurkjes, broeken en pyjama’s.
Ik zie door de kleren het bed niet meer. Dus ga ik maar eventjes loggen. Ontkenning is de beste enige oplossing die ik nu kan bedenken. En ja, een grotere koffer kopen. Dat zeker.

Waar ik ook niets van snap, is waar ik opeens TWAALF paar schoenen heb opgelopen. Ik weet dat dit een akelig laag aantal is voor de gemiddelde schoenenfreak, maar ik kwam naar Shanghai met slechts vier stuks in de koffer en twee aan de voeten. De andere lievelingetjes heb ik bij pa in Hong Kong achtergelaten. Moet ie per schip naar Nederland sturen. Heb ik nu echt in drie maanden tijd negen paar schoenen erbij getoverd?

 
Ik overweeg serieus een Chinees op het vliegveld te kidnappen, zijn koffers in één van de wc’s te dumpen om vervolgens twintig kilo erbij te claimen. Alleen hopen dat ze het vliegtuig niet aan de grond houden na vondst van een “verdacht pakketje op de toiletten”.

En dan de boekenafdeling. Ik kan geen afscheid nemen van boeken. Zeker niet omdat ik vrees voor hun veiligheid als ze hier zouden achterblijven. Geen Chinees die uit vrije wil Engels leest. Voor je het weet eindigen ze onder een tafelpoot die net te kort is. Of erger: op de brandstapel! Brrr…

Nee, Dealing with difficult people – 24 lessons for bringing out the best in everyone gaat ze-ker mee. Je zult maar moeilijke mensjes tegenkomen in je leven. Kan altijd nog van pas komen.

Trouwens, How to motivate every employee met kreten als ‘Unleash the power of human potential’ en ‘Offer morale boosters’ laten we dus mooi wél achter. Ik denk niet dat ik uit hoef te leggen waarom. He-le-maal geen moeite mee als dat boek eindigt als toiletpapier voor Chinese billen.

Zie? Ik heb geen weggooi-fobie, hoogstens een beetje verzameldrang. That’s all!