Categorie archief: kwangie denkt moeilijk

Hij en ik: in de file op de A2

Geplaatst in hij & ik, kwangie denkt moeilijk door
Ik      :    Lief…
Hij    :    …Ja?     …nu komt het…
Ik      :    Wat is eigenlijk pluimvee?
Hij    :    Gewoon, kippen en zo.
Ik      :    Wat is en zo?
Hij    :    Kippen, hanen en zo.
Ik      :    Maar wat is en zo?
Hij    :    Gewoon, alles met veren. Kippen, hanen, kalkoenen…  
Ik      :    Vogels?
Hij    :    Nee geen vogels. Alles met veren wat gefokt wordt voor consumptie.
Ik      :    Geen vogels? Kippen en zo zijn toch vogels?
Hij    :    Ja, maar niet alle vogels zijn pluimvee. Ik bedoel, je eet toch ook geen mus?
Ik      :    Uhm… Dus pluimvee zijn vogels, maar niet alle vogels zijn pluimvee.
Hij    :    Juist.
Ik      :    Het is maar dat je het weet.
Hij    :    Inderdaad.

Ik      :    Dus.

Als je álle onderwerpen hebt gehad, dan duurt zo’n file best wel lang!

Held op sokken

Geplaatst in broer & zus, kwangie denkt moeilijk door
Vannacht was het zover.
Zus en ik begonnen aan een niet ongevaarlijke opdracht.
Mocht het mis gaan dan…
Maar er is geen tijd te verliezen.
Geen tijd voor als, als, als.
Wie A zegt, moet ook B zeggen.
En we zitten hem zo dicht op de huid.
Vannacht moet het gebeuren.
Ik moet er niet aan denken dat hij zou ontsnappen.
Of erger.

We gaan hem in huis opsluiten.
Hem binnenlaten en vervolgens alles hermetisch afsluiten in afwachting op versterking.
Tot die tijd is het een kat en muis spel in huis.
Zorgen dat hij ons niet te pakken krijgt.
Uit de klauwen blijven van die psychopatische vrouwenmoordenaar met zijn zieke spelletjes.
En bovenal: in leven blijven.
Is mijn mobieltje wel opgeladen?

Zus is vastberaden de Slachter in de boeien te slaan.
En ik, ik moet eventjes slikken.
Dit is gevaarlijk spel.
Als het mis gaat.
Als.
Dan worden wij zijn trofee.
Toegevoegd aan het lijstje van zijn slachtoffers.

De paniek slaat toe.
Waarom is het hier zo benauwd?
Ik.
Moet.
Hier.
Weg.
NU!

En ik open het dakraam.
Eindelijk.
Lucht.
Ik moet hier weg. Ik moet hier weg. Ik moet hier weg.
Met een klim ben ik buiten.
Ren over dakpannen.
Glij langs regenpijpen.
Weg. Weg. Weg.
Weg van de sadistische seriemoordenaar.

En heel opgelucht.
Word.
Ik.
Wakker.
Pfff!

Alhoewel.
Sh*t!
ZUS!
Zus is nog in the house!
Weliswaar is zij voor het gemak eventjes niet in haar huidige zwangere toestand, maar toch!
Heb ik haar daar gewoon aan haar lot overgelaten?
Welke egoistisch kreng zus doet nou zoiets?
Nu moet ik dus terug.
Maar ik weet niet hoe.

Toch maar wat minder vaak Crime Channel kijken voor het slapen gaan.

Happy meal

Geplaatst in hij & ik, je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door

Als je je Liefje een financiele meevaller kunt bezorgen door een Happy Meal te nemen, dan doe je dat!

Daarom gingen wij onlangs effekes langs de McDonalds.
Niet voor een Happy Meal natuurlijk.
Nee, wij gaan voor het zware geschut.
En omdat we zelf altijd een gruwelijke hekel hebben aan treuzelaars, hadden we in de auto al bedacht wat we gingen eten.
Hij: een grote Big Tasty met bacon menu, cola en dubbele frietsaus.

Ik: een groenteburger en kleine frietjes. Een keer frietsaus.

Gelukkig was het niet al te druk in de Mac en konden we snel onze bestelling plaatsen:

“Een grote Big Tasty met bacon menu, cola en dubbele frietsaus, alsublieft…”
“U wilt een menu?”
“Inderdaad, een grote Big Tasty met bacon menu, cola en dubbele frietsaus…”
“Is er verschil tussen een Big Tasty met bacon of niet?”
“Geen idee… Ik zie alleen dat op het bord Big Tasty met bacon staan, vandaar.”
“Ja, want hier *wijst op haar kassa* staat Big Tasty en niets van bacon.”
“Okee… ” en nu wilt u dat ik dat bij u in het kassasysteem aanpas?
“U wilt een grote menu?”
“Inderdaad. Een grote menu met cola.”
“Wat wilt u daarbij drinken?”
“Uhm, cola?” En een gehoorapparaat voor u, mevrouw!
“Dat was het?”
“Nee, ook nog een groenteburger en een kleine friet en frietsaus.”
“Een groenteburgermenu?”
“Nee, een losse groenteburger en een kleine friet en een frietsaus.”
“Dus geen menu?”

