Rehab

Mijn naam is Kwan en ik ben een chips-verslaafde.

*applaus*

In mijn jeugd maakte ik voor het eerst kennis met chips.
Mijn ouders boden het me eens in de zoveel tijd aan.
Natuurlijk had ik ook ‘nee’ kunnen zeggen, maar mijn nieuwsgierigheid was te groot.
Hoe zou het proeven?
Wat zou er gebeuren als ik de hele zak in mijn eentje leeg zou eten?

Kan ik sneller dan Broer de zak op krijgen? het antwoord luidt: neen.

Langzaam begon ik ook zelf te experimenteren.
Struinde ik supermarkten af op zoek naar nieuwe soorten en smaken.
Van naturel naar paprika naar bolognese.

Altijd die drang naar sterker spul.

Bleef het in het ouderlijk huis nog bij incidenteel gebruik, eenmaal op eigen benen kamers begon het buitensporig consumeren. Die zaligmakende smaaksensatie in combinatie met het onweerstaanbare gekraak, zorgden ervoor dat ik meer en meer afhankelijk werd.
Geen dag zonder chips.
Geen chips zonder Kwangie.

En zo leefde ik van aardappel naar aardappel.

Iedereen wist van mijn passie en hield er ook rekening mee.
Lief neemt altijd een zak of twee, drie mee als hij boodschappen doet.

En als ik ergens op visite ga, zorgen de gastheren- en vrouwen er altijd voor dat ze sjips in huis hebben. Bang dat ik ga flippen en alles overhoop haal op zoek naar die laatste kruimel die wellicht op de grond is gevallen. Voorkomen is immers beter dan genezen.

 

Toch ging afgelopen maandag de knop om.
Ik lag op de bank met mijn zak te dippen in een sausje, toen ik besefte dat het maandag was.
Máándag, mensen!
De slechtste dag van de week.
Was ik dan zo verslaafd dat ik chips zonder reden eet?
Kon ik werkelijk waar niet meer zonder?

Kortom: Is hier sprake van een uit de hand gelopen hobby?

En dus kapte ik die dag resoluut met chips.
Gewoon cold turkey.
Gestopt.
 
En nu?

Nu ben ik al vijf dagen clean.

Koude rillingen wisselen zich af met koortsige periodes waarin ik me op een groot chipsfestijn waan met mij als eregast.
Ik voel me beroerd en ellendig.
Het lontje werd steeds korter en korter.
En mijn humeur heeft het dieptepunt bereikt.

Het zullen wel afkickverschijnselen zijn, veroorzaakt door een tekort aan plezierig zetmeel.

Morgen begin ik weer gewoon,
Want dan is het maandag.
Máándag, mensen!
De slechtste dag van de week.
En dat is reden genoeg voor een zakje troost.
Toch?

Hij en ik: snappen niets van popsterren

Kwangie en Lief kijken Popstars

Hij      :    Wie zegt toch tegen die mensen dat ze kunnen zingen?
Ik        :    Gewoon. Vrienden, familie…
Hij      :    Dat zijn dan toch geen vrienden meer?!?!
Ik        :    Nou, die zeggen dat gewoon. Voor de aardig en zo. Weten zij veel dat zo’n knakker persoon zich dan opgeeft voor Popstars.
Hij      :    Dat kan ik me niet voorstellen.
Ik        :    Echt, hoor! Dat zeggen mensen ook tegen mij!
Hij      :    *verslikt zich bijna in de koffie*  
Ik        :    Echt waar! Nichtje nog, vorige week! Die zei dat tegen mij!
Hij      :    (…)

 

Kennen jullie Herman van Idols nog?
Imagine this: Herman, geveld door de Mexicaanse griep en geknevelde ballen.
Got the picture?
Zo klink ik.

Correctiestickers en kromme logica

Wie weleens met de bus reist kent ze wel.
De correctiestickers.
Plakkertjes voor op je strippenkaart in het geval de buschauffeur teveel heeft afgestempeld.

En verkeerd stempelen, dat doen die chauffeurs regelmatig.

