Zwangerschapskwaal 4:07

Klokslag 4:07.
Tijd om wakker te worden.
Aldus de Kleine.

*Plop* *Plop* *Plop*
Ja ja.
Jij bent ook wakker.
Maar dit is niet helemaal de bedoeling, okee?

Ik draai nog even op mijn andere zij.
Knijp mijn ogen dicht.
Maar ik ben te hyper.
“LalalalalaLALALALALA”, zing ik baldadig.
En ik sla net iets te hardhandig mijn arm om Lief heen.

Lief reageert al jaren niet meer op dit soort ongein en slaapt rustig verder.
Even overweeg ik mijn iPhone te pakken er ermee in zijn ogen te schijnen.
Zal ik het doen?
Wat kan het voor kwaad? behalve voor de netvliezen van Lief.
Na rijp beraad besluit ik dat Lief mag blijven slapen.
Maar ik zou hem zo graag wakker willen maken, zodat ie weet hoe vervelend het is om slapeloze nachten te hebben!

(k)ramp!

Midden in de nacht gebeurde het.
Eerst leek het op een zachte tinteling.
Maar in een ruk was ik wakker.
Wat gebeurde daar?!

(K)RAMP!
In mijn kuit.
$%& ^%$*

Normaal gesproken ben ik zo lenig als een slangemens uit het Chinese Staatscircus.
Maar nu, nu zit die buik dus in de weg!
Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn voet te pakken.
En ondertussen raakte mijn kuit zo verkrampt dat het een eigen leven ging leiden.
Als Quasimodo.
Maar dan zonder een Dame om aan te hangen.

Het enige wat ik nog uit kon kramen waren stevige krachttermen en  “Lief! Lief! LIEF! AAAAARGH!!!”
Gelukkig werd Lief meteen wakker.
Hij twijfelde geen moment. Greep mijn been. En gaf het flink wat tegengas.
De kuit gaf echter niet op.
Het mormel bleef trekken en moeilijk doen.
En liet zich met geen mogelijkheid bedaren.

Na een strijd van leven op dood een kwartier, ging het eindelijk een beetje beter.
Ik was helemaal kapot.
En trilde nog na van het hele gebeuren.
Mijn hemel, gaat dit vaker gebeuren?
Hoe hou ik dat dan vol?

Lief voelde mijn angst en nam me in zijn armen.
Zachtjes fluisterde hij dat hij zich rot was geschrokken.
“Ik ook, Lief, ik ook,” snikte ik.
Wat is het toch een schat.
Samen kunnen we de hele wereld aan!

Zegt Lief doodleuk: “Ik dacht dat er iets érgs aan de hand was!”

Over de zeekoe die aan het tandenpoetsen was

Ik wil niet overdrijven, maar mijn lijf verandert zo ondertussen in een zeekoe.
Ooit een zeekoe gezien?
Ik ook niet.
Maar ik weet zeker dat ze uitzien als ik.
Groot, rond en log.

Ik maak geen grap, het is echt waar.
Toen ik gisteravond mijn tanden stond te poetsen, kwam Lief langs gelopen.
Hij wierp een blik naar binnen en barstte spontaan in lachen uit.
Niet van blijdschap.
Of van geluk.
Nee, hij stond me gewoon uit te lachen!
Wat moet je dáár nou weer mee?

Toen Lief mijn gezicht zag, probeerde hij het nog goed te maken door iets liefs te zeggen.
Maar aangezien hij de reincarnatie van Don Juan is, moest ik het doen met een:
“Nee, nee, sorry! Het ligt niet aan jou. Het is alleen… *grote ogen* … die buik!”

Dus pffieuw! Gelukkig! Het is alleen maar ‘die buik’.
En die buik hangt helemaal niet aan mijn lijf vast of zo.
Nou, bedankt!

