Enkele tips:
* Het heeft niets, maar dan ook echt helemaal niets te maken met Japan of de Japanse vlag
* Eigenlijk niet voor mijn doelgroep
* Het maakt mij erg blij!
Dave, jij mag niet meedoen en Lief, jij ook niet!
The Secret
Ik ben niet bijgelovig.
Nee, echt niet.
Nou, vooruit.
Een béétje dan.
Verder ben ik niet zweverig, hoor!
Ik heb gewoon een paar eigenaardigheden.
Slapen met licht aan bijvoorbeeld. Dat moet als ik alleen slaap. Nooit overheen gegroeid.
Of mijn voeten. Die mogen de grond niet aanraken als er iets engs gebeurt op televisie. Of bij een enge film. Ik gruwel en geniet van enge verhalen tegelijk, maar mijn voeten mogen de grond niet raken.
Daar heeft iedereen toch wel een beetje last van? Ook niet een béétje?
En nu heb ik er één bij.
Het bezorgt me hartkloppingen en onrust in het hoofd.
Ik wil er niet aan toegeven, maar het lijkt sterker dan mijn wil.
Het gaat om The Secret.
Had ik het maar gelezen.
Je weet wel. Dat boek over het onmogelijke mogelijk maken.
Met het geheim van voorspoed en geluk.
Lange tijd heb ik geweigerd mee te doen aan die hype.
Geheimzinnig gedoe allemaal.
Vond het maar belachelijk dat het gecategoriseerd werd onder ‘non fiction’. En wat een stomme titel ‘The Secret‘. Allemaal hersenspinsels van mannen in pakken die heel veel geld per uur vragen om de consument aan het kopen te krijgen. Marketing. Afzetters. Bah.
En nu heb ik spijt. Heel veel spijt.
Kon ik maar een spoedbestelling plaatsen bij BOL.com en alsnog aan de slag gaan met het zelfhulpboek. Het onmogelijke mogelijk maken.
Want. Vanavond. De Grote Trekking.
Ik weet wel raad met die 25 miljoen! Kom maar op!
Toch vreemd
Toch vreemd.
Ze hebben mij niet meer gebeld, die mensen van de Staatsloterij. En de hele reutemeteut aan begeleiders, psychologen, financiele adviseurs… Je weet wel, die groep die nieuwe rijke mensen ondersteunt.
Het is angstvallig stil.
Ik heb mijn lot online gekocht en nooit de moeite genomen te kijken naar de (eind)cijfers. Ze bellen mij vanzelf wel, dacht ik zo. Hmmm…
En hoe is het om weer in Nederland te zijn?
“En? Hoe is het om weer in Nederland te zijn?” is de meest gestelde vraag van de afgelopen weken. Gevolgd door “Heb je Lief niet gemist?” en “Ben je alweer gewend aan Nederland?”
Op zulke momenten komt mijn sociale-vaardigheden-stoornis weer uit de mouw.
Ik vind het heel erg, maar ik kan dat gewoon niet: normaal antwoord geven op doodgewone vragen. In mijn hoofd ontwikkelen zich de meest dramatische taferelen die enkel en alleen vermeden kunnen worden door Het Juiste Antwoord te geven. En dat juiste antwoord, dat weet ik dus niet. Het ligt altijd op het puntje van mijn tong. Maar nee. Ik kom er op cruciale momenten niet op.
Op de vraag “En? Hoe is het om weer in Nederland te zijn?” weet ik niet wat ik moet zeggen.
Als ik “Heel fijn!” zou zeggen, ben ik weer bang dat mensen denken dat ik het niet fijn in China heb gehad. Dat ik bijdraag aan een slecht beeld over China. Zo van ben ik eventjes blij dat ik dáár niet meer zit. Dat mensen dan denken dat China nog steeds ver achterloopt op het geweldige Westen dat zelfs een Chinees blij is terug te zijn in Nederland.
Om maar “Mwah, het is eventjes wennen” te zeggen, vind ik weer zo zeurderig.
Hoezo wennen? Je hebt heel je leven in Nederland gewoond!
Of erger dat ik aanpassingsproblemen heb bovenop mijn sociale-vaardigheden-stoornis.
Kortom: dit is voor mij een onmogelijke vraag. Je krijgt dan ook met geen mogelijkheid een normaal antwoord van mijn kant.
Hetzelfde probleem heb ik met “Heb je Lief niet gemist?”
Wat willen die mensen toch horen?
“Heb je Lief NIET gemist?”
Ik bedoel maar.
“Ik heb hem héél erg gemist!” klinkt zo ongeëmancipeerd. Alsof ik dagenlang in bed huilend naar zijn foto heb gestaard en aan zijn t shirt heb zitten sniffen. Uren aan de telefoon gehangen om zijn stem maar te horen en vooral niet meer levensvatbaar te zijn geweest.
Nou, dat was dus niet het geval.
“Neuh, niet echt” levert steevast een relaas op van “NIET?!?! Ik zou hem zoooooo erg missen!!”
Alsof ik een slechterik ben. Een koud en onliefhebbend persoon. Arme Lief. Wat moet ie met zo’n heks?
Lieve Mensen, ik kán het gewoon niet.
Gewoon normale antwoorden geven op doodgewone vragen.
Ja, het gaat heel goed met mij hier in Nederland. Ik mis Hong Kong en Shanghai niet, maar wel de lieve mensen daar. Het is ook fijn om weer terug te zijn, want heb de mensen hier natuurlijk ook lang moeten missen. Geen aanpassingsproblemen. Geen drama’s. Of ik nu in het Verre Oosten of in het Verre Westen ben, in beide voel ik mij thuis.
Ik ben gewoon een gemakkelijk mens.
Back to work (2)
Toen ik gisterenmorgen op mijn fietsje met mijn o zo gezellige Kitsch Kitchen fietstas richting werk trapte, kwam ik halverwege een regenbui tegen.
Had geen jas aan. Want dacht is niet koud. En koud was het niet, maar wel nat dus!
Wat zeg ik. Zeik en zeiknat kwam ik aan op mijn nieuwe oude werk. So not how I imagined it.
Hoe dan ook.
De Eerste Dag op mijn nieuwe oude werk zit er weer op.
… en vandaag hebben we alweer vrij!
Heerlijk!
