Droge maandag

Net nu ik lekker vier dagen vrij heb en het weer beter gaat met de pols – behalve dan dat laatst de duim uit de kom lag- is de inspiratie op. 

 
Gewoon op.
Kurk- en kurkdroog.
Geen ene druppeltje over.
*Foetsie*
Op.
 
Zeg nou eerlijk, wie zit te wachten op het feit dat we het eerste seizoen van Mad about you op DVD hebben?
Of dat ik alle afleveringen achter elkaar op de bank heb gekeken.
Met een zak chips.
En een ellendig dekentje.
 

Of dat vriendinnen angstvallig stil zijn, na het lezen van Laten we vrienden blijven… en dat ik mailtjes krijg met “ik hoop niet dat je mij bedoelt…”

  
En omdat ik het niet, u leest het goed, NIET over het weer wil hebben, hou ik het vandaag maar voor gezien.

Million dollar baby

Toen ik vanmorgen rustig aan mijn ontbijtje de nieuwe Cosmo doorbladerde, verslikte ik me bijna in mijn yoghurt. Niet omdat de yoghurt over datum was, daar kwam ik helaas pas achter ná het veroberen van een heel bord, waardoor ik nu met een onbehaaglijk gevoel rondloop, maar om wat er in een artikel stond.

Maar liefst drie pagina’s wijdt de Cosmo aan“Hoe word je een million dollar baby“. Hierin staan tips hoe je HEM aan de haak kunt slaan. En zoals de titel al verraadt, is de hem in kwestie niet zomaar je grote liefde, nee het is hém met de zes nullen! Goeie hemel!
Ik citeer: “Maak een kind – wil je voor eens en altijd aan zijn geld binden: zorg dat er een ‘liefdesbaby’ komt – en jij hebt je pensioen binnen.”

Nu heb ik van Gijs gehoord dat een kind elk jaar een miljoen kost, dus zo heel rijk zul je er niet van worden. Toch? TOCH!?!?! Levert ‘gewoon’ trouwen en scheiden niet al genoeg op? Heeft de kredietcrisis dusdanig toegeslagen dat we weer om economische redenen kinderen gaan baren?

Maar goed, ieder zijn ding.
En de miljonair in kwestie is er zelf natuurlijk ook bij.

Laten we maar gauw over gaan op de orde van de dag: de koelkast uitruimen en alles weggooien wat over datum is.

Geblesseerd!

Het is hier een beetje rustig.
Ik heb mijn pols namelijk overbelast.
Dat is nogal pijnlijk.
En ik kan niet zo goed tegen pijn.
Een beetje zelfkennis siert de mens, niet?

Nu zou ik kunnen schrijven dat ik een tennisarm heb opgelopen.
Dat Lief en ik – zoals u van ons gewend bent – hartstikke sportief een potje tennis hebben gespeeld.
En dat ik Lief alle hoeken van het veld heb laten zien.
Arm ding.
Kansloos tegenover mijn back hand smash.
Hij heeft het in ieder geval geprobeerd!

Ik zou ook kunnen schrijven, dat ik met noeste arbeid één en ander heb overbelast.
Klagen doe ik nu eenmaal niet graag.
En met mijn pijn-hoort-erbij-mentaliteit, ga je nogal eens over je eigen grenzen.
Dan kan het zomaar gebeuren dat je lichaam zegt: “Weet je wat? Bekijk het maar! Ik KAP ermee!”
Ja! Zomaar!
Dat kan.

Maar niets van dit alles heeft bijgedragen aan mijn overbelaste pols.
Het is bepaald niet op z’n Kwangies om te tennissen.
Veel te sportief en zo.
Daar kan ik niet zo goed tegen.
Laat staan hard te werken!
Daar krijg ik écht allergische reacties van.
Je moet wel aan je gezondheid denken. Tsss…

Hoe ik dan aan die pijnlijke pols kom?
Uhm… ik heb erop geslapen…

Er is er een jarig! Hoera! Hoera! Dat kun je wel zien, dat is…

… kwangie.punt.nl bestaat een half jaar! …

Het begon allemaal met een onschuldig dansje.
Dat dansje moest gedeeld worden met de hele wijde wereld.
De enige lezers waren Lief, Broer, Zus en Gijs.
En ibendebiben natuurlijk, die zo enthousiast aan het schrijven was geslagen dat ik niet achter kon blijven.

Zes maanden later zijn er vele gezellige lezers bijgekomen.
Sommigen laten altijd een berichtje achter, anderen komen alleen een beetje buurten.

Bovendien is kwangie.punt.nl inmiddels behoorlijk internationaal geworden, gezien de bezoeken uit:

– Nederland;
– Nederlandse Antillen;
– België;
– Duitsland;
– Luxemburg;
– Australië;
– Engeland;
– Nieuw Zeeland;
– Zweden;
– China;
– Turkije;
– Cyprus;
– Korea;
– Denemarken;
– Italië;
– Brazilië;
– Verenigde Staten.

Hartstikke gezellig allemaal!
Maarre… Wie zijn jullie toch?
En van waar die fascinatie voor het leven van een (Chinese) muts?
Wat de reden ook mag zijn, u bent meer dan welkom!éé

Happy meal

Als je je Liefje een financiele meevaller kunt bezorgen door een Happy Meal te nemen, dan doe je dat!

Daarom gingen wij onlangs effekes langs de McDonalds.
Niet voor een Happy Meal natuurlijk.
Nee, wij gaan voor het zware geschut.
En omdat we zelf altijd een gruwelijke hekel hebben aan treuzelaars, hadden we in de auto al bedacht wat we gingen eten.
Hij: een grote Big Tasty met bacon menu, cola en dubbele frietsaus.

Ik: een groenteburger en kleine frietjes. Een keer frietsaus.

Gelukkig was het niet al te druk in de Mac en konden we snel onze bestelling plaatsen:

“Een grote Big Tasty met bacon menu, cola en dubbele frietsaus, alsublieft…”
“U wilt een menu?”
“Inderdaad, een grote Big Tasty met bacon menu, cola en dubbele frietsaus…”
“Is er verschil tussen een Big Tasty met bacon of niet?”
“Geen idee… Ik zie alleen dat op het bord Big Tasty met bacon staan, vandaar.”
“Ja, want hier *wijst op haar kassa* staat Big Tasty en niets van bacon.”
“Okee… ” en nu wilt u dat ik dat bij u in het kassasysteem aanpas?
“U wilt een grote menu?”
“Inderdaad. Een grote menu met cola.”
“Wat wilt u daarbij drinken?”
“Uhm, cola?” En een gehoorapparaat voor u, mevrouw!
“Dat was het?”
“Nee, ook nog een groenteburger en een kleine friet en frietsaus.”
“Een groenteburgermenu?”
“Nee, een losse groenteburger en een kleine friet en een frietsaus.”
“Dus geen menu?”

“(…)”

Gelukkig hoefden we er geen stokjes bij!