Auteursarchief: k.

Het kappersincident

Geplaatst in je hebt van die dagen door

Afgelopen dinsdag was het zover.
Watermeloen ging een ochtendje wennen bij de kinderopvang.
En dat was nogal wennen.

Bij Puk huilde ik de tranen uit mijn kop.
Mijn kind achterlaten?
Onmenselijk!
Volgens Lief valt het allemaal reuze mee.
Puk gaat direct spelen (‘Doei papa!’) en het is helemaal niet emotioneel of dramatisch.

Toch was ik er niet gerust op toen ik die ochtend Watermeloen naar de opvang bracht.
Met lood in de schoenen liep ik naar de plek des onheils.
Op de deur hing een briefje waarop stond dat er een griepgolf én een waterpokkenuitbraak was.
Dat moest toch een teken zijn van hogerhand?
Watermeloen was het beste af als ik hem de rest van zijn leven thuis houd.

Maar de leidsters hadden me al gesignaleerd en de kleine Watermeloen schonk ze meteen een grote lach.
Heel geraffineerd plukten ze hem uit mijn handen.
Hij vond het allemaal prima.

Toen ik wegging, lachte Watermeloen.
En ik?
Ik hield het aardig droog.
En dat, beste mensen, is een hele grote stap voor de mensheid!

Want wat was ik verdrietig.
Voor drie uur lang was ik moederziel alleen en liep ik met mijn ziel onder de arm. (Hoe meer zielen, hoe meer vreugd ging voor mij niet op).
Wat moest ik in hemelsnaam met al die tijd doen? Wat?!
Misschien maar even langs de kapper.
Je dacht toch niet dat dit stukje een verkeerde titel had, hè?

Gelukkig kon ik er zonder afspraak terecht.
Ik mocht meteen met mijn hoofd in de wasbak en terwijl ik daar lag, zag ik Sofie van den Enk op tv.
Ze zag er stralend uit.
Dus zei ik tegen de kapper: “Doe mij maar haar haar!”
Ja, heel creepy, ik weet het.
Maar ze heeft echt heel mooi haar en dat wilde ik dus ook.

De kapper was wat stilletjes.
En stiltes zijn awkward.
Maar niet zo awkward als ik die de stilte probeer te doorbreken:
“Ik heb mezelf een beetje verwaarloosd, erg hè? Ik zei altijd niet jezelf verwaarlozen als je moeder wordt! Maar ik heb mezelf toch laten verslonzen.”

Vreemd genoeg zei de kapper niet “Jij?! Verwaarloosd? Ga toch weg! Als elke moeder zo’n hot mama was als jij, zou de wereld zoveel mooier zijn!” of iets in die trant.
Op mijn monoloog, zei de kapper letterlijk: “Och, je bent echt niet de enigste.”

Je begrijpt dat ik hem in gedachten over de wasbak sleurde en met een priemende vinger “FOUT!” heb geroepen?
Fout, omdat 1) het ‘enige’ is en 2) omdat ik daar moederziel alleen zat met mijn ziel onder de arm en ik dus een beter antwoord nodig heb dan ‘je bent echt niet de enigste.’ Tsss…

Maar goed.
Zo stoer als ik ben, hield ik uiteraard mijn mond.
Het zij hem allemaal vergeven, want hij heeft me Sofie van den Enk-haar geschonken.
En daardoor voelde ik me eventjes beter.
Al bleef de knoop in mijn maag.

Er was pas sprake van een incident diezelfde avond.
Lief kwam thuis en er gebeurde niets.
Helemaal niets.
Toen Lief na meer dan een uur nog steeds niet had gezien dat ik briljant nieuw haar had was het tijd voor actie.
Op aanraden van Door, die me op Twitterafstand ondersteunde, heb ik met mijn haren gewapperd.
Dan zou hij het vast zien!

Ik gooide met mijn haar.
Schudde erop los.
Ik wapperde en wapperde.
Met de windenergie die daarbij vrijkwam, had ik heel Nijmegen van stroom kunnen voorzien.
Maar Lief gaf niet thuis.
Reactie: zero.

Toen was de maat he-le-maal vol.
“Ik ben naar de kapper geweest!” schreeuwde riep ik uit en misschien riep ik nog wel meer.
“Er is minstens 167 centimeter eraf gehaald! MINSTENS” tierde ik.

En hij had er nog best mee weg kunnen komen als ‘ie gewoon “Verrek, nu je het zegt… Ik dacht al, wat zie je er goed uit!” had gezegd.
Meer verwachtte ik niet.
Echt niet.
In plaats daarvan moest ik het doen met een ‘ik had het niet gezien’.

