Enkele tips:
* Het heeft niets, maar dan ook echt helemaal niets te maken met Japan of de Japanse vlag
* Eigenlijk niet voor mijn doelgroep
* Het maakt mij erg blij!
Dave, jij mag niet meedoen en Lief, jij ook niet!
Categorie archief: je hebt van die dagen
The Secret
Ik ben niet bijgelovig.
Nee, echt niet.
Nou, vooruit.
Een béétje dan.
Verder ben ik niet zweverig, hoor!
Ik heb gewoon een paar eigenaardigheden.
Slapen met licht aan bijvoorbeeld. Dat moet als ik alleen slaap. Nooit overheen gegroeid.
Of mijn voeten. Die mogen de grond niet aanraken als er iets engs gebeurt op televisie. Of bij een enge film. Ik gruwel en geniet van enge verhalen tegelijk, maar mijn voeten mogen de grond niet raken.
Daar heeft iedereen toch wel een beetje last van? Ook niet een béétje?
En nu heb ik er één bij.
Het bezorgt me hartkloppingen en onrust in het hoofd.
Ik wil er niet aan toegeven, maar het lijkt sterker dan mijn wil.
Het gaat om The Secret.
Had ik het maar gelezen.
Je weet wel. Dat boek over het onmogelijke mogelijk maken.
Met het geheim van voorspoed en geluk.
Lange tijd heb ik geweigerd mee te doen aan die hype.
Geheimzinnig gedoe allemaal.
Vond het maar belachelijk dat het gecategoriseerd werd onder ‘non fiction’. En wat een stomme titel ‘The Secret‘. Allemaal hersenspinsels van mannen in pakken die heel veel geld per uur vragen om de consument aan het kopen te krijgen. Marketing. Afzetters. Bah.
En nu heb ik spijt. Heel veel spijt.
Kon ik maar een spoedbestelling plaatsen bij BOL.com en alsnog aan de slag gaan met het zelfhulpboek. Het onmogelijke mogelijk maken.
Want. Vanavond. De Grote Trekking.
Ik weet wel raad met die 25 miljoen! Kom maar op!
Toch vreemd
Toch vreemd.
Ze hebben mij niet meer gebeld, die mensen van de Staatsloterij. En de hele reutemeteut aan begeleiders, psychologen, financiele adviseurs… Je weet wel, die groep die nieuwe rijke mensen ondersteunt.
Het is angstvallig stil.
Ik heb mijn lot online gekocht en nooit de moeite genomen te kijken naar de (eind)cijfers. Ze bellen mij vanzelf wel, dacht ik zo. Hmmm…
Back to work (2)
Toen ik gisterenmorgen op mijn fietsje met mijn o zo gezellige Kitsch Kitchen fietstas richting werk trapte, kwam ik halverwege een regenbui tegen.
Had geen jas aan. Want dacht is niet koud. En koud was het niet, maar wel nat dus!
Wat zeg ik. Zeik en zeiknat kwam ik aan op mijn nieuwe oude werk. So not how I imagined it.
Hoe dan ook.
De Eerste Dag op mijn nieuwe oude werk zit er weer op.
… en vandaag hebben we alweer vrij!
Heerlijk!
Back to work
Vandaag moet mag ik weer aan het werk!
Ik zou best kunnen zeggen dat ik net uit bed ben gerold en nu haast, haast, haastend een boterham naar binnenwerk, een kammetje door mijn haar haal en het eerste de beste aantrek wat er maar op de grond ligt. Iets te lang in bed gebleven. Iets te weinig druk gemaakt over de eerste dag op het nieuwe oude werk.
Dat is allemaal niet zo.
Als ik meer tijd had gehad, zou ik er over kunnen loggen.
Over mijn dwangmatige verkleedpartij gisterenavond en mijn doodsangsten voor honger, nu ik niet meer op elk gewenst tijdstip kan eten, want kan toch echt niet tijdens het werken.
En mijn zorgen of ik mijn haar moet dragen in een staart of los. Want toch best gezichtsbepalend, terwijl ik liever niet al te ijdel of oppervlakkig wil zijn. Vind het eigenlijk maar grote onzin om zo met je uiterlijk bezig te zijn. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben. Helaas sta ik toch niet sterk genoeg in de schoenen om zo’n schijt-aan-iedereen-mentaliteit uit te dragen.
Als ik ook nog een log moet schrijven op deze drukke ochtend, dan zou ik bijna te laat komen. Laten we dat nou maar niet doen.
To be continued dan maar?
