World of blogs

Broerlief blogt zo nu en dan ook.
Op Hyves.
Daar stelt ie een paar stevige onderwerpen aan de kaak en hup, de ene na de andere reactie volgt. Het lijkt waarachtig een forum.
He-vi-ge discussies vinden er plaats. Over China en het beleid. Over wereldmacht en de bijkomende verplichtingen.
Politiek.
Reuze interessant om te lezen, maar… uh… ik kan er niet echt over meeschrijven. Ik kan het gewoon niet.

Dit komt waarschijnlijk doordat ik na al die jaren nog steeds niet afgestudeerd ben. Wie weet schakel ik helemaal om na een kapitaal aan steekpenningen het behalen van het papiertje. Begin ik hier ineens serieus wetenschappelijke betogingen neer te planten. Met grafieken en zo, ter ondersteuning van mijn theorien en wijsheden, Pulitzer- en Nobelprijs waardig.

Een andere mogelijkheid voor mijn politiek-analfabetisme kan zijn dat ik altijd NU.nl lees. De Achterklap-sectie wel te verstaan.
Reuze interessant om te lezen dat Angelina Jolie bevallen is van een tweeling om een uur later weer te lezen dat zij toch niet ontzwangerd is.
Dat is pas nieuws van formaat!
Of Theo Maassen en het fotocamera-incident. 15.000 euro kostende camera tegen de vlakte. Blijkt allemaal een communicatiestoornis. Want hij dacht… En zij dacht… En hij boos… En zij huilen…

Heel belangrijk! Ik moet immers op de hoogte blijven van de ontwikkelingen in Nederland. Dadelijk kom ik terug en raken mensen helemaal beledigd door mijn Canon Ixus 65 en gooien ze mij tegen de vlakte!

Waarschijnlijk ben ik kansloos wat intellectuele blogs betreft.
Te ambitieus en hoog gegrepen om te streven naar de Pulitzer- of Nobelprijs.
Laat ik me maar beperken tot de highlights uit mijn mutsenleven.
Da´s intelligent genoeg!

Over vogeltjes en zo

Het is hier heet. Broeierig. Benauwd.

Bij gebrek aan een koel hoofd, vragen we – tegen beter weten in – Broer om inspiratie. En ik heb het geweten, hoor! Dit is zijn verzoek voor het logje van vandaag: Over de vogeltjes die hier, in het dorp, zingen.

Uhm…
Eh…

Vogeltjes.

Bij Hong Kong denken de meeste mensen aan een hypermoderne stad, aan een schitterende skyline en misschien ook wel aan SARS…

Wat minder bekend is, is dat je in Hong Kong ook prachtige flora en fauna kunt vinden. En dan heb ik het niet over de arme kippetjes op de markt, die je levend mee naar huis neemt om te veroberen (niet meer mogelijk na de kippengriep, maar dat terzijde).

Mijn familie leeft niet tussen de hoge gebouwen. Wij wonen gewoon in een huis op het platteland, waar wij een simpel leventje leiden tussen de bomen en de bloemetjes en de vogeltjes. Heel veel soorten vogeltjes. Van kleine mussen tot reigers. Van papegaaien tot ‘rode billetjes’.

Rode billetjes? Rode billetjes! Kennen jullie zeker niet, he? Stadsmensen!

’s Morgensvroeg beginnen de vrolijkerds al aan hun repetoires. De een nog harder dan de andere. En ze laten zich niet op ‘snooze’ zetten, die vogeltjes. Nope. Dat gaat de hele dag zo door. Tutututut Woehoe WoeHOETjirp Tjirrrrrrrrrrrrp!

Gelukkig gaan vogeltjes met de kippen op stok en houdt het fluitconcert op met het vallen van de avond. Dit betekent geenszins dat de rust in het dorp wederkeert. In grote getale zorgen kikkers en padden voor een avondvullend programma. De enthousiastelingen weten niet van ophouden en kwaken door tot in de late uurtjes.

Knaller van de avond is een intiem concert in bed, featuring: de Mug.

Het is heerlijk rustig hier in ons dorp.

Nachtelijke verplichtingen

Kom je net onder een heerlijke douche vandaan, in je pyjama (of course!) klaar voor een avondje bank hangen.
Koekjes uit de kast, olijfjes erbij.
Filmpje in de laptop, alles wijst erop dat dit een geweldige avond gaat worden en dan… #$%^@# ^&!

Het water is op.
Nergens in huis nog schoon drinkwater te vinden (en nee, ook geen alcohol).
Nu kun je het water uit de Shanghainese kraan best drinken, maar ik hou niet zo van water met smaakjes en ook niet zo van diaree.

Dus zit er niets anders op dan me aan te kleden en de deur uit te gaan.
Ver-schrik-ke-lijk!
Ik voel me dan echt heel zielig.
Ik hier in de grote stad midden op de avond water halen.
En het is minstens 100 meter lopen naar de Family Mart.
Honderd meter!