Hij en ik: hebben weinig woorden

Ik        :    Thee! soms ben ik een vrouw van weinig woorden
Hij       :    …
Ik        :    Théé-eee
Hij       :    …
Ik        :    Lief… Wil jij alsjeblieft thee voor mij maken?
Hij       :    Wat?
Ik        :   verlies het geduld en verander in een diva met PMS-for-life  THEE!!
En voordat jullie nu denken dat Lief met bibberende benen thee ging maken en er een chocoladetaart bij bakte om me gunstig te stemmen… Lief weet zich prima te redden op die niet zo uitzonderlijke dagen dat ik me ongegeneerd misdraag.
“Thee! Thee! Thee!”, scandeerde ik.
Het was dat ik op de bank lag, anders had ik met mijn voeten gestampt. In plaats daarvan gooide ik mijn hoofd in mijn nek en begon als een vasthangende langspeelplaat ‘THEE!’ te roepen.
Voor de jongeren onder ons, de naald kon blijven hangen in een lp, waardoor telkens hetzelfde stuk werd afgespeeld. En geloof me, dat was knap irritant.
Nu ligt de keuken zo’n -pak ‘m beet- vijf meter van de bank af. Dus in de tijd dat ik mijn longen aan het vullen was, had ik allang zelf een kop thee kunnen maken. Ik weet het.
Maar soms nemen de horrormonen het over van het fatsoen.
En is er geen land meer met me te bezeilen.
Al heb ik me altijd afgevraagd welke idioot nu aan land probeert te zeilen!
Dan kun je maar beter doen wat Lief toen deed.
Hij stond op van de bank, stampte flink met zijn voeten en begon heel hard “Q! Q! Q”!”te roepen.
–_–
*zucht*

Horrormonen

Ook niet-zwangere vrouwen kunnen weleens last hebben van de horrormonen.

Nu ben ik best een redelijke vrouw en laat ik Lief zoveel mogelijk met rust als de interne huishouding opstandig is. Maar vervelend is het zeker. Anno 2008 word je nu eenmaal niet graag als hysterisch emotioneel labiel bestempeld.

Ik zweette dan ook dikke angstdruppels toen ik laatst bij de Apotheek kwam om mijn halfjaarlijks recept op te halen.
“Mevrouw, u krijgt nu van mij Stederil 30 mee in plaats van Microgynon 30. Het is precies hetzelfde, maar Stederil wordt wel door de verzekering vergoed en Microgynon niet.”
“Maar ik wil geen andere pil!”
“Het is precies hetzelfde.”
“Helemaal hetzelfde?”
“Helemaal hetzelfde.”
“Ook qua samenstelling?”

“Ook qua samenstelling.”

 
En ik vreesde het ergste. Die medici zeggen toch alleen maar wat je horen wil.
Maar goed, helemaal vergoed door de verzekering.
Da’s niet zo vaak.

Het proberen waard dus!

De eerste dag (gisteren) was het al raak.
Alsof ik tien keer met het verkeerde been uit bed was gestapt.
Mijn hoofd stond op onweer en de frons op mijn voorhoofd is de hele dag gebleven.
“Ik blijf wel uit je buurt,” lachte Lief.
Ik keek chagerijnig voor me uit.

En we moesten nog naar Venray en Helmond. Op bezoek. Gezellig zijn.

Gelukkig was het erg leuk bij Schoonouders-to-be in Venray en bij de Neefjes in Helmond. Ik heb me niet misdragen, maar moest wel een beetje tranenlaten. Om niets.

Rationele Kwangie has left te building, zeg maar.

En alles was stom. Heel stom.
Stomme zorgverzekeraar! Die mij al drie keer van pil heeft doen veranderen, zodat ik de idioot lijk, terwijl zij degenen zijn die een wispelturig beleid voeren. Stomme mevrouw van de apotheek die beloofde dat alles hetzelfde zou zijn, terwijl ik toch duidelijk minder gezellig was dan de dag ervoor.

Stomme ik, die zich zo laat beïnvloeden door een beetje oestrogeen.

Bij thuiskomst toch maar even de nieuwe en de oude pil erbij gepakt.
Als het zonnetje in huis van één pilletje al omslaat tot een deprimerend hoopje ellende, dan maakt de mevrouw van de apotheek mij niet wijs dat het allemaal precies hetzelfde is!

Nee, dan mag ik met recht terug naar de apotheek en die mevrouw over de toonbank trekken haarfijn uitleggen dat zij verkeerde informatie verschaft. En eisen dat ik mijn oude pil vergoed krijg, omdat ik aantoonbaar onuitstaanbaar ben door die nieuwe pil. Grrrrrr!

“Lief!!!!! Kijkt dan! Hier staat het! Zie je nou wel! Het is… Het is… precies hetzelfde”
“O, je was dus gewoon chagerijnig vandaag!” zei Lief vrolijk.
Die slaapt dus op de bank. Dat begrijp je.