Categorie archief: kwangie denkt moeilijk

Voor-inpak-ellende

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk, kwangie leest door
Goed.
Of ja, niet zo goed eigenlijk.

Alles wat net nog in de kast lag, ligt nu op bed.
Bloesjes, topjes, jurkjes, broeken en pyjama’s.
Ik zie door de kleren het bed niet meer. Dus ga ik maar eventjes loggen. Ontkenning is de beste enige oplossing die ik nu kan bedenken. En ja, een grotere koffer kopen. Dat zeker.

Waar ik ook niets van snap, is waar ik opeens TWAALF paar schoenen heb opgelopen. Ik weet dat dit een akelig laag aantal is voor de gemiddelde schoenenfreak, maar ik kwam naar Shanghai met slechts vier stuks in de koffer en twee aan de voeten. De andere lievelingetjes heb ik bij pa in Hong Kong achtergelaten. Moet ie per schip naar Nederland sturen. Heb ik nu echt in drie maanden tijd negen paar schoenen erbij getoverd?

 
Ik overweeg serieus een Chinees op het vliegveld te kidnappen, zijn koffers in één van de wc’s te dumpen om vervolgens twintig kilo erbij te claimen. Alleen hopen dat ze het vliegtuig niet aan de grond houden na vondst van een “verdacht pakketje op de toiletten”.

En dan de boekenafdeling. Ik kan geen afscheid nemen van boeken. Zeker niet omdat ik vrees voor hun veiligheid als ze hier zouden achterblijven. Geen Chinees die uit vrije wil Engels leest. Voor je het weet eindigen ze onder een tafelpoot die net te kort is. Of erger: op de brandstapel! Brrr…

Nee, Dealing with difficult people – 24 lessons for bringing out the best in everyone gaat ze-ker mee. Je zult maar moeilijke mensjes tegenkomen in je leven. Kan altijd nog van pas komen.

Trouwens, How to motivate every employee met kreten als ‘Unleash the power of human potential’ en ‘Offer morale boosters’ laten we dus mooi wél achter. Ik denk niet dat ik uit hoef te leggen waarom. He-le-maal geen moeite mee als dat boek eindigt als toiletpapier voor Chinese billen.

Zie? Ik heb geen weggooi-fobie, hoogstens een beetje verzameldrang. That’s all!

Vele vragen op de vroege ochtend

Geplaatst in broer & zus, kwangie denkt moeilijk door
Iemand enig idee wanneer we Sjanghai en Peking als Shanghai en Beijing zijn gaan schrijven? Waarom eigenlijk?

Geen Chinees die zich druk maakt over die ene ‘j’ in Shanghai, aangezien zij karakters gebruiken. Shanghai is gewoon ‘boven zee’ en Beijing ‘noordelijke stad’. Herinner ik me ineens nog eentje; Nanking a.k.a Nanjing a.k.a. Een der Vier Vuurovens vanwege de uitzonderlijk hete zomers.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik meer affiniteit heb met de nieuwe spelling. Shanghai, Beijing en Nanjing associeer ik met werelds, reislust en respect voor het onbekende(!?), terwijl de oude spelling er bekaaid van af komt met passé, onkunde en onwetendheid. Denk je eens in “Van Peking via Nanking naar Sjanghai“. Brrr…
Maar goed. Ik ben vast niet de enige die zo kieskeurig is met taal.

Nog meer ‘foute boel’ is die 4-1 overwinning van Nederland op Frankrijk. Vooruit. Het is ze gegund en tjongejonge. Twee doelpunten meer dan verwacht. Broerlief zit een weekendje hier in Shanghai en dankzij de perikelen in het Verre Westen kunnen wij bij geen enkele Italiaan of Frans restaurant meer aanschuiven. Moeten we of de hele avond Chinees praten of het risico lopen dat ons eten rijkelijk gekruid wordt met wat creativiteit. En bedankt, hoor, Van Basten!
Vraag ik me af of er nu alleen nog vol lof over de bondscoach wordt gepraat en of het hem ook gaat lukken met Ajax.

