Gisteren at ik rode kool.
Vandaag sushi.
En zo kan ik eindeloos doorgaan.
Maar zo speciaal is het allemaal niet.
Eten.
In Moskou.
Maar goed.
Ik beloofde Lief een logje te schrijven.
Over de rode kool die ik hier veroberde.
Hij stelde zelfs een simplistische schrijfstijl voor.
Waarom erom heen draaien, terwijl het in één zin kan?
“Vandaag at ik rode kool“
Gevolgd door een punt.
De lezers zullen aangenaam verrast zijn.
Wat een cliffhanger!
Onder de kenners zal de complexiteit van de vijf woorden geroemd worden.
Wie weet wint kwangie.punt.nl zelfs een oeuvreprijs!
Origineel.
Gewaagd.
Briljánt gewoon.
En zoveel diepzinnigheid ook achter die rode kool!
Vindt u ook niet?
Wake up call and communication issues
Vanmorgen 8:00 uur stipt ging de telefoon:
“Haaaaaai!! Hallo!! Dit is je Broer!”
“O hoi! Goedemorgen!”
“Lag je nog te slapen? Het is al 8 uur!”
Broer, fan van kwangie.punt.nl van het eerste uur, was juist begonnen het laatste logje te lezen.
“Hebben ze daar ook meloenen?”, vroeg het arme schaap, niet wetende dat Kleine Zusjes groot worden en hun interesses verder gaan dan eten alleen.
“Uh, ja hoor. Watermeloenen, galiameloenen… Maar daar gaat het eigenlijk niet over.“
“Hahaha!”
“Waar zit je nu?”
“In Shanghai.”
Na dit zeer diepzinnig telefoongesprek, vertrok ik naar de ontbijtzaal voor een rondje flensjes met honing en röstirondjes. Dit alles wegspoelend met een pot grijze Earl en een goed boek.
En toen, en toen…
Gebeurde er he-le-maal niets meer!
Tja, dat kan gebeuren als je alleen maar eet, slaapt, leest en werkt.
Zodat het hoogtepunt van de dag een poep en een scheet is.
Die ik uiteraard graag met u deel, maar waar u wellicht niet op zit te wachten.
En dus.
Houden we de eer aan onszelf en zal ik het eens hebben over…
… Communicatie.
Want dat is best wel interessant hier.
Communiceren.
Kwangie spreekt *surpise!* geen woord Russisch.
En de Rus die Nederlands spreekt, ben ik nog niet tegengekomen.
Daarom praten we Engels tegen elkaar.
Mijn Russische collega’s en ik.
Eentje verklaarde trots zijn Engels te hebben opgevijzeld door veel afleveringen Sex and the City te kijken. Een andere heeft alle tien seizoenen van Friends uit het hoofd geleerd.
Weer een derde is gek op Mr. Bean.
Zijn Engels is bepaald niet om naar huis te schrijven.
Dat begrijpt u.
And om de boel begrijpelijk te houden, pas je hier en daar de grammatica een beetje aan.
Waardoor je jezelf ineens hoort zeggen: “You say me, please, what you do?” , wrijf je over je buik en roep je “Eat? Eat? Hungry!” als het lunchtijd is en knijp je de bovenbenen flink tegen elkaar onderwijl “I go sssssst!” roepend als je naar de wc moet.
Maar hee, ze snappen tenminste waar het heen moet.
En zo brengen we de dagen met elkaar door.
Met een dozijn gezichtsuitdrukkingen, een boel ‘get the picture’ en steenkolen Engels waar je oren pijn van doen.
Zes jaar Engels.
Ellelange boekenlijsten.
Mondelingen, luistertoetsen.
Nergens voor nodig.
Hier aan de andere kant van de wereld.
Als je Mr. Bean maar na kunt doen.
Dan red je het wel.
Grrrmph!
Kwangie betaalde 531 roebels…
… en kreeg daarvoor 24 uur internet!
Het was óf 1 uur óf 24 uur óf 7 dagen.
Van het fenomeen ‘onbeperkt internetten’ had men bij de Holiday Inn nog nooit gehoord.
Jammer.
Heel erg jammer.
Wat ook een béétje jammer is, is het zonnetje hier buiten.
Die schijnt als een tierelier.
En dat is niet fijn.
Op je vrije dag.
Met 24 uur internet waar je graag optimaal gebruik van wilt maken.
Verder valt er weinig te klagen in Moskou!
* Update 18:37 plaatselijke tijd: De optie 1 uur internet kost 531 roebels. Dus stiekem heb ik meer roebels neergeteld. 885 wel te verstaan! *slik*
Over een Chinees in Moskou, eten, drinken en meloenen
Wat kan een Chineesje uit Nederland nu allemaal vertellen over Moskou?
Nou.
Weinig!
Ik werk en ik slaap.
Verder lees en eet ik veel.
Ervan uitgaande dat niemand zit te wachten op een uiterst gedetailleerde omschrijving van een Holiday Inn kamer in Moskou er is een bed, een bank, een televisie en een bureau met een lamp erop *klaar!* waag ik me maar niet aan feiten en cijfertjes.
Wat blijft er dan nog te vertellen over Moskou?
Waar heeft dat mens dan wèl verstand van?!? *eyes rolling*
Nou??
Voeding natuurlijk!
Daar weet ik álles van.
En mijn kennis deel ik maar al te graag met u.
Te beginnen met chips.
Ik ben van mening dat de plaatselijke aardappelschijfjes heel veel vertellen over het dieet van de locals. Behalve de gebruikelijk ‘naturel’ smaak, knabbbelen de Russen ook graag op chips met smaken als kaviaar, bospaddestoelen in zure room, lenteui en rivierkreeftjes.
Dat spoelen ze weg met wodka en bier. Liefst in de metro.
Wat het precies is, weet ik niet.
Maar er moet iets in het eten zitten.
Alle vrouwen zijn – zonder uitzondering – gezegend met een flinke borstpartij.
Ik heb het niet over een bescheiden Beetje of een Ceetje, nee.
Éffen!
Serieus!
Misschien dat er hier en daar een plaatselijke Schoenmaker er aan te pas is gekomen, maar ik schat dat de gemiddelde Russische bovengemiddeld is.
Verder kan ik u mededelen dat een euro ongeveer 44 roebels waard is.
Dat betekent dat je alle prijzen door 44 moet delen. Wat een helder licht, die Kwangie!
En dat is best lastig.
Al zeg ik het zelf.
Eerst delen door 4, dan de komma een plek opschuiven en vervolgens nog eens een tiende van dit gedeelte aftrekken…
Daarom is het verstandig te onthouden dat Moskou een van de duurste steden van de wereld is, wat bijna automatisch betekent dat alles duurder is dan in Nederland.
Hoef je ook geen prijzen meer te vergelijken!
Lekker gemakkelijk.
Tot slot nog dit:
Een verkeersbord met een zonnebril erop.
Overal kom je dit bord tegen.
Volgens mijn collega’s uit St. Petersburg is het bedoeld voor the blind people.
U vat hem vast al, maar bij mij duurde het wat langer:
“But… I don’t think blind people could read this sign! I mean… Aren’t they blind?”
“Uhm… It’s actually meant for drivers, to watch out for blind people!”
“Oooo! So this is some special blind-people-crossing-over-spot?”
“… No… You just always have to be careful for blind people.”
Weet u dat ook weer!
