Tagarchief: dromen

Stoppen met werken (2)

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt vooruit door
’s Morgensvroeg op de fiets denk ik weleens “Weet je wat? Ik stop met werken!”
Gewoon.
Stoppen.

Niets doen, dát lijkt me wel wat.
Ik wil niet onbescheiden overkomen, maar volgens mij heb ik daar best wel talent voor.
Want talent, dat heb je of dat heb je niet. Dat kun je niet faken.
En ik heb dui-de-lijk een X-factor in het niets-doen.

Vandaar dat ik het morgen ga proberen.
Gewoon.
Stoppen.

Om 11:30 stipt staak ik die Arbeit en ga ik een weekje vakantie vieren niets doen!

 

The Big Three-O

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk, kwangie denkt vooruit door
Nog 2 jaar, 29 weken en 4 dagen te gaan.
Onvermijdelijk.
Kwangie wordt dertig.

Ik moet volwassen worden. Doen. Zijn.
Knopen doorhakken. Vooruitgang boeken. Gelukkig én succesvol zijn.

Helaas behoor ik tot de selecte groep van mensen zonder talent.
Heel mijn leven al ben ik gewoontjes.
Ik schiet nergens in uit. Ben niet bijzonder, speciaal of enigszins gifted.
Talent? Nergens te bekennen. Tenzij je slapen en eten bewonderenswaardig vindt.

En het ergste is dat ik niets heb om mijn tekortkomingen te compenseren.
Niemand zal ooit over mij zeggen “… maar ze heeft wel humor!” of “… maar ze werkt wel hard!”
Geen ijver en vlijt die het een en ander bedoezelt.

“Jij bent de enige luie Chinees die ik ken!” zei een vriendin ooit tegen mij.
Ik bedoel maar.
Hopeloos.

 
The Big Three-O is coming.
Ik draai me nog maar eens om in bed.

 

Die is oud!

Geplaatst in kwangie denkt, kwangie denkt vooruit door
Ik word oud.

Deze week kwam ik erachter dat mijn nieuwe collega maar liefst elf (!) jaar jonger is dan ik.
Goeie, goeie! Een jaren negentiger! Zij aan zij. Naast mij. Op de werkvloer!
Het arme ding schrok zich een hoedje toen ze erachter kwam dat ik al een rijbewijs had.
En een auto. En een huis. En ging trouwen. (als we toch bezig zijn, kunnen we net zo goed alles op tafel leggen, niet?) Je zag haar denken. Die is oud!
Maar ik loop haar er zo uit, hoor! Want zij rookt.

Hoe dan ook.
Het was een traumatische ervaring.
Geconfronteerd worden met ‘de jeugd’ en mijn eigen ‘ouderdom’.
Maar ik heb het geaccepteerd.

Mag ik dan nu met pensioen?

 

The Secret

Geplaatst in je hebt van die dagen door
Ik ben niet bijgelovig.
Nee, echt niet.
Nou, vooruit.
Een béétje dan.
Verder ben ik niet zweverig, hoor!
Ik heb gewoon een paar eigenaardigheden.
Slapen met licht aan bijvoorbeeld. Dat moet als ik alleen slaap. Nooit overheen gegroeid.

Of mijn voeten. Die mogen de grond niet aanraken als er iets engs gebeurt op televisie. Of bij een enge film. Ik gruwel en geniet van enge verhalen tegelijk, maar mijn voeten mogen de grond niet raken.
Daar heeft iedereen toch wel een beetje last van? Ook niet een béétje?

En nu heb ik er één bij.
Het bezorgt me hartkloppingen en onrust in het hoofd.
Ik wil er niet aan toegeven, maar het lijkt sterker dan mijn wil.

Het gaat om The Secret.
Had ik het maar gelezen.
Je weet wel. Dat boek over het onmogelijke mogelijk maken.
Met het geheim van voorspoed en geluk.

Lange tijd heb ik geweigerd mee te doen aan die hype.
Geheimzinnig gedoe allemaal.
Vond het maar belachelijk dat het gecategoriseerd werd onder ‘non fiction’. En wat een stomme titel ‘The Secret‘. Allemaal hersenspinsels van mannen in pakken die heel veel geld per uur vragen om de consument aan het kopen te krijgen. Marketing. Afzetters. Bah.

En nu heb ik spijt. Heel veel spijt.
Kon ik maar een spoedbestelling plaatsen bij BOL.com en alsnog aan de slag gaan met het zelfhulpboek. Het onmogelijke mogelijk maken.

Want. Vanavond. De Grote Trekking.

Ik weet wel raad met die 25 miljoen! Kom maar op!

Toch vreemd

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door
Toch vreemd.

Ze hebben mij niet meer gebeld, die mensen van de Staatsloterij. En de hele reutemeteut aan begeleiders, psychologen, financiele adviseurs… Je weet wel, die groep die nieuwe rijke mensen ondersteunt.
Het is angstvallig stil.

Ik heb mijn lot online gekocht en nooit de moeite genomen te kijken naar de (eind)cijfers. Ze bellen mij vanzelf wel, dacht ik zo. Hmmm…