Aangezien er ont-zet-tend veel lezers op kwangie.punt.nl komen via de zoekwoorden Chinese billen, weet ik niet of het heel verstandig is om erover te loggen.
Maar ik doe het lekker toch.
Het gaat namelijk over de Playboy.
Ja, de Playboy, ja.
Daar wil ik het graag over hebben.
Over het tijdschrift.
Dat door menigeen *kuch* gelezen wordt.
Waarbij alle foto’s van blote Do’s gewoon doorgebladerd wordt.
Dat zeg ik.
Het is een blad met vooral steengoede artikelen.
En dat er zo nu en dan blote meisjes in staan, dat is bijzaak.
Heb ik van horen zeggen.
Hoe dan ook.
Laatst speelden Lief en ik het spelletje, dat door Susy lieflijk “Nee, je móet kiezen!” wordt genoemd.
Doel van het spel is het kwellen van je wederhelft onmogelijke antwoord te geven op de meest uiteenlopende dilemma’s.
Men denke aan:
A) Verlies je liever je smaak of je verstand?
B) Heb je liever een dochter die in handen is van een loverboy of een zoon die een loverboy is?
C) Word je liever vermoord of vermoord je liever iemand?
Omdat ik een kei ben in het verzinnen van de meest dramatische dilemma’s Sophie’s choice is er niets bij gruwelt Lief dan ook verschrikkelijk van dit spelletje.
Hij delft namelijk altijd het onderspit.
Arm jong.
Niet opgewassen tegen zoveel geestesziekheid in mijn hoofd.
Maar soms.
Héél soms.
Komt ie er nog best mee weg.
Op een avond, het was een vrijdag, vroeg ik hem out of the blue:
“Heb je liever dat we straatarm en hopeloos zijn of dat ik voor een aardig zakcentje voor de Playboy poseer?”
Tjakka!
Die hakt erin!
Ik zag hem al denken.
Radeloos.
Peinzend.
Aarzelend.
En wat denkt u dat de jongen zei?
Nou?
NOU!?!
“Jij bent toch helemaal geen type voor de Playboy!”