Nu begrijp ik best dat fouten maken menselijk is.
Mij zul je dan ook nooit horen mopperen als er te weinig afgestempeld wordt.
Doe ik niet moeilijk over.

Flexibel als ik ben.

Het is een ander verhaal als ze te veel stempelen.
Zoals vandaag.

Toen de chauffeur drie vakjes aftelde in plaats van twee.

“Meneer, het moeten twee strippen zijn.” assertief, he?
“O echt waar? Want de vorige keer zijn er drie afgestempeld.”
“Dat klopt, maar dat was een andere rit. In Utrecht.”
“Dan moet je de volgende keer maar even tegen de chauffeur zeggen dat ik teveel gestempeld heb.”
“Maar meneer, dat kan toch niet, dat snapt u zelf toch ook wel.” Toch?!?
“Ik heb geen correctiestickers meer.”
“En nu?”
“Weet je wat? Ik schrijf het wel even op.” pakt een pen en tekent een pijltje naar boven.
“Sorry meneer, maar dat kan toch iedereen erbij gezet hebben?”
“Dan zeg jij dat ze mij maar moeten zoeken. Komt goed, meisje”
“…”     ik had geen woorden meer

 

Stel je eens voor!

Vandaag heb ik even gemsnd met nicolekebolleke.
Wat een raar woord, eigenlijk. Ge-MSN-d.

Natuurlijk ‘kende’ ik Nicolekebolleke al van de vele leuke stukjes die ze schrijft, maar zo life praten was ook zeker gezellig! Daaruit bleek Nicolekebolleke écht een sportief meisje te zijn. Zo eentje die tegen een stootje kan en raad weet met ballen. Knap vind ik dat!

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ben ik dat namelijk helemaal niet.
Ik ben meer van het, uhm, niet-sporten.
Dat is zo ondertussen wel bekend.

Evenals dat ik niet kan rennen.

 
Maarre en nu komt het wat weet ik eigenlijk van jullie?
Nou?
Eerlijk?

Veel te weinig!!

En daarom wil ik jullie vragen, lieve lezers, lurkers en loggers: Stel je je eens voor!
Wie ben je?
Wat doe je?
En laat vooral alle gênante bijzondere weetjes niet achterwege!

Dat zou ik heel leuk vinden!

Toetje schreef onlangs een briljant logje waarin zij haar lezers opriep zich voor te stellen. Alle credits gaan dus naar haar!

Enkele dingen die Kwangie heeft geleerd in Rusland

Mr. Bean taal zegt meer dan duizend woorden
Als het op communicatie komt, spreekt Mr. Bean boekdelen!

 
Margot is een slet
De naam Margot klinkt sexy in het Russisch. Niet voor niets noemen veel dames van lichte zeden zichzelf ‘Margot’. Het wordt geassocieerd met stout en wild.
Zelf doet Margot me vooral denken aan de zus van Anne Frank.

Robert Schumacher heeft een Russische halfbroer
De gemiddelde vrouw hier heeft een flinke borstpartij die je veel angst respect inboezemt.
Volgens de locals heeft de omvang alles te maken met bad karma. Daaraan kun je afzien dat niet alle mensen even braaf zijn geweest in het verleden! Was ik vroeger maar een heel slecht meisje!

50% van de inwoners in Zweden is analfabeet
Slechts één op de twee huishoudens in Zweden heeft de boeken van Stieg Larsson in hun boekenkast staan.

Special water
Alle mensen opgelet! Met het oog op de verwachte griepgolf in het najaar (nu dus), is het niet onverstandig om flessen wodka in te slaan. Wodka, niet voor niets het speciale water genoemd, zuivert het bloed en is dan ook een goed alternatief voor Tamiflu. Gebruik op eigen risico! Ik heb deze volkswijsheid niet getest!

Teletubbies en mooi paars gaan niet samen
Dagelijkse beweging is belangrijk, maar daarvoor hoef je je waardigheid nog niet aan de duivel te verkopen.

Magische paddestoelen en drinken in de bus
Toen ik verbaasd was over een drinkende man in de bus, lachte mijn collega: “You may not drink in bus in Holland? But you may eat magic mushrooms and smoke grass?! You people are crazy!”