Heel stiekem wil ik weten of de Fransen moesten huilen. Wenen. Tranen laten. Jammerden zij onbeschaamd “Maman!” met grote uithalen en snottebellen aan de neus? And what about the coach?
Ben erg benieuwd welke bonussen en clausules de Franse bondscoach bij zijn salarisbesprekingen is overeengekomen en of hij genoeg voorschot heeft gevraagd om zich nu in een huisje in de Alpen terug te trekken.

Arme, arme Dome… Do… uhm… Franse Bondscoach.

Zoveel vragen op de vroege ochtend. Vermoeiend hoor! Nog ééntje dan om het af te leren:
Sinds wanneer praat ik zoveel over voetbal?

Pirouettes en prioriteiten

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door

Vriendin J., heeft me duivelse woorden ingefluisterd. Zij kan namelijk op commando verschillende varianten van de dubbele draai uitvoeren.

Pardon? Ik kan maar één variant en die heeft voldoende toiletverkeer op gang gebracht. Mij niet gezien dat ik me weer waag aan de rondjes en pirouettes! No way! Voorlopig eerst maar eens belangrijkere dingen doen. Chocola eten en zo. Want ben toch wel een klein beetje depri dat ik over zestien daagjes niet meer in Azië ben.
 
Over twee weken en twee dagen zit het er weer op! En het zijn precies zestien dagen die ik heb om als een gek te gaan werken aan de allerlaatste dingetjes. Als ik de komende tijd zeven keer per week naar de dansschool ga, komt de strippenkaart nog op! Dat gaan we zéker nog even proberen! Morgen. Of de dag erop. Als het niet regent. En niet te warm is.
Het wordt ook al tijd voor het vóór-inpakken van de koffers. Gaat alles passen? Wat moet zeker mee, wat laten we achter? En niet onbelangrijk… Hoe blijf ik onder de twintig kilo’s, een belachelijk lage bovengrens die ooit door een fashion-nazi is ingevoerd. De kleding die een mens in een paar maanden tijd bij elkaar verzamelt! Ik schrik van de hoeveelheid die in de kast hangt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de berg die op de grond ligt! Jurkjes, schoenen, tassen… Moeilijk, moeilijk!
 
En dan de laatste paperassen die gepaard gaan met een (r)emigratie. Pfff…
Altijd lastig als je heen en weer moet mailen en er behalve duizenden kilometers land ook nog eens zes uur tijdsverschil tussen je inzit. Noodgedwongen heb ik verschillende mapjes moeten openen om alle mailtjes te categoriseren. Kun je je voorstellen? Je mailbox organiseren!?! Sorry, als dit een bekend fenomeen op jouw computer is, dan zit er echt een steekje los zeg ik: R*E*S*P*E*C*T!
Het enige dat helpt om al deze belangrijke zaken tijdig af te ronden, is priorieiten stellen. En laat ik nou nét een planningtalent zijn. Gewoon een kwestie van de juiste doelen op de juiste momenten stellen. Het is uiterst belangrijk tijdconsumerende bezigheden te minimaliseren om de productiviteit te verhogen. Dit gecombineerd met ijzeren discipline en een kind kan de was doen!
Aangezien ik leef volgens de rust, reinheid en regelmaat– regels, hoef ik u vast niet te vertellen dat ik ondertussen in staat ben verschillende soorten dubbele draaien uit te voeren. Discipline is my middle name. Dat spreekt voor zich.

Cheese!!

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door
Chineesjes hebben een fascinatie voor foto’s en camera’s. Iedere zichzelf respecterende Chinees heeft op zijn minst een digitale camera (sorry, Broer, you have to face the truth!). En die mega-semi-professionele spiegelreflex dingen met zoooooooomlens zijn hier ook niet bepaald schaars.

