Correctiestickers en kromme logica

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door
Wie weleens met de bus reist kent ze wel.
De correctiestickers.
Plakkertjes voor op je strippenkaart in het geval de buschauffeur teveel heeft afgestempeld.

En verkeerd stempelen, dat doen die chauffeurs regelmatig.

Nu begrijp ik best dat fouten maken menselijk is.
Mij zul je dan ook nooit horen mopperen als er te weinig afgestempeld wordt.
Doe ik niet moeilijk over.

Flexibel als ik ben.

Het is een ander verhaal als ze te veel stempelen.
Zoals vandaag.

Toen de chauffeur drie vakjes aftelde in plaats van twee.

“Meneer, het moeten twee strippen zijn.” assertief, he?
“O echt waar? Want de vorige keer zijn er drie afgestempeld.”
“Dat klopt, maar dat was een andere rit. In Utrecht.”
“Dan moet je de volgende keer maar even tegen de chauffeur zeggen dat ik teveel gestempeld heb.”
“Maar meneer, dat kan toch niet, dat snapt u zelf toch ook wel.” Toch?!?
“Ik heb geen correctiestickers meer.”
“En nu?”
“Weet je wat? Ik schrijf het wel even op.” pakt een pen en tekent een pijltje naar boven.
“Sorry meneer, maar dat kan toch iedereen erbij gezet hebben?”
“Dan zeg jij dat ze mij maar moeten zoeken. Komt goed, meisje”
“…”     ik had geen woorden meer

 

Stel je eens voor!

Geplaatst in kwangie denkt, lezers & ik door
Vandaag heb ik even gemsnd met nicolekebolleke.
Wat een raar woord, eigenlijk. Ge-MSN-d.

Natuurlijk ‘kende’ ik Nicolekebolleke al van de vele leuke stukjes die ze schrijft, maar zo life praten was ook zeker gezellig! Daaruit bleek Nicolekebolleke écht een sportief meisje te zijn. Zo eentje die tegen een stootje kan en raad weet met ballen. Knap vind ik dat!

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ben ik dat namelijk helemaal niet.
Ik ben meer van het, uhm, niet-sporten.
Dat is zo ondertussen wel bekend.

Evenals dat ik niet kan rennen.

 
Maarre en nu komt het wat weet ik eigenlijk van jullie?
Nou?
Eerlijk?

Veel te weinig!!

En daarom wil ik jullie vragen, lieve lezers, lurkers en loggers: Stel je je eens voor!
Wie ben je?
Wat doe je?
En laat vooral alle gênante bijzondere weetjes niet achterwege!

Dat zou ik heel leuk vinden!

Toetje schreef onlangs een briljant logje waarin zij haar lezers opriep zich voor te stellen. Alle credits gaan dus naar haar!

Enkele dingen die Kwangie heeft geleerd in Rusland

Geplaatst in kwangie denkt, kwangie denkt moeilijk door

Mr. Bean taal zegt meer dan duizend woorden
Als het op communicatie komt, spreekt Mr. Bean boekdelen!

 
Margot is een slet
De naam Margot klinkt sexy in het Russisch. Niet voor niets noemen veel dames van lichte zeden zichzelf ‘Margot’. Het wordt geassocieerd met stout en wild.
Zelf doet Margot me vooral denken aan de zus van Anne Frank.

Robert Schumacher heeft een Russische halfbroer
De gemiddelde vrouw hier heeft een flinke borstpartij die je veel angst respect inboezemt.
Volgens de locals heeft de omvang alles te maken met bad karma. Daaraan kun je afzien dat niet alle mensen even braaf zijn geweest in het verleden! Was ik vroeger maar een heel slecht meisje!

50% van de inwoners in Zweden is analfabeet
Slechts één op de twee huishoudens in Zweden heeft de boeken van Stieg Larsson in hun boekenkast staan.

Special water
Alle mensen opgelet! Met het oog op de verwachte griepgolf in het najaar (nu dus), is het niet onverstandig om flessen wodka in te slaan. Wodka, niet voor niets het speciale water genoemd, zuivert het bloed en is dan ook een goed alternatief voor Tamiflu. Gebruik op eigen risico! Ik heb deze volkswijsheid niet getest!

