There is no I in team

Volgens een telling* in 2007 heeft China 1.321.851.888 inwoners.
En nóg lukt het niet om uit die eenmiljarddriehonderdeenentwintigmiljoenachthonderdeenenvijftigduizendachthonderdachtentachtig Chineesjes elf (11!) man uit te zoeken die redelijk een balletje kunnen trappen.
Met zoveel inwoners word je met gemak wereldkampioen!
De beste Chineesjes selecteren en dan: drillen, drillen, drillen!
Moet kunnen.
Kies er nog een paar extra uit voor eventuele overlopers en je zit gebakken.
En met mijn succesformule kunnen we gerust nog een basketbal-, hockey- en volleybalteam opzetten.
Waarom is nog niemand op dit idee gekomen?

Omdat Chinezen echte wedstrijddieren zijn.
Huh?
Een collega vertelde mij dat Chineesjes van alles een competitie maken.
Wie is de mooiste, slankste, slimste, sterkste, kortom van alles.
Wedstrijdje? Graag!
Uitblinken? Graag!
Maar toch het liefst alleen.
En je weet: alleen en alleen, dat gaat niet samen.
Reden waarom China ondervertegenwoordigd is in teamsports.

Zo spatte mijn droom uiteen van een onverslaanbaar elftal dat elke wedstrijd met zero tegendoelpunten zou winnen, zodat voetbal niet meer spannend zou zijn en simpelweg afgeschaft zou worden.
Béétje jammer.
Het was te proberen…

Central Park

Zus en Gijs gaan naar New York.
Je weet wel, übercoole wereldstad, Central Park, Sex and the City.
Een paar daagjes vakantie noemen ze dat.
Lucky bastards.

Je zou bijna vergeten dat je zelf ook in een superstad zit, weliswaar niet op vakantie, maar toch. Hier op elke hoek een Sing Ba*  voor de green-tea-latte-skimmed-milk to go .
Aan de overkant van de weg ZhongShan Park (zeg maar Central Mountain Park):

Zus en lief (en iedereen die met vakantie gaat) HAVE FUN!

* Sing Ba = Starbucks
 

Techno Kwangie

Als je een beetje met je muis kunt scrollen en er ook nog best handig mee kunt klikken, dan raak je al gauw overmoedig. Heel overmoedig. En dus waagde ik me vandaag aan een beetje freubelen aan deze pagina. Het resultaat? Frustratie, onmacht en fundamentalistische haatgevoelens tegen die stomme laptop, @#$%^ Words en het stereotype van Aziaat = computernerd = technoheld.

Sorry dat je nu tegen zo’n witte achtergrond aan kijkt, maar voorlopig blijft dit zo.
Net zolang tot de volgende overmoedige bui!

Vrij vertaald: de gratis-nist

Tegenwoordig volgt iedereen wel een bepaald dieet.
Zo heb je alleseters, de praktisch alleseters, carnivoren, Aardappeleters, vegetariers, veganisten en de selectieve eters.

Tot die laatste groep behoor ik.
Ik eet vlees, noch vis en ook geen vogels. Eieren eet ik weer wel en ook melkproducten gaan er gewoon in. Je zou kunnen zeggen dat ik vegetarier ben, maar ik zeg ook nee tegen koriander, gember, prei, rauwe eieren (dus zekerrrrr geen spiegeleieren of een zacht gekookt eitje), rauwe ui, rode ui, lenteuitjes, bieslook, citroengras, peterselie, kaneel, softijs en saus door de pasta. Ik ben selectief met een duidelijke logica. Helaas vaak onbegrepen en -kort door de bocht- bestempeld als Lastige Eter.

HET KAN DUS ERGER!

Er bestaan dus mensen die strict leven volgens het freeganism, vrij vertaald de gratis-nisten.
Deze peoples eten veganistisch, behalve als het gratis is, dan eten ze alles. Ook een stukje karbonade. Of kippenbout. Of frikandel, kroket, babi pangang… Alles. Als het maar gratis is. Uit protest tegen De Industrie geven zij geen rooie cent uit aan vlees. Maar zolang het gratis is, dan steun je De Industrie niet en mag het gewoon smaken.

Ge-wel-dig!!

 

Netjes zij aan zij

Als je je bedenkt hoeveel geld de Chinese regering investeert in de Olympische Spelen, censuur, geboorteregeling en rechtzaken tegen de Gewone Man, is het toch vreemd dat de Staat haar kinderen niet aanleert om in de rij te staan. In een land met zoveel inwoners is het op zijn zachtst gezegd opmerkelijk.

In de rij staan dat kennen ze hier niet. Daarentegen ‘vloeien’ ze. Zodra er een opstopping ontstaat, aan een kassa bijvoorbeeld (omdat er zoveel nep RMB’s in de omloop zijn) dan wachten de mensen niet netjes achter de eerstvolgende, nee zij schuiven er naast. Zo ontstaat er al gauw een mensenmassa en kun je in de chaos gauw je beurt claimen. Ik laat dat meestal niet gebeuren en zeg dan in gebrekkig mandarijns du bu shi, wo shi di jie ke wat zoveel betekent als pardon, ik ben de eerste en dan is het 10% verbaal en 90% lichaamstaal wat de Chinees in kwestie moet overtuigen dat er mij niet te sollen valt. Begrijp me niet verkeerd, in de rij staan kennen ze gewoon niet. Meestal zijn ze zich geen kwaad bewust, terwijl jij je opgefokt afvraagt waarom iedereen zo onbeleefd is.

Groot voordeel is dat je zelf ook nooit meer in de rij hoeft te staan. Is gewoon een kwestie van goed aanvloeien 😉

Elke dag bij de ochtendgymnastiek kunnen ze het ineens WEL: