De wijze les van O.

Hij kwam in de tweede bij ons op school.
Een verlegen, blonde jongen.
O. heette hij.
En O. was nogal onzeker.

Het scheen dat hij op zijn vorige school werd gepest.
Dat dat de reden was waarom hij zich nu bij ons voegde.
Maar ons maakte het allemaal niet uit.
Zoals het op iedere kleine school aan toe ging, vonden we het reuze interessant dat er een nieuw iemand bij was.

O. bloeide op.
Hij maakte vrienden en genoot van de aandacht.
Ik vond O. een aardige jongen.
Hij probeerde altijd vlotte grappen te maken.
Of op een andere manier bijzonder te zijn.
Maar hij was ook rusteloos.

Gaandeweg ging O. steeds meer op zoek naar zichzelf.
Eerst wilde hij gabber worden.
De eerste stappen daartoe was het overkopen van een spuuglelijk blauw Australian jasje.
Ken je die dingen nog? Zo niet, het was een veel te duur trainingsjasje.
O. liep van de ene op de andere dag op Nike-ies en het trainingspak rond.
Op schoolfeestjes stond hij op de dansvloer te hakken en Hardcore was het helemaal.

Na een tijdje wilde O. toch liever alto worden.
Dus hing hij zijn Aussie aan de wilgen en kwamen de wijde pijpen tevoorschijn.
Hij liet zijn haren groeien, rookte en blowde en was ineens heel relaxt en vredelievend.
Mensen moesten vooral lief voor elkaar zijn.
Zo doende besloot hij dat hij bi-seksueel wilde zijn.

Dit was O. in een notedop van 2 t/m 6 VWO.
Ik hoop niet dat ik hem tekort doe door hem zo neer te zetten, want hij was echt wel een bijzondere jongen.
Alleen nogal zoekende.
En ik hoopte dat hij zichzelf uiteindelijk zou vinden.
Of dat hij zich neer kon leggen bij gewoon zichzelf zijn, want dat was ook echt hartstikke prima.

Jaren later hoorde ik via via dat O. op een dag besloten had om muzikant te worden.
Hij stopte met waar hij mee bezig was en begon zich hierop te storten.
Als hij écht van de muziek wilde leven, moest hij alles opgeven wat niet met muziek te maken had.
O. ging er helemaal voor.

Natuurlijk ging het niet zonder horten en stoten.
Maar hij slaagde erin in eigen beheer muziek uit te brengen.
Hij schopte het zelfs tot De Wereld Draait Door, mocht bij Giel op 3FM zingen en hij toerde door eigen land, Duitsland, Zwitserland, Engeland, Denenmarken…

Het bijzondere is dat ik denk dat O. zichzelf ondertussen wel gevonden heeft.
Ookal maakte ik me oprecht zorgen, O. lijkt op zijn pootjes terecht gekomen.
En ik? Ik doe maar wat.
Ik weet nog steeds niet wat ik wil behalve stinkend rijk worden met niets doen.
Eigenlijk heb ik gewoon alles omarmd wat op mijn pad komt.
Gaat het leven naar links, dan ga ik naar links.
En wat ik onderweg tegenkom, daar lachen we maar om.

Wat dat betreft kan ik van O. nog veel leren.
En eigenlijk is het allemaal heel erg simpel: Maak een keuze en begin gewoon!
Want uiteindelijk komt geen één droom uit, zonder dat je er iets voor moet doen.

En dus, lieve lezer, stop ik voor vandaag.
Want ik moet hoognodig iets voor mezelf doen.
Fijne dag!

