Hij en ik: praten niet meer

Ik    :    Hier* staat dat vrouwen per dag twintigduizend woorden zeggen en mannen slechts zevenduizend!
Hij  :    …    Kijkt televisie en staat dus op de offline-mode: oftewel ik-hoor-je-wel-maar-ik-luister-niet-stand
Ik    :    En dan ben jij ook nog eens zo’n uitzonderlijk geval, dat slechts honderd woorden per dag gebruikt.
Hij  :    …
Ik    :    Praten we niet meer?
Hij  :    …
Ik    :    Heb je soms je quotum van honderd woorden al bereikt?
Hij  :    Nee, hoor! Jij bent zo’n uitzonderlijk geval dat honderdduizend woorden per dag gebruikt. Ik kom er gewoon niet tussen!

Ik     :    …   — __ —  …

* Paulien Cornelisse, Taal is zeg maar echt mijn ding, p.162.

En het is…

… Een fonduepan!

Ja, mensen, helemaal geweldig!

Naast slapen, is eten nu eenmaal een grote passie van Kwangie.
En nu kan ik dan ein-de-lijk als een echte professional mijn eten in allerlei substanties dippen!
Zoals kaas natuurlijk.
Of chocola.
Of in een pittig Chinees fonduetje.
Mmm….

Jammie!

Mag ie mee naar Moskou?

Dank je, Lief!

Kwangie houdt niet zo van verrassingen

Van de week kreeg ik van Lief een smsje:
” … ps. je verjaardagskado arriveert woensdag al. Dus dan heb je je kado voor je vertrekt… “

Wat zou het zijn?
Wat zou het zijn?
Lief houdt zijn kaken stijf op elkaar.

En ik?
Ik kan dreinen, zeuren, slijmen tot ik erbij neerval.
Je hebt drama en je hebt D.R.A.M.A. en beide heb ik tot kunst verheven!
Maar meneer-de-secret-agent wil niets verklappen.
He-le-maal niets.

Dus tellen we de dagen maar af.
Hier en daar protesterend.
Tegen zoveel geheimzinnigheid binnen de relatie.

Pfff…
Is het al woensdag?

Hij en ik: over Eva Longoria

Ik persoonlijk ben best onder de indruk van Eva Longoria.
Stralend.
Sexy.

Strak lijf(je).

Lief daarentegen heeft helemaal niets met bekende vrouwen.
Als ik met een vinger onder zijn neus vraag wat hij van die en die vindt, doet Lief altijd alsof zijn neus bloedt.
Zo van.
“Cameron Diaz, wie is dat ookal weer?”
“Kate Winslet. Is dat die blonde? Die is toch helemaal niet knap?”

“Catherine Zeta Jones. Hoe? Who?

Kortom.
Ze kunnen hem niet bekoren.
Al die prachtige dames.
En hoe ik dit compliment op moet vatten, dat weet ik zelf ook niet.
Wellicht zo:
Ik heb jou, dus alle andere vrouwen op deze wereld interesseren mij helemaal niets meer.
Of zo:

Ik heb jou, zegt dat niet al voldoende over mijn smaak voor vrouwen?

 
U begrijpt mijn verbazing toen Lief zelf, ZELF, begon over Eva Longoria.
Op de bank.

Schoorvoetend.

Hij  :    Die Eva Longoria, hè?

Ik   :    … Ja? …

Wat krijgen we nou dan!?!

Gaat ie nu bekennen dat hij een fetisjisme voor wanhopige huisvrouwen heeft?

 
Hij :    Die kan best goed Nederlands, hè?
(gezien haar l’oreal reclame)

Over chinese billen, playboy en duivelse dilemma’s

Aangezien er ont-zet-tend veel lezers op kwangie.punt.nl komen via de zoekwoorden Chinese billen, weet ik niet of het heel verstandig is om erover te loggen.

Maar ik doe het lekker toch.

Het gaat namelijk over de Playboy.
Ja, de Playboy, ja.
Daar wil ik het graag over hebben.
 
Over het tijdschrift.
Dat door menigeen *kuch* gelezen wordt.
Waarbij alle foto’s van blote Do’s gewoon doorgebladerd wordt.
Dat zeg ik.
Het is een blad met vooral steengoede artikelen.
En dat er zo nu en dan blote meisjes in staan, dat is bijzaak.

Heb ik van horen zeggen.

Hoe dan ook.
Laatst speelden Lief en ik het spelletje, dat door Susy lieflijk “Nee, je móet kiezen!” wordt genoemd.

Doel van het spel is het kwellen van je wederhelft onmogelijke antwoord te geven op de meest uiteenlopende dilemma’s.

Men denke aan:
A) Verlies je liever je smaak of je verstand?
B) Heb je liever een dochter die in handen is van een loverboy of een zoon die een loverboy is?
C) Word je liever vermoord of vermoord je liever iemand?
Omdat ik een kei ben in het verzinnen van de meest dramatische dilemma’s Sophie’s choice is er niets bij gruwelt Lief dan ook verschrikkelijk van dit spelletje.
Hij delft namelijk altijd het onderspit.
Arm jong.

Niet opgewassen tegen zoveel geestesziekheid in mijn hoofd.

Maar soms.
Héél soms.

Komt ie er nog best mee weg.

Op een avond, het was een vrijdag, vroeg ik hem out of the blue:
“Heb je liever dat we straatarm en hopeloos zijn of dat ik voor een aardig zakcentje voor de Playboy poseer?”
Tjakka!
Die hakt erin!
Ik zag hem al denken.
Radeloos.
Peinzend.

Aarzelend.

En wat denkt u dat de jongen zei?
Nou?

NOU!?!

“Jij bent toch helemaal geen type voor de Playboy!”