Ik ben niet bijgelovig.
Nee, echt niet.
Nou, vooruit.
Een béétje dan.
Verder ben ik niet zweverig, hoor!
Ik heb gewoon een paar eigenaardigheden.
Slapen met licht aan bijvoorbeeld. Dat moet als ik alleen slaap. Nooit overheen gegroeid.
Of mijn voeten. Die mogen de grond niet aanraken als er iets engs gebeurt op televisie. Of bij een enge film. Ik gruwel en geniet van enge verhalen tegelijk, maar mijn voeten mogen de grond niet raken.
Daar heeft iedereen toch wel een beetje last van? Ook niet een béétje?
En nu heb ik er één bij.
Het bezorgt me hartkloppingen en onrust in het hoofd.
Ik wil er niet aan toegeven, maar het lijkt sterker dan mijn wil.
Het gaat om The Secret.
Had ik het maar gelezen.
Je weet wel. Dat boek over het onmogelijke mogelijk maken.
Met het geheim van voorspoed en geluk.
Lange tijd heb ik geweigerd mee te doen aan die hype.
Geheimzinnig gedoe allemaal.
Vond het maar belachelijk dat het gecategoriseerd werd onder ‘non fiction’. En wat een stomme titel ‘The Secret‘. Allemaal hersenspinsels van mannen in pakken die heel veel geld per uur vragen om de consument aan het kopen te krijgen. Marketing. Afzetters. Bah.
En nu heb ik spijt. Heel veel spijt.
Kon ik maar een spoedbestelling plaatsen bij BOL.com en alsnog aan de slag gaan met het zelfhulpboek. Het onmogelijke mogelijk maken.
Want. Vanavond. De Grote Trekking.
Ik weet wel raad met die 25 miljoen! Kom maar op!