Advertenties

Fifty shades of 2012

Joehoe!!
Ja, ik leef nog.
En nee, ik was niet van plan om 2012 stilletjes voorbij te laten gaan.
De waarheid is dat ik gewoon weinig inspiratie heb.
Veel te weinig inspiratie.
Lief heeft nog geen briljante opmerking gemaakt.
Ik ga er vanuit dat niemand zit te wachten op zijn analyses over het Nederlands elftal. Mocht dat wel zo zijn: zijn telefoonnummer is verkrijgbaar bij de redactie
Over het werk schrijf ik niet, dat is vreemd genoeg privé.
Ik ben nog steeds niet stinked rijk.
Heb geen grootste plannen met 2012.
Ben niet meer bij de tandarts of orthodontist geweest.
Verwacht geen kinderen.
En ben ook niet ontdekt als the next whatsoever.
Dus blijft er niet zo veel meer over.
En bloggen over niets is zó niet koel.
Zeker niet als je bedenkt dat ik in de voorgaande jaren alleen maar *kuch* diepzinnige en hoogstaande stukken de wereld in heb geslingerd.
En dus stel ik de comeback telkens uit.
Want hoe triest is het, dat het spannendste van het afgelopen half jaar Fifty Shades of Grey* is geweest?
Daar kun je toch niet mee aankomen?
Laat staan wegkomen!
En zo zit ik nu dus op de bank.
Met de laptop op schoot.
Dertig-something te wezen.
En te beseffen dat ik toch maar eens wat met mijn leven blog moet doen.
 * Geef toe: Christian Grey heeft op geen één pagina over voetbal gerept, hoe hot  is dát! Oh my! Ik bedoel maar… 🙂

Klaagblog: 2011

2011 kunnen we niet afsluiten zonder enige vorm van, uhm, afsluiting.
Maar weet je, eigenlijk klaag ik gewoon liever even een blogje vol.
Over van alles en nog wat.
Maar vooral over 2011.

Het jaar waarin ik 30 wederom 25 werd.
Ik heb altijd geloofd dat de reden waarom ik niet weet ‘wat ik later worden wil’ simpel was.
Ik hóefde niet te weten wat ik wil worden, omdat ik stinkend rijk ging worden.
Zodat ik voor mijn dertigste nog met pensioen zou gaan.
Nog voor ik goed en wel iets ben geworden.

Die verwachting heb ik al enigszins bijgesteld.
Ik ga vast óp mijn dertigste met pensioen.
En de tijd begint zo onderhand te dringen, mensen!
Voor je het weet, moet ik mijn hoop vestigen op met-pensioen-gaan-in-mijn-dertiger-jaren.
Of erger: tot ik zevenenzestig ben! Brrrrr!

2011 mag dan het einde betekenen van een droom.
Het was ook het jaar waarin de realiteit *pats* *BOEM!* in mijn gezicht sloeg.
Het gebeurde allemaal in de plaatselijke supermarkt.
Na een lange dag wilde ik even snel mijn avondeten bij elkaar rapen.
In de rij bij de kassa stond een meisje tegen het kassameisje te kletsen.
Ze hadden zichtbaar lol en tetterden er op los.
Toen ik eenmaal aan de beurt was, waren ze nog stééds aan het kletsen.
Het kassameisje was zo druk bezig met haar vriendinnetje, dat er gewoon iets knapte.

‘DE JEUGD VAN TEGENWOORDIG KENT GEEN FATSOEN MEER!!’, brieste ik tegen Lief.
Buiten weliswaar.
Het kassameisje kreeg slechts een nijdige blik en een zacht gemompel van protest.
Maar Lief moest mijn betoog over het gebrek aan normen en waarden nog lang aanhoren.
Hoe langer ik door ging, hoe meer het tot me doordrong.
Ik ben een ouwe zeur geworden.

Hoe is het mogelijk?
Ik bedoel… Huh?!
Wanneer is dat gebeurd?
Was ik gisteren niet nog gewoon… Eén van hen?

Zie je hoe het leven je uitlacht?
Als ik stinkend rijk was geweest dan hoefde ik mijn eigen boodschappen niet te doen of me te beklagen over ‘de jeugd van tegenwoordig’.
Nee, dan stond ik in de Forbes, bij het rijtje rijke mensen zonder talent.
Met een grijns van oor tot oor.
Het onderschrift zou luiden: ‘Kwangie has known all her life that she is going to be stinky rich’
 
Maar helaas.
2011 is bijna afgelopen.
Ik ben nog steeds niet stinkend rijk.
En ik zeik nog even door.
Over het verval van de jeugd (schande!), maar zeker ook over al dat vuurwerk (moet dat nou?) en niet te vergeten over oliebollen (te lekker!).
Want ach, over een paar uurtjes is het alweer 2012

IEDEREEN HET ALLERBESTE VOOR 2012!

