Over hoe het nu allemaal anders is

“En? Hoe voelt het nu? Voelt het anders nu je getrouwd bent?”

ABSOLUUT!!
Ik had het nooit kunnen vermoeden, maar het voelt echt helemaal anders.
Want.
Voortaan ga ik als mevrouw Lief door het leven.
Het klinkt nog een beetje raar.
Mevrouw Lief.
Kwangie Lief.
Maar het klinkt ook wel weer goed.
Thank God dat Lief geen Poepjes heet!

Ook mag ik eindelijk mijn prachtige ring om!
Elke dag!
Alle dagen van de week.
Loop ik nu met een wit gouden ring met twee diamantjes erin.
En hij is mooooooi, mensen!
Ik heb Lief al om een tweede gevraagd.
Waarop hij zwijgend zijn hoofd schudde.
  
Wat ook helemaal anders is.
Is dat Lief sinds twee weken mijn man is.
Mijn Man.
Oei!
Dat klinkt toch wel een beetje.
Uhm.
Hoe zou ik het zeggen?
Vul maar in:
Oud –  Niet zo hip – Formeel – Raar – Ouderwets – Vreemd – Stom *
* doorhalen wat niet van toepassing is
Zullen we het er maar gewoon op houden dat Lief mijn Lief is??
 
 
En op één of andere manier stellen alle mensen simultaan spontaan dezelfde vraag.
“Zo. Wanneer komen de beesies?”
En dan hebben ze het niet over de beesies van de Appie.
Nee.
Ze hebben het over die ándere beestjes.
Die je negen maanden lang moet kweken.
Nou, bij deze.
Lieve mensen, nog láng niet.
En meestal probeer ik heel spontaan het gesprek een beetje een andere richting op te sturen.
Zo van.
Kijk eens!
Dit zijn foto’s van onze dag!
Die prachtig, zonnig en hartverwarmend was.
Het kon gewoon niet beter.
Al die lieve mensen om ons heen.
En de leuke videoboodschappen van de mensen die er niet bij konden zijn…
Dus bij deze.
Om jullie af te leiden van de beesies-vraag.
Géén foto’s van onze dag!
 
 
Het liefst zou ik alle zeshonderdéénendertig foto’s hier online zetten, maar dat gaan we maar niet doen.
Niet alleen omdat ik niet weet of alle gasten het zo zouden waarderen als ze hun hoofd terug zien op het wereldwijde web. Maar ook omdat ik niet wil dat de computer crasht als ik al die foto’s hier neer zou planten. Dat begrijpen jullie wel, toch? 

De ongehuwde Muts neemt afscheid

Dag! Daaaaag!

Hij     : That’s it?!?!
Ik       : Niet goed?
Hij     : Ik dacht dat je echt iets ging typen…
Ik       : Ja, maar ik weet niet zo goed wat.

Hij     : Denk er nog maar eens eventjes over na dan!

Goh!
Wat is ie streng.

Die aanstaande van me.

Ik moet van Lief een therapeutisch logje schrijven.
Moet.
Omdat ik rustig word van schrijven.
Therapeutisch.

Omdat ik vandaag nogal overspannen ietsjes minder Zen was.

En wat werkt nu beter dan alles los te laten?
Achter je te laten?

Weg te laten?

Dus.
Bij deze.
Neem ik officieel afscheid.
Van mijzelf.

Van de principieel ongehuwde ik.

De Kwangie die echt-nooit-van-haar-leven-lang-niet-wil-of-gaat-trouwen-want-ze-gaat-zichzelf-echt-niet-in-zo’n-belachelijke-trouwjurk-hijsen gaat haar laatste slaapje doen.
Welterusten!

Slaap zacht!

EN TOT NOOIT MEER ZIENS!

Bruiloftstress? Moi? Echt niet!

“Nee, hoor! Nergens last van!” is mijn antwoord op de meest-gestelde-vraag-van-het-afgelopen-jaar.

Bruiloftstress.
Trouwnervositeit.

Huwelijksspanningen.

Of ik er al last van had.
Nou, mensen.

Nee, hoor! Nergens last van!

Krap twee weken voor De Grote Dag slaap ik als een baby.
Ieder twee uur wakker, even rondje wc en ik draai me weer een keer om.
Ik maak me nergens zorgen over.

Misschien moet ik gewoon geen thee meer drinken voor het slapen gaan.

En die twee nieuwe grijze haren die ik laatst ondekte, vormen géén reden voor paniek.

Dat er ook nog een fruitvliegjesinvasie heeft plaatsgevonden, terwijl Moeder met het Alziende Oog over drie dagen in huis komt, is natuurlijk ook geen drama.

Ik ben helemaal zen. ZEN. ZZZZZENNNN!! Dat laatste schreeuw ik U allen gewoon even toe!

 

Dus dames en heren, maakt u zich over mij maar geen zorgen.

Ik ben zeer rustig en onverstoorbaar.

Voor mij geen bruiloftstress.
Of trouwnervositeit.

Laat staan huwelijksspanningen.

Nee, hoor! Nergens last van!

Ik ben zó kalm, dat ik maar even ergens in een hoekje in de foetushouding ga liggen!

Ik ben geen stresskip. Nee, hoor! Hoe kóm je daarbij? Ik ben hartstikke zen. *kuch*