Teletubbies en mooi paars gaan niet samen
Dagelijkse beweging is belangrijk, maar daarvoor hoef je je waardigheid nog niet aan de duivel te verkopen.

Magische paddestoelen en drinken in de bus
Toen ik verbaasd was over een drinkende man in de bus, lachte mijn collega: “You may not drink in bus in Holland? But you may eat magic mushrooms and smoke grass?! You people are crazy!”

Special water

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door
Understatement of the year:
 

Collega: “Kwan, have you ever tried this special water from Russia?”
Ik:         “Special water? Like from a big lake?”
Collega: “No, no. It’s called VODKA and it is a traditional specialty!”

Het zal wat stiller zijn de komende dagen, want Kwangie zit vanaf morgen zonder internet!
Ik beloof dat ik van het speciale water af zal blijven, want comazuipen staat niet zo charmant in het buitenland is niet aan Kwangie besteed! Tot gauw!

Run, Kwangie, RUN!

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door
Ik kan niet rennen.
Zo!
Het hoge woord is eruit.
Ik kan gewoon niet rennen.
Het spijt me dat jullie een illusie armer zijn, maar ook ik kan niet alles.

Nu heb ik daar in het dagelijkse leven weinig last van.
Meneer Dijkstra, de gymleraar, zit niet meer achter mijn broek.
Ik hoef dus ook niet meer twaalf minuten rond te rennen voor lichamelijke vorming.
Die vormingen kwamen vanzelf, dank u!
En iemand recentelijk nog als een shuttle heen en weer hoeven hollen?
Ik bedoel maar!

Toch zat het me nogal dwars dat ik niet kan rennen.
Ik kan nu eenmaal niet graag iets niet.
Dat maakt me toch net ietsjes meer menselijk minder perfect.

En wat als ik eens een keertje midden in de nacht in een donker park rondloop, langs – ik zeg maar wat – een kerkhof of zo en dat dan out of nowhere een hele griezelige, harige… enfin, ik het écht op een lopen moet zetten?
Dat ik dan ergens dood gevonden word en Lief snikkend aan de politie zal verklaren: “Ze kon gewoon niet rennen. Dat heeft ze nooit gekund.”

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ook nooit de moeite heb genomen om te leren rennen.
Ik luisterde gewoon niet zo graag naar meneer Dijkstra in zijn blauwe trainingspak.
Had ie een roze pak gehad, dan was het een heel ander verhaal geweest.
Dan was ik niet helemaal sportief gehandicapt.
Of bang voor ballen. Kan iemand mij uitleggen wat er zo verantwoord is aan trefbal!?!

 
Toch was ik laatst eventjes mijn beperking vergeten.
Het zat namelijk zo.
Ik heb een nieuw Adidasjasje bemachtigd.
Voor bij mijn collectie Adidasjasjes.
Ik hoef vast niet te vertellen dat geen daarvan blauw is.

Hoe het ook zij.
Dat jasje stond me zo goed, dat ik me ineens een heel sportief meisje achtte.
Zo eentje die midden op straat een flik flak doet.
Eentje die de Grote Jongens met gemak eruit loopt.

In dat outfit kreeg ik de grootste behoefte om me op zo’n loopband te begeven.
Ik zag mezelf al helemaal kek voorbij zoeven.
En laten we nu een gratis gym hebben hier in het hotel.
Zo eentje met veel spiegels, waarin ik mezelf mijn jasje zo goed kan bewonderen.
En ach.
Wat kan mij het nou schelen?
Ik kom hier in Moskou vast geen bekende tegen!

Aldus vertrok Kwangie in haar paarse jasje.
Naar de gym op de tweede verdieping.
Waar ik plaatsnam op zo’n treadmill en op quick start drukte.
Jaja, lekker verantwoord.
Niets geen handleidingen lezen of me in laten lichten.
Nee, gewoon, *hup* d’r op!

En d’r weer af!
Want men!
Wat schrok ik me rot.
Van het paarse gedrocht dat als een huppelende Teletubbie met de armen loopt te zwaaien in de spiegel!

Mensen.
Ik kan het niet.
Ik kan het gewoon écht niet.
IK KAN NIET RENNEN!