“Die ene fles wijn die azijn is geworden,

– anoniem op het internet –

Afscheid nemen doen we graag.

Denk maar aan de goede voornemens die wij massaal hebben aan het begin van ieder jaar.

Zo nemen we maar al te graag afscheid van ons overtollig buikje. Bedankt dat je alle oliebollen hebt willen huisvesten, maar nu wil ik graag zonder jou verder! Ook zeggen we gedag tegen het gat in de hand. Kredietcrisis, he? Iedereen houdt de hand op de knip. Nothing personal! 

Wij willen af van onze slechte gewoontes. Dat blijkt.

Maar hoe zit dat dan met die ene vriend of vriendin, waarvan je weet dat het eigenlijk niets meer is? Hoe zet je een punt achter vergane glorie? Wat doe je met een vriendschap die over is?

Eens in de zoveel tijd sluit je vriendschap met iemand die niet helemaal goed voor je is. Heb je in de liefde de foute man, in vriendschappen bestaan ze ook: de foute vriend(in). Deze manipuleert, vreet energie of is bezitterig. Bovendien houdt hij/zij zich nooit aan afspraken of juist teveel. Kortom: weg ermee! Want zeker in het nieuwe jaar, wil je je alleen nog bezig houden met mensen die er toe doen.

En dus weet je wat je te doen staat.

Of toch niet?

Want wat is eigenlijk de etiquette voor het verbreken van een vriendschap?

Na rondvraag onder vriendinnen (waarbij ik natuurlijk -heel discreet- de naam van de soon-to-be-ex-girlfriend fingeerde) blijkt dit bij meer mensen een moeilijk punt te zijn. Hoe hoog we eerlijkheid ook in het vaandel hebben staan, soms lijken kinderlijke ‘oplossingen’ als vermijden, ontwijken en dood laten bloeden zo gek nog niet.

De confrontatie aangaan, het daadwerkelijk aanvragen van scheiding van bed en tafel, dat doe je niet zo gauw. Je kunt immers niet als vrienden uit elkaar gaan, wat rest dat de boel óf escaleert óf eindeloos uitgepraat moet worden, maar daar heb je juist geen zin in, aangezien het voor jou allang een uitgemaakte zaak is.

Daarom heb je het de komende weken te druk en laat je je mobieltje thuis liggen, heel toevallig elke keer als deze gene belt. En dat je dan ook niet de moeite neemt om terug te bellen, dat heeft weinig te maken met die ander, maar des te meer met jouzelf. Of zoals een vriendin verwoordde: “Als ze dat vervelend vindt, dan moet ze maar goed nadenken of ze wel vriendinnen wil zijn met zo’n onattent iemand als ik!”