Hij en ik: in de file op de A2

Ik      :    Lief…
Hij    :    …Ja?     …nu komt het…
Ik      :    Wat is eigenlijk pluimvee?
Hij    :    Gewoon, kippen en zo.
Ik      :    Wat is en zo?
Hij    :    Kippen, hanen en zo.
Ik      :    Maar wat is en zo?
Hij    :    Gewoon, alles met veren. Kippen, hanen, kalkoenen…  
Ik      :    Vogels?
Hij    :    Nee geen vogels. Alles met veren wat gefokt wordt voor consumptie.
Ik      :    Geen vogels? Kippen en zo zijn toch vogels?
Hij    :    Ja, maar niet alle vogels zijn pluimvee. Ik bedoel, je eet toch ook geen mus?
Ik      :    Uhm… Dus pluimvee zijn vogels, maar niet alle vogels zijn pluimvee.
Hij    :    Juist.
Ik      :    Het is maar dat je het weet.
Hij    :    Inderdaad.

Ik      :    Dus.

Als je álle onderwerpen hebt gehad, dan duurt zo’n file best wel lang!

Let me introduce to you: L.

Dit is hem dan: L!

Hij is werkelijk geweldig!
Wat zeg ik?
FAN-TAS-TISCH, dàt is ie!
En ik kan u met enige zekerheid vertellen, dat in het nieuwe gezinnetje van Zus en Gijs, L. toch echt de knapste is!

Ik ben heel erg benieuwd hoe L. er over een paar dagen uitziet.
Op zijn eerste dag heeft hij geweldig rossig (!) haar en donkerblauwe oogjes (maar dat schijnen alle baby’s te hebben).
Met zijn 54 centimeters en 7 pond heeft hij Zus, zijn mama, een redelijk vlotte bevalling bezorgd. Wat een lieverd, he?
 

De wereld is écht stukken beter geworden sinds 14 oktober 2008!

Held op sokken

Vannacht was het zover.
Zus en ik begonnen aan een niet ongevaarlijke opdracht.
Mocht het mis gaan dan…
Maar er is geen tijd te verliezen.
Geen tijd voor als, als, als.
Wie A zegt, moet ook B zeggen.
En we zitten hem zo dicht op de huid.
Vannacht moet het gebeuren.
Ik moet er niet aan denken dat hij zou ontsnappen.
Of erger.

We gaan hem in huis opsluiten.
Hem binnenlaten en vervolgens alles hermetisch afsluiten in afwachting op versterking.
Tot die tijd is het een kat en muis spel in huis.
Zorgen dat hij ons niet te pakken krijgt.
Uit de klauwen blijven van die psychopatische vrouwenmoordenaar met zijn zieke spelletjes.
En bovenal: in leven blijven.
Is mijn mobieltje wel opgeladen?

Zus is vastberaden de Slachter in de boeien te slaan.
En ik, ik moet eventjes slikken.
Dit is gevaarlijk spel.
Als het mis gaat.
Als.
Dan worden wij zijn trofee.
Toegevoegd aan het lijstje van zijn slachtoffers.

De paniek slaat toe.
Waarom is het hier zo benauwd?
Ik.
Moet.
Hier.
Weg.
NU!

En ik open het dakraam.
Eindelijk.
Lucht.
Ik moet hier weg. Ik moet hier weg. Ik moet hier weg.
Met een klim ben ik buiten.
Ren over dakpannen.
Glij langs regenpijpen.
Weg. Weg. Weg.
Weg van de sadistische seriemoordenaar.

En heel opgelucht.
Word.
Ik.
Wakker.
Pfff!

Alhoewel.
Sh*t!
ZUS!
Zus is nog in the house!
Weliswaar is zij voor het gemak eventjes niet in haar huidige zwangere toestand, maar toch!
Heb ik haar daar gewoon aan haar lot overgelaten?
Welke egoistisch kreng zus doet nou zoiets?
Nu moet ik dus terug.
Maar ik weet niet hoe.

Toch maar wat minder vaak Crime Channel kijken voor het slapen gaan.

Hokjes denken

Laten we het even hebben over het fenomeen pashokje.
Het pashokje.
Regelmatig gekscherend paskamer genoemd, maar in wezen een vierkante meter ellende waarin je zonder gêne van je kleding kunt ontdoen en waar je wederom tot de conclusie komt dat:
    – het tijd wordt voor een light versie van het Sonja B. menu;
    – je vanaf twee meter afstand er echt véél beter uitziet;
    – online shoppen meer bij je lifestyle past.

Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen.
Sommige mensen raken van zo’n kleine vierkante meter nogal in the mood.
Want een pashokje is ook erg geschikt voor:
    – some loving;
    – het verstoppen van gebruikte tampons;
    – je kleine chihuahua zijn grote blaas te laten legen;
    – het kakken schijten poepen in een plastic zakje.

U ziet: blijkbaar ontstaan de meest geniale ideeën in die kleine hokjes!