Good girl gone bad

Sommige kwaliteiten veranderen met de jaren.
Dat is gewoon zo.
Maar toch vind ik het jammer.
Vroeger was netjes schrijven bijvoorbeeld een deugd.
Je kreeg niet voor niets een sticker als je tussen de regeltjes wist te blijven.
En gemakkelijk was het niet, want alle letters moesten aan elkaar verbonden blijven.
Probeer nu maar eens ‘kindercarnavalsoptochtvoorbereidingswerkzaamhedencomitéleden’ op papier te zetten à la Basisschool-stijl, zonder je pen van het papier te halen!
Ik vind het nog steeds knap als je dat kunt.
Maar niemand ligt meer wakker van je handschrift als je eenmaal volwassen bent.
Lezen is ook zo iets.
Jaren doe je erover om te leren lezen.
En als je goed kon lezen, was dat echt knap.
(zeker als je dyslexie had, maar dat had ik niet, dus het was wel ietsjes minder knap)
Kijk maar hoe verbaasd we allemaal zijn als een kind uit een chaos van letters woorden herkent.
Maar dat ik nu nog steeds een boek per week verslind, vindt niemand meer knap.
Het is eerder een beetje… sneu.
Mensen vragen zich hardop af waar ik de tijd vandaan haal (lees: heb jij geen hobbies en vrienden?)
of kijken vol medelijden naar Lief (Wist je dit al voordat jullie gingen trouwen?)
Kunnen lezen is niet langer een kwaliteit, maar gedegradeerd tot zoiets als een slechte eigenschap.
 
Het meest droevige van ouder worden, vind ik toch wel dat rustig zitten ook niet meer wordt gewaardeerd.
Weet je nog?
Vroeger?
Dan moest je rustig aan je tafeltje kunnen blijven zitten en luisteren.
Arme R.
Ik denk dat hij tegenwoordig gediagnosticeerd zou zijn met ADHD.
Maar het waren de jaren ’80.
En R. was ‘gewoon’ een lastig jongetje, op wie de juf continu moest mopperen.
Hoe erg hij ook zijn best deed, de discipline van stil zitten, kreeg hij nooit echt onder de knie.
Ik vraag me af wanneer dat kantelpunt komt.
Dat stil zitten niet langer een kwestie van discipline is, maar luiheid.
En kunnen lezen en schrijven niet meer is dan een vanzelfsprekendheid.
En zo kan ik nog eindeloos doorgaan.
Goed eten bijvoorbeeld.
Nóg iets wat ik goed kan.
Fijn voor je ouders op jonge leeftijd.
Een gebrek aan discipline als je in je eentje een zak chips kunt legen.
Of uren achter elkaar kunnen slapen. Ook zoiets.
 
Maar ik denk dat ik deze sombere zondag er mee verpest als ik nog verder ga.
Dus trek ik me maar even terug.
Misschien lees ik een boek.
Of vul ik wat schriften met kindercarnavalsoptochtvoorbereidingswerkzaamhedencomitéleden.
Maar zeker is dat ik vandaag geen vin meer verroer.
Fijne zondag!
Advertenties

Last year hit

Jazeker, mensen!

Kwangie is still alive and kicking!

Ze is niet verzwolgen door de fruitvliegjes-brigade.
Ook is ze niet blijven hangen in een bord noodles, toch bedankt dat je meeleeft, Alice!

Noch is Lief bij haar weggegaan, zodat ze verstoken is van leuke opmerkingen.

Wat er wél aan de hand is?
Nou.
Dit.
Kwangie is in de ban van de trouwring Stieg Larsson.
Wie?
Stieg. Larsson.

Uit Zweden.

Stieg Larsson heeft een trilogie geschreven met de nogal opmerkelijke titels: “Mannen die vrouwen haten”, “De vrouw die met vuur speelde” en “Gerechtigheid”. Deze noemde hij samen het Millenium-trilogie. Voeg daaraan toe een fantasy-achtige voorkant en je komt tot de conclusie: Dat is helemaal niets voor Kwangie.

Kwangie houdt meer van *kuch* intellectuele boeken. Liefst met een tragisch randje zodat ze de ogen uit de kop kan janken, want dat lucht zo lekker op na een dagje werken die een dialoog waard zijn. Die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen en die imposant in de boekenkast staan.

In de kast dus geen Harry Potter of Lord of the Rings* maar boeken waar je u tegen zegt.

Toch bestelde ze alle drie de boeken van Stieg Larsson.
Ondanks haar prestigieuze collectie.
Want.
Collega E. noemde de boeken – ik citeer – “Het beste wat ik heb gelezen, vorig jaar!”

VORIG JAAR!

Als Kwangie érgens gevoelig voor is, dan is het wel voor de boekenmode.
Fashion-victim-eerste-klas, vind ik niets vervelender dan gezien te worden met last year hit.
Zo van.
“O ja, die ken ik. Goed is die, hè? Die heb ik twee jaar geleden in het vliegtuig naar Kuala Lumpur gelezen.”

Soooo not cool.

Om dit te voorkomen, ging Kwangie even bij de bolle langs en werd met een klik op de muis de trotse eigenaar van een nieuwe verslaving.

Tussen de bedrijven door moet ze ook nog een beetje werken, Lief aan de praat houden en een visum regelen om over drie weken Moskou weer in te mogen.

U leest het: Ik heb het druk.
Razend druk.
Maar ik ben niet verdwenen.
Of blijven hangen in mijn noodles.

Nog maar zeshonderd pagina’s te gaan!

* kwangie behoudt alle rechten voor om deze boeken alsnog wél te lezen en er helemaal enthousiast over te zijn! Soms ben ik gewoon een beetje laat wat boeken betreft.