“Ik ben naar de kapper geweest!”
“Ik had het niet gezien.”

Toen heb ik toch maar eventjes gehuild.
Als een brulaap.
De rest van de avond.
Stomme hormonen.

Koehandel met je kind

Geplaatst in grut & kroost, kwangie denkt moeilijk door

Voordat Puk geboren was, had ik wel wat ideeën over opvoeding.
Maar eigenlijk had ik geen idee.
Geen idéé.
Wat waren dat toch mooie tijden.

Zoals televisie kijken.
Dat zou Puk nooit doen.
We gingen hele dagen knutselen, knuffelen of kletsen.
Waarom zou Puk voor de televisie willen?
“Puk, wil je televisie kijken?”
“Neuh, ik pak liever een boek.”
Dat idee.
Alleen kan ze nog lang niet lezen.
En in de tussentijd kijkt ze vrolijk televisie.
Want tv kijken, dat blijkt toch wel onmisbaar handig te zijn in het dagelijkse leven.
Om veilig te kunnen koken bijvoorbeeld.
Of elk willekeurig ander klusje waarbij je je handen nodig hebt.

En onderhandelen.
Ook zoiets.
Daar zou ik niet aan beginnen.
Als je gaat onderhandelen met je eigen kind is het einde zoek.
Zo zei ik ooit tegen Lief: “Als ze voor de rechter staat, kan ze toch ook niet onderhandelen? Zo van ‘Wat?! Tien jaar cel? Daar ben ik het niet mee eens, doe maar vijf en dan hebben we het er niet meer over!‘ ”

Dat is natuurlijk een heel verkeerde gedachte.
Allereerst, waarom belandt Puk überhaupt in de rechtbank?
En daarnaast…
Als je het nieuws gevolgd hebt, weet je dat het heel normaal is om een dealtje te sluiten met Justitie (niet dat ik daar ervaring mee heb, maar toch. Altijd proberen te onderhandelen, luidt het advies).

Enfin.
Puk zou leren luisteren.
Nee is nee.
En geen “als… dan…”
Simpel, toch?

Wist ík veel.
Je onderhandelt juist de hele dag!
Opvoeden voor dummies had net zo goed ‘onderhandelen met je peuter’ kunnen heten. Want Puk is gewiekst.
En voor je het weet zit je middenin een koehandel.

“Mama, ik heb honger.”
“Ik zal wel even iets voor je maken, schat.”
“Mama, als jij gaat koken, mag ik dan televisie kijken?”
“Nee, Puk, maar je mag wel eventjes spelen.”
Meestal loopt Puk hier weg, rommelt wat en komt dan weer terug.

“Mama, ik heb al gespeeld.”
“Dat klopt, je hebt heel lief gespeeld.”
“Mag ik dan nu televisie kijken, alsjeblieft?”
“Uh, nee, we gaan geen televisie kijken.”
“Maar ik heb het lief gevraagd!”
“Dat klopt, je hebt het heel lief gevraagd.”
“En ik heb al gespeeld!”
“Juist, uhm, dat klopt ook.”

“Mag ik jou dan helpen?” waarna ze vliegensvlug een ei van de aanrecht pakt.
Of het aanrecht, het mag allebei kwam ik vandaag achter.
Als ik het ei voorzichtig herover, gaan haar handjes richting een pak bloem, “Open maken?” en in no time heeft ze me zo ver dat ik Puk de keuken uitschuif en de televisie aanzet.
“Heel eventjes maar,” zeg ik om mijn geweten te sussen.
En Puk lacht tevreden naar het beeldscherm.

Zo ondertussen heb ik me er bij neergelegd.
Onderhandelen hoort erbij.
Net als televisie kijken omdat het toevallig beter uitkomt.
Of zeggen dat het niet van papa mag.
Van mij mag het, maar van papa, de spelbederver…

Ik denk het wel goed komt.

Foodie

Geplaatst in je hebt van die dagen door

Mensen, ook ik ben om.
Ik begin de dag met een kommetje havermoutpap.
“IEUW!” hoor ik je denken.
Dat klopt.
Het is ook ieuw.

Het grootste compliment voor een bord havermoutpap is dat het op behanglijm lijkt.
Maar met wat simpele toevoegingen wordt het echt… Wow!
Niet tegen mijn moeder zeggen, maar Ik ben tegenwoordig echt enthousiast over havermoutpap.

En ik ben niet de enige.
Want havermout is helemaal hip and happening. (wordt deze uitdrukking eigenlijk nog gebruikt?)
En aangezien ik maar wat achter de meute aanhobbel, is havermout zo ondertussen misschien al op zijn retour.

