Over het weer

“Gek weertje, hè?”
“Nou, vertel mij wat!”

Als je wérkelijk niets te zeggen hebt, kun je in Nederland gelukkig altijd nog praten over het weer.
Het ene moment staan we met zijn allen in ons hemd, het volgende moment heb je geen droge draad aan het lijf. Niet gek dat het weer een dankbaar onderwerp is om aan te snijden als het gesprek stil valt.

Toch weet ik zelf nooit zo goed wat ik met ‘het weer’ moet.
Het regent. Of niet.
De zon schijnt. Of niet.

“Wat een weer, hè?”
“Het is @$#%weer”
“Ja, nou en of!”
En dan valt het gesprek eigenlijk wel weer stil.
Althans. Bij mij.
Wat voor zinnigs kun je hier nog aan toevoegen?
Juist.
Niets.

Wat een weertje, he?

Met dank aan Geartsje, die voorstelde dat ik over het weer kan loggen, als ik niet weet waar ik over moet schrijven.
Ze stelde overigens ook voor om over – ik citeer – “de kangoeroeplaag in het Zuidwesten van Australië of over de financiële problemen van Russische eenoudergezinnen” te praten.
Maar dat bewaar ik liever voor de volgende keer.

Zomers dagje

Wat te doen als het laatste beetje vertrouwen binnen je relatie weg is?
Als je al zo vaak op de proef bent gesteld, dat je door schade en schande beter zou moeten weten?

Dan zou je toch echt een keertje beter moeten weten.

Neem nu vandaag.
Lief beloofde plechtig dat het twee-en-twin-tig graden zou worden.
Ik citeer: “Echt een zomers dagje.”

Dat is wat Lief zei.

Nou, de zon was in geen velden te bekennen.
En de tweeëntwintig?

Dat haalde het kwik al helemáál niet.

Regenwolken.
Díe waren er ja!
En een heleboel vreemde blikken op straat.

Van dik aangeklede mensen met laarzen aan tegen opspattend water.

Want.

Kwangie stapte op slippertjes met blote benen in een rokje de deur uit.

Dus.
Wat te doen als het laatste beetje vertrouwen binnen je relatie weg is?
Gewoon weer op Piet Paulusma bouwen!

Regenend fietsen

September is amper begonnen of het regent alweer.
Zolang ik thuis zit, op de bank met een goed boek en een kop thee is er niets aan de hand.
Dan mag het van mij regenen, onweren, stormen.
Het kan me niets schelen.
Laat maar waaien.

Het ergste vind ik fietsen door de regen.
En fietsen in de regen.
Of fietsen met die regen.
Wat heb ík er toch een hekel aan.
Regenend fietsen.
Het zou verboden moeten worden.

We kunnen tegenwoordig zo veel.
Mensen lopen op de maan. Auto’s rijden op water. Senseo-apparaten zetten tegenwoordig zelfs kopjes thee! Hoe kan het dan dat er absoluut geen schot in de zaak zit in de ontwikkeling naar fietsen zonder regen?

Ben ik dan echt de enige die het erg vindt om nat, koud en andersoortig vies aan te komen op de plek van bestemming?

Nooit meer fietsen door de regen.
En nooit meer fietsen in de regen.
Of fietsen met die regen.
Gewoon DROOG fietsen.
Ik stem voor!

Back to work (2)

Toen ik gisterenmorgen op mijn fietsje met mijn o zo gezellige Kitsch Kitchen fietstas richting werk trapte, kwam ik halverwege een regenbui tegen.
Had geen jas aan. Want dacht is niet koud. En koud was het niet, maar wel nat dus!
Wat zeg ik. Zeik en zeiknat kwam ik aan op mijn nieuwe oude werk. So not how I imagined it.

Hoe dan ook.
De Eerste Dag op mijn nieuwe oude werk zit er weer op.
… en vandaag hebben we alweer vrij!

Heerlijk!

It’s raining, man!

Vandaag op het nippertje thuisgekomen.
Er was ‘heavy rain’ voorspeld en reken maar dat hevig regen, heftig is!
Het dondert en het bliksemt en het stortregent.
Erg gezellig allemaal, maar wel een beetje nat.
Gelukkig vertrek ik morgen naar Hong Kong en éven had ik de ijdele hoop dat ik een regenachtig Shanghai zou achterlaten voor een stralend Hong Kong.
Maar helaas…
Voor Hong Kong staan de komende dagen alleen maar showers op het menu.
Hier een paar kiekjes van een regenachtige Changning Road (waar ik woon):

Trouwens, iemand enig idee waar ik een klacht kan indienen tegen het plaatselijke KNMI?