Heb je de tocht naar de Family Mart overleefd dan mag je jezelf best een beetje belonen.
Met een reep chocola of zo en doe die zak chips er ook maar bij.
O en wat is dat? Nieuw soort noodles? Moet ik ook hebben.
En oja, water. Heel veel water.
Zoveel als ik maar sjouwen kan en dat zijn gerust tien flesjes water in één keer, no problem!

Heel stoer allemaal, echte emancipatie en zo…
Maar het moet maar eens gauw afgelopen zijn met die nachtelijke uitstapjes.
Cold turkey, kappen daarmee!
Want als we zo doorgaan, stapt er over vijf weken een vrouwelijke Arnold Schwazenegger uit het vliegtuig!*
Dan ga ik toch liever voor een beetje dorst en uitdrogingsgevaar.
* En nee, dat is dus niet de bedoeling!

Taxi!

De leukste praatjesmakers in Shanghai zijn toch wel de Taxichauffeurs!

Met hun rode/gele/blauwe/witte taxi’s scheuren ze door de stad, de ene hand op het stuur, de andere op de claxon. Met een half oog op het verkeer vinden de meeste chauffeurs altijd tijd voor een babbeltje:

” Jij, wat ben jij?”
“Chinees”
“En jouw ouders? Wat zijn zij?”
“Chinees”
“Je vader én je moeder. Wat zijn zij?”
“Chinees en Chinees en ik ben ook 100% Chinees”
“100% Chinees? Waarom praat jij dan… zo?”
“Ik kom uit Hong Kong en ben in *** opgegroeid”
“Je komt uit Hong Kong en uit Henan?”
“Nee, niet Henan, HOLLAND”
HOL-LAND!”

“JA!!”

En het volume stijgt! ALTIJD!

“En je grootouders. Wat zijn zij?”
“Chinees, Chinees, Chinees en Chinees!”
“Je bent dus ECHT Chinees!”
“Ja, dat zei ik: 100% Chinees!”
“Maar jij… ziet er niet 100% Chinees uit”
“Ik ben het toch echt!”
Draait zich om
“Kijk, ík ben een Chinees, dat zie je gewoon! Maar jij, jij… niet”
“Ik lijk op mensen uit Maleisie”
“JA!! Jij lijkt op een Maleisier”
“Ik hoor het wel vaker”

Wat zeg ik… In Nederland heeft nog nooit iemand getwijfeld over mijn Chinees-schap

Shanghai taxi.jpg

 En zo gaan de meeste gesprekken met de taxichauffeurs. Steevast wordt mij aangeraden mijn Chinees te verbeteren, te trouwen en kinderen te krijgen nog voor 2010, want anders ben ik toch echt te oud. Maar de beste tip die ik heb gekregen is toch wel deze:
“Meisje, zeg volgende keer gewoon dat je Maleisier bent. Dan is iedereen onder de indruk van je Chinees!”

Zondagschool

Het was weer een educatieve dag.

Zo leerden we dat Amsterdam in Engeland ligt, dat je beter je broek aan kunt houden wanneer je noodles eet en dat Merel Roze populairder is dan Kluun.

Amsterdam ligt niet meer in Nederland. Het valt tegenwoordig onder de Engelse vlag. Aldus Statcounter, die mij verzekerde dat er drieendertig bezoeken uit Engeland zijn geweest. WOW!!! Impressive, isn’t it?

Zeker als je je bedenkt dat ik, naar mijn weten, slechts één Nederlandse collega en een handjevol familie aan de andere kant van de Noordzee heb zitten. En die familie, die kan geen woord Nederlands.

Helemaal in mijn nopjes klikte ik even hier en daar om mijn bezoekers van het grote eiland nader te onderzoeken. En wat blijkt? Statcounter noteert lezers uit Amsterdam onder Engeland. Béétje jammer. 

 

Van al dat analyseren krijgt een mens honger. Gelukkig hadden we nog noodles in huis. En na die ene keer dat ze in mijn schoot waren beland, dacht ik zo slim te zijn om mijn broek uit te trekken. Helaas weet ik nu dat een grote vlek op je broek bij lange na niet zo erg is als een derdegraads verbranding op de blote benen. AU!

 

Na de grote schoonmaak en de lange, koude douche zijn we nog effekes bij Kluun op bezoek geweest. Je weet wel, die van ‘Komt een vrouw bij de dokter’ (vertaald naar het Engels als ‘Love Life’ en ikke nog steeds niet begrijpen waarom zo’n slechte titel). Hartstikke leuk, die logs van Kluun. Toch staat hij niet in de Blog50-lijst. Merel Roze weer wel, die staat op nummer 33. Merel who? Merel Roze. Wist ik ook niet. Maar nu wel.

 

Heel nuttig, zo´n dagje levenswijsheid opdoen.

* Merel Roze maakt mooie foto’s en schrijft bijzondere verhalen. Neem een kijkje!