Hij en ik: over lunchen om 12 uur

Maandagochtend 11 uur:

Ik   :     Ik heb honger.
Hij :     Wat wil je eten?
Ik   :     Heb jij nog geen honger?
Hij :     Nee, niet echt.
Ik   :     Dan wacht ik nog wel even.
Hij :     Moet ik iets voor je maken?
Ik   :     *op nonchalante toon*  Neuh…
Hij :     Zeker weten?
Ik   :     Ik had eigenlijk zin om ergens iets te eten. Maar alleen als jij ook wilt, hoor!
Hij :     Dat kan wel…
Ik   :     Het hoeft niet.
Hij :     Kan wel, maar je kunt toch nergens lunchen voor 12 uur.
Ik   :     Echt wel!
Hij :     Lúnchen? Vòòr 12 uur? Dat kan toch niet!
Ik   :     Dat kan echt wel, hoor! Al die dingen gaan toch om 10 uur al open!
Hij :     Maar toch niet om te lunchen!?!?!
Ik   :     Hoezo niet? Het maakt toch niet uit hoe laat het is!
Hij :     Waar dan?
Ik   :     *zet de troef in* Overal! Maar als je gewoon geen zin hebt, mag je dat best zeggen, hoor!
Hij :     Nee, dat is het niet. Ik wist gewoon niet dat je ook voor 12 uur kunt lunchen.
Ik   :     Dat kan dus wél.
Hij :     Dan gaan we toch zo.
Ik   :     Gezellig, schatje!

En we vertrekken om 12 uur precies voor een ongedwongen lunch bij het Vlaams Arsenaal.

De baby van Zus (2)

De baby van Zus is 37 weken oud.
Hoera! Hoera!
En het kindje is ookal ingedaald.
Met het hoofdje naar beneden.
Hoe natuurlijk deze stand ook mag zijn, ik vraag me toch af of het wel prettig ligt, zo op de kop.

Ik zal het hem/haar vragen zodra ie uit de buik is.

 
Wanneer zal het gebeuren?
Dat het water breekt de vliezen breken.
En de weeën beginnen.
En Zus *puf* *puf* *puf* haar eerste kindje op de wereld zet.
Liefst in zo’n twee à drie uurtjes.

Pijnloos.

Wat mij betreft mag de baby komen!!

Teenage assassin

Laten we even teruggaan naar het jaar dat je 18 was.
Je bent zelfstandig en slim.
Heel erg slim.
Je weet het altijd beter dan alles en iedereen.
En omdat je zo intelligent bent, kunnen anderen jou niet bijbenen.

Dat is best wel vermoeiend.
Zeikende leraren, zeurende ouders.
Iedereen schijnt het beste met je voor hebben.
En later, láter zou je het wel begrijpen.
Ja ja.
Whatever!

Dus trek je je eigen plan.
Alleen heb je daar geld voor nodig.
En hoe kom je snel aan geld?
Niet werken natuurlijk.
Dat is zoooo 2007.
Bovendien, waarom zou je werken als het ook anders kan?

Stel, je wilt de boobjob van je vriendinnetje financieren.
Wat ligt er dan het meest voor de hand?
Juist!
Een moord.
Op je eigen moeder.
Want dan komen haar spaarcenten vrij.
Maar hee, je moeder eigenhandig ombrengen, dat is toch wel erg wreed.
Daarom schakel je twee vrienden in.
En die twee vrienden, die stemmen gewoon in.
Daar ben je toch vrienden voor!
Alles voor een cup D.

Ongelooflijk, maar helaas waar.
(bron: Nu.nl)

TIENER BERAAMDE MOORD VOOR BORSTIMPLANTATEN

WASHINGTON – Een 18-jarige jongen in de Amerikaanse staat Colorado heeft twee leeftijdgenoten ingehuurd om zijn moeder te doden. Nikita Lee Weis wilde het spaargeld van zijn moeder besteden aan borstimplantaten voor zijn vriendinnetje, berichtte CNN zaterdag. 

 
De twee ingehuurde leeftijdgenoten vielen de moeder van Weis, Hyun, donderdag in haar huis aan met een baseballknuppel, maar ze wist te ontsnappen. Het viertal had onder meer besproken Hyuns lichaam in plastic te wikkelen en het daarna in de woestijn van Arizona of New Mexico te dumpen.

 
De politie heeft de zoon, zijn vriendin en de twee aanvallers gearresteerd voor medeplichtigheid aan het beramen van een moord.

Stoppen met werken (2)

’s Morgensvroeg op de fiets denk ik weleens “Weet je wat? Ik stop met werken!”
Gewoon.
Stoppen.

Niets doen, dát lijkt me wel wat.
Ik wil niet onbescheiden overkomen, maar volgens mij heb ik daar best wel talent voor.
Want talent, dat heb je of dat heb je niet. Dat kun je niet faken.
En ik heb dui-de-lijk een X-factor in het niets-doen.

Vandaar dat ik het morgen ga proberen.
Gewoon.
Stoppen.

Om 11:30 stipt staak ik die Arbeit en ga ik een weekje vakantie vieren niets doen!