Dromen, durven, doen

Over iets meer dan drie maanden ben ik weer eens jarig.
Nog maar 97 dagen om precies te zijn.

Natuurlijk word ik wederom 25, maar deze verjaardag heeft toch wel iets extra’s.

Het is mijn eerste verjaardag als mevrouw Lief.
En om Lief een beetje te helpen: Mijn andere hand zou ook graag een ring willen! 
Het is ook het begin van Het Echte Volwassenzijn.
Althans.
Zo zag ik dat vroeger altijd.

In de jaren dertig was je écht volwassen.

Maar ja, ik dacht ook altijd dat ik de kids – vier stuks wel te verstaan – al voor mijn dertigste eruit gepoept zou hebben. Net als dat ik voor mijn dertigste miljonair zou worden en met pensioen zou zijn. Wat overigens nog steeds mogelijk is. En ook dat ik bezig zou zijn met iets zinvols (wat dat ook moge zijn).
 
Ik was er echt van overtuigd dat ik op mijn dertigste héél erg wijs zou zijn.
Maar om de komende 97 dagen met mijn neus in de encyclopedieën te hangen is ook zoiets.
Daarmee valt de schade niet meer in te halen.
Toch moet een mens wel dromen hebben.
En ach, waarom ook niet.
Laat ik er maar even een lijstje van maken.
Voor de volgende dertig jaar.

Want dan, dan ben ik écht volwassen.

In willekeurige volgorde:

TO DO:
1.  Nog een keertje sushi eten met al mijn vriendinnen.

2.  kwangie.punt.nl omzetten in kwangie.nl
    Van Zus en Gijs kreeg ik met kerst vorig jaar(!) www.kwangie.nl kado, maar zoals u ziet, is die site nog niet bepaald van de grond gekomen.

3.  Die reis naar New York, Tokyo en Canada maken.
4.  Mijn eerste boek schrijven en een tweede en een derde.
5.  Eens eten in een echt sterrenrestaurant. De Librije of iets dergelijks. Liever geen Mc Donald’s.

TO DREAM:
1.  Dat Lief en ik nog eindeloos vele zinloze dialogen mogen voeren.
2.  Een medicijn ontwikkelen die kanker, aids en liefdesverdriet geneest.
3.  De jackpot winnen in de Staatsloterij.
4.  Dat ‘men’ eindelijk inziet dat oorlog nergens toe leidt en toegeeft dat Kwangie dat jaren geleden al heeft geroepen.
5.  Dat de NS erin slaagt alle treinen volgens dienstregeling te laten rijden.

De ongehuwde Muts neemt afscheid

Dag! Daaaaag!

Hij     : That’s it?!?!
Ik       : Niet goed?
Hij     : Ik dacht dat je echt iets ging typen…
Ik       : Ja, maar ik weet niet zo goed wat.

Hij     : Denk er nog maar eens eventjes over na dan!

Goh!
Wat is ie streng.

Die aanstaande van me.

Ik moet van Lief een therapeutisch logje schrijven.
Moet.
Omdat ik rustig word van schrijven.
Therapeutisch.

Omdat ik vandaag nogal overspannen ietsjes minder Zen was.

En wat werkt nu beter dan alles los te laten?
Achter je te laten?

Weg te laten?

Dus.
Bij deze.
Neem ik officieel afscheid.
Van mijzelf.

Van de principieel ongehuwde ik.

De Kwangie die echt-nooit-van-haar-leven-lang-niet-wil-of-gaat-trouwen-want-ze-gaat-zichzelf-echt-niet-in-zo’n-belachelijke-trouwjurk-hijsen gaat haar laatste slaapje doen.
Welterusten!

Slaap zacht!

EN TOT NOOIT MEER ZIENS!