Zet vier Chineesjes een paar daagjes bij elkaar en er worden foto’s gemaakt. Héél erg veel foto’s. En tussendoor moest er ook van kleding veranderd worden. En de make up en nageltjes bijgewerkt. Niets werd aan het lot overgelaten. Je moet je happy moments immers vastleggen.

Uit solidariteit zal ik jullie de honderden foto’s in verschillende outfits en formaties besparen.

Ni hao!

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door

Ni hao!

Chinezen groeten elkaar met ‘ni hao’.
Een erg slimme zet. Waarom het risico nemen te vragen hoe het gaat en een klaagzang op je afgevuurd te krijgen? In plaats daarvan stellen de Chinezen gewoon vast, dat het goed met je is!
‘Ni hao!’ oftewel:  ‘Jij goed!’

Want klagen kunnen we allemaal. Dat is iets universeels.
Mopperen we in Nederland over het weer of over de kwaliteiten van de bondscoach, in China kniezen ze over het weer of over hun gezondheid.
En tjongejonge, als ze eenmaal beginnen, komt er geen eind aan, he?
Dan moet je ‘ja’ knikken en ‘och’ roepen en een motiverende wat-heb-jij-toch-een-hard-leven-blik op je gezicht toveren.
En laat dat nou nét iets zijn, waar ik niet altijd zin in heb.

Wat dat betreft ben ik echt een luisterend oor.
Uit het gejammer, filter ik je probleem en kom ik met gratis advies.
Oplossing. Actie.
Niet lijden, maar aanpakken!
“Luister, dan zeg je toch gewoon…” of “Misschien moet je eens proberen …”
“Gewoon doen, geen dank! Ik luister graag, veel succes!”
Een stelregel is dat mijn betoog langer moet duren dan het klaaglied.
In Nederland werkt het 9 van de 10 keer.
Wanneer ik de volgende keer vraag hoe het gaat, is het antwoord steevast “Prima!” Waarvoor mijn dank.

Helaas werkt het niet zo in China.
Blijkbaar is het niet voldoende om met een Plan van Aanpak te komen.
En mijn antwoorden zijn simpelweg onbevredigend en dus beginnen ze weer van voor af aan. Altijd hetzelfde verhaal. In dezelfde woorden.
En het zoeken naar bevestiging, “Vind je niet?”
En als je dan te principieel bent en weigert ‘ja’ te knikken en ‘och’ te roepen en een motiverende wat-heb-jij-toch-een-hard-leven-blik op je gezicht te toveren, dan is het hek van de dam.

Dan kun je uren in rondjes praten met je gesprekspartner.
“Och, Kwan, die taxichauffeur heeft me gewoon afgezet. Af-ge-zet, weet je wel! Ik heb bijna 300 RMB betaald! Maar ik wist de weg niet en hij heeft er gewoon misbruik van gemaakt!”
“Jij mag toch reiskosten declareren op je werk?”
“Ja, maar toch, 300 RMB!”
“Dat is inderdaad veel geld, maar je krijgt die 300 RMB toch gewoon terug?”
“Och, Kwan, die taxichauffeur heeft me gewoon afgezet. Af-ge-zet, weet je wel! Ik heb bijna 300 RMB betaald! Maar ik wist de weg niet en hij heeft er gewoon misbruik van gemaakt!”
“Dan lever je die bon toch in bij je werk, dan krijg je dat geld toch terug?”
“Ja, maar toch, 300 RMB!”
“Ik snap je probleem denk ik niet, je kunt dat geld toch terugkrijgen… “
“Och Kwan, die taxichauffeur heeft me gewoon afgezet. Af-ge-zet, weet je wel! Ik heb bijna 300 RMB betaald! Maar ik wist de weg niet en hij heeft er gewoon misbruik van gemaakt!”
“Och ja hee!?! 300 RMB!?! Wat een afzetter, arme jij en jij wist de weg helemaal niet en hij heeft gewoon misbruik van je gemaakt! Dat jou dat nou moest overkomen, zeg! Och, och…”

… Wat ik je brom! Dag principes! Dag moraal! Ni Hao!