Gisteren opgepast op onze neefjes, C. (bijna 4) en J. (bijna 2).
De hele dag door hebben we gezongen (met K3), gedanst (op K3) en een poging ondernomen een filmpje te kijken (featuring K3).
Nu moet u weten dat ons neefje baas over de afstandsbediening is.
Hij weet precies welke knoppen hij moet gebruiken om juist dát stukje te zien dat hij zo leuk vindt.
En zo zagen wij, keer op keer, zo’n driehonderdachtentachtig keer achter elkaar:
“Stomme plant!”
<< rewind
“Stomme plant!”
<< rewind
“Stomme plant!”
<< rewind
“Stomme plant!”
<< rewind
Ze konden er geen genoeg van krijgen.
Van die f**king Kaa-Die!
Man! Die Karen, Kristel en Kathleen kunnen mij werkelijk gestolen worden!
Voor mijn part worden ze verboden in de horeca en moet je op elke CD hoge accijnzen betalen.
Maar goed, alles voor het kind, hè?
Zij gelukkig, wij gelukkig.
Het ging verder allemaal goed en het was erg gezellig.
En een klein beetje vermoeiend. Ga zelf maar vijf uur lang op die liedjes van K3 dansen!
Vandaar dat Ome Lief – die steevast Ome W., [naar de andere oom, red.] wordt genoemd – op een gegeven moment languit op de bank ging hangen. Die vervult zijn voorbeeldfunctie prima!
Hoe dan ook.
Met twee van die boefjes ontkom je niet aan het gevoel dat je midden in een aflevering Praatjesmakers zit.
Toen Ome W. Lief daar op die bank lag, slopen de twee kleintjes naar hem toe.
“Ome W. wakke make?”
“Ome W.! Wakke worren! Wakke worren!!”
“Ome W….”
“Ome Lief,” kraakte Lief met de slaap nog in de stem ogen.
“Ome Lief…”
“Ja?”
En nu komt ie mensen. DE uitspraak van het jaar 2008.
“Hebbe jij ook een beebie in de buik?”
kwangie.com 