“(…)”

Gelukkig hoefden we er geen stokjes bij!

De paradijselijke ober

Geplaatst in kwangie denkt moeilijk door
Als nep-Chinees maak ik regelmatig dankbaar gebruik van de andere nep-Chinees.

Toch kan het eten niet op tegen de authentieke gerechten uit de keukens waar geen fusion heeft plaatsgevonden. Waar je heerlijk dim sum kunt eten, zonder dat er een klodder satésaus overheen is gegoten.

In Utrecht bijvoorbeeld.
Midden in het centrum.
Daar kun je naar hartelust echt Chinees eten.
Over het eten niets dan lof.
Werkelijk hemels.

Daar hoef ik geen logje aan te wijden.

Het gaat om de ober, aldaar.
En dan heb ik het niet eens over de bediening, nee, het gaat om één specifieke ober.

Met een nogal specifieke gebruiksaanwijzing voorkeur voor efficient werken.

Zo reserveerde Gijs onlangs een tafel voor acht man.
En Gijs, dat klinkt niet bepaald als een Wong, Lee of Cheng.
Nee, dat is gewoon een oerhollandse naam.

En bij oerhollandse namen wordt de tafel op zijn oerhollands gedekt: met een vork, een mes en een lepel. No chopsticks for the none-Chinese!

 
Op de vraag of wij alsnog een setje stokjes erbij konden krijgen, was het antwoord:
“U had er niet om gevraagd.”
En daarmee was de kous af.
Niet gevraagd bij de reservering dus no chopsticks!

Consequent als hij is, hebben we van hem geen stokjes meer gekregen.

En de grap is, dat dezelfde ober met gebruiksaanwijzing ons bij een vorige gelegenheid al eens stokjes had geweigerd. Want wij hadden plaatsgenomen en er niet naar gevraagd. Dus had hij het eetgerei al neergelegd en moesten we met een vork in onze noodles prikken.

Maar het eten was gelukkig wel paradijselijk.
Daar hoef ik geen logje aan te besteden.
Mocht u echter ooit in hartje Utrecht geen vorkje willen prikken in uw echt Chinees eten, wees dan zo snugger en vraag naar de stokjes vòòrdat de ober het bestek neerlegt.

UPC, digitale televisie en hijgende vrouwen

Geplaatst in hij & ik, kwangie denkt moeilijk door
Toen Lief mij erin luisde wij ja zeiden tegen UPC voor digitale televisie met alle poespas,

kwam er gratis een afstandsbediening bij met wel honderdtachtig knopjes. Ik heb de dingen niet geteld, maar u begrijpt: héél veel knopjes.

Mensen, wat een ellende!
Zoveel knoppen en tóch nog drie afstandsbedieningen nodig hebben.
En die moet je soms door elkaar gebruiken.

Eerst die van de DVD-speler, dan die van UPC, dan die van de televisie zelf en dan maar hopen dat je nog op tijd bent om een glimp van McDreamy op te vangen.

Nog zo’n probleem.
Dat er in de late uurtjes een blote vrouw naar je zit te fluisteren en ik echt niet weet hoe die vrouw te laten stoppen. En ze blijft maar doorgaan: “Nul – negen- nul – neeeeegen – acht – acht – AAAACHT“
Dan zet ik de tv maar uit.
Dat is één knop.
Op de televisie zelf.
Je moet er even voor opstaan.

Maar het is in ieder geval wel afgelopen met dat gehijg en gekreun. Zeikwijf.

Goed, het is even wennen en ik laat me niet graag kennen heb veel geduld.
Maar blijkbaar werkt dat niet zo bij UPC.
Geef één vinger en ze pakken niet alleen je hand, nee, heel je arm grijpen ze!
Een mens heeft gewoon geen privacy meer door die digitale televisie.
Want wat heeft UPC nu weer geregeld voor de ‘trouwe’ abonnees?

Mensen die elke maand netjes hun rekening betalen en daarvoor VOETBAL in de plaats krijgen?

Een actie!
En wat voor één!
Een MAAND lang gratis SPORT1 erbij.
Bovenop alle live uitzendingen van de Eredivisie.
Nu heb ik er genoeg van.
Waar kan ik mijn abonnement opzeggen?