Ik weet het niet.
Maar dat maakt niet uit.
Want eindelijk ben ik ook een soort van foodie! Een nieuwe Rens Kroes, maar dan zonder de bijbehorende taille.

En bijna zag ik mezelf al een heel nieuw blog starten. Zo’n healty, green and delicious site met allemaal tips, recepten en fantastische foto’s. De enige hobbel op de weg is dat ik niet kan koken mooie foto’s maken niet op mijn lijf geschreven staat.

Aangezien ik dit…2015-08-overnight-oats-header-2-1-of-1
(recept is hier te vinden)

…heb weten te reduceren tot dit.img_7188
Maar ach.

Met je ogen dicht smaakt dit écht beter dan behanglijm!
Overigens heb ik nog nooit behanglijm geproefd, dus echt weten doe ik het niet, maar probeer het gerust! De havermout dan, niet de behanglijm.

Hij en ik: van Limburgs makelaardij

Geplaatst in hij & ik door

Ik : “Hoe schrijf je makelaardij?”
Hij: “Hoezo?”
Ik : “Gewoon, even checken.”
Hij: “Wat wil je schrijven dan?”
Ik : “Dat je van Limburgs makelaardij bent.”
Hij :”Van Limburgs makelaardij?!”

Lief verkoopt geen huizen.
Hij werkt ook niet in de woningsector.
Of voor Funda.
Ik bedoelde gewoon, je weet wel, dat ‘ie van Limburgse afkomst was.

makelaardij, makelij… het lijkt ook allemaal op elkaar, niet waar?

De verhuizing naar kwangie.com

Geplaatst in lezers & ik door

Dat verhuizen van kwangie.punt.nl naar kwangie.com gaat niet bepaald zonder slag of stoot. Dat krijg je er van als je met een half oog de peuter in de gaten houdt, terwijl je je baby een flesje geeft en stiekem toch wat probeert te typen op je mobieltje.
Op de juiste momenten moet je ook nog eens “Oh, echt waar?” en “Goed zo, schatje!” zeggen. Anders kun je het helemaal schudden.

En dat multitasken, dat kan ik dus niet.
Dan krijgen volgers ineens twee nieuwe stukjes achter elkaar in hun inbox. Nóg een voordeel als je mijn blog volgt 😉
Klaagt de Puk dat ik niet enthousiast genoeg ben over haar kunstwerk.
En zit de Watermeloen onder de melk, want melk uit je mond laten lopen is leuk als je drie maanden oud bent.

Toch blijf ik stug doorgaan.
Want verhuizen naar kwangie.com, dat stond al jaren op het plan.
Of ja, het verhuizen naar kwangie.nl stond al jaren op het plan.
Maar dát plan is zo onder het stof komen liggen, dat zelfs Marie Kondo het niet meer kon reanimeren. En zoals Maureen het al aangaf, als je ’t doet, moet je ’t meteen goed doen.

Wat ook niet meehelpt is dat ik heel sentimenteel word van  alle oude stukjes die voorbij komen. En ik heb ze herlezen. Alle 300+ berichten uit het verleden.
Sommige nog slechter dan de andere.
Af en toe snapte ik niet meer wat ik destijds wilde zeggen.
En soms schoot mijn hand naar de mond.
Ga weg! Dat heb ik NIET gezegd! En al helemaal niet met de hele wereld gedeeld!

Zo had ik in 2008 een voorliefde voor Kitsch Kitchen.
De naam zegt het al.
Het is kitsch. Big time.
Dat is toch wel een smet op mijn verder keurige smaak.
Vergeef me,  ik was jong.
Ook heb ik oneindig veel EK voetbalblogs geschreven, waarvan ik de helft per ongeluk getagd heb met het WK.

Dat vraagt haast om geschiedvervalsing.
Gewoon op delete drukken bij de stukjes van het niveau ‘een 10 voor enthousiasme, maar een 1 voor uitvoering’. Maar dan moet ik minstens 200 berichten verwijderen.
En dat kost weer tijd en zo. En wie leest er nog berichten uit 2008?

Maar mocht je in de komende periode rare dingen voorbij zien komen, weet dan dat het goed komt.
Ooit.
Als de kinderen het huis uit zijn. Ergens in 2046 of zo…

Ps. de 3.486 reacties hebben de verhuizing helaas niet overleefd. Alle reacties zijn kwijt!
Dat ziet er best wel een beetje sneu uit, vind je niet?
Laat dus gerust een berichtje achter, dat vind ik leuk 🙂