Hij en ik: stand up Kwangie

Ik        : Zou ik dat ook kunnen?
Hij      : Wat?
Ik        : Stand up comedy.
Hij      : Nee!
Ik        : Serieus! Volgens mij ben ik daar best goed in, hoor!
Hij      : Hahaha! NEE!
Ik        : Niet?
Hij      : Helemaal niet!
Ik        : Hoezo niet? Vind jij mij niet grappig dan? Hoort u de toon die ik aansla? Die is dreigend, he? O wee
             als je het verkeerde antwoord geeft, jongeman!
Hij      : Ik vind jou heel grappig…
Ik        : …Maar…?

Hij      : Andere mensen niet.

 
Kwangie kan maar beter doen, waar zij écht goed in is:
Lief zo’n dodelijke blik toewerpen, dat hij spontaan de afwas, vuilniszakken en vuile was  wegwerkt!

Ochtendroutines

Voor mensen die ’s ochtends graag een paar uur minuten langer in bed liggen, is het van levensbelang dat de ochtendroutine vlekkenloos verloopt.

De wekker moet tijdig afgaan en snoozen tot nader order, de douche goed heet en de kleding die je de avond ervoor niet klaar hebt gelegd moet in een mum van tijd uit de kast worden getoverd.

Een mens wordt nu eenmaal niet leuker van een ochtend-uit-balans.
En ik al helemaal niet.
Dat geef ik ruiterlijk toe.

De eerste uren van de dag ben ik het liefst verstoken van nasty surprises.

Om die te voorkomen, volgt Kwangie zo haar vaste ochtendroutines:
Allereerst buikoefeningen.
Die doe ik trouw elke ochtend.
Zodra de wekker gaat, zit ik rechtop.
Eventjes naar het donker staren.
En weer terugvallen in bed onder mom van ‘…nog één minuutje…’

Dit herhaal ik zo’n twintig keer, totdat het echt niet meer kan.

Dan verhuis ik naar de douche.
Waar ik het eerste kwartier niet meer onder vandaan kom.
Want.

Staand slapen is ook heerlijk.

Vervolgens moet er geföhnd worden.
Het verschil tussen een verzopen kat op het hoofd en head-turning-hair zit hem in die vijf minuten blazen op volle toeren na de hete douche.
Dus zetten we de blower hard.

En wapperen de haartjes in het wild.

In het kader van time management poetst Kwangie daarbij haar tanden.
En dat is best lastig.
Want op de kop föhnen levert simpelweg de meeste volume op, terwijl zwaartekracht nogal zijn uitwerking heeft op je speeksel.
Zeker als je je mond niet goed dicht houdt.
Gelukkig word je er vanzelf behendiger in.

En het levert ’s morgensvroeg welgeteld twee minuten extra op!

In die twee minuten kleed ik me aan.
En uit.
En weer aan.
Voordat ik boterhammen smeer en alles in de tas gooi.

Een laatste bag check. heb ik alles? Alles-alles?

Nog even Lief onnodig wakker maken gedag kussen.
De deur achter me dicht trekken.
Hup.

Naar de trein.

Waar ik steevast achter kom, dat ik:
– geen tandpasta op de borstel heb gedaan;
– vergeten ben iets op het brood te smeren;

– een bad hair life heb.

… en daarom voortaan best vijf minuten langer kan blijven liggen.

Hij en ik: strijden voor de goede zaak

Lief heeft nogal andere ideeën dan Kwangie.
Over ons stulpje.

En hoe deze ingericht moet worden.

Toen we drie jaar geleden ons eerste appartementje kochtten, hebben we een mix ‘n’ match aan meubels van onze studententijd meegenomen.

Met als leidraad IKEA Zweedse meubelarij.

Het moge duidelijk zijn.
Wij zijn aan vernieuwing toe.
Nu we het daar over eens zijn, begint het onderhandelen.

Waarbij beide partijen poot stijf houden.

Hij      : …En die gordijnen moeten ook echt vervangen worden!
Ik        : Ik vind de gordijnen eigenlijk best wel mooi.
Hij      : Die vind ik echt lelijk!
Ik        : Wat vind je er dan zo lelijk aan dan?
Hij      : Nou gewoon, ze hangen… zo…
Ik        : Ik heb toch echt liever eerst een nieuwe keuken!
Hij      : …Of anders korten we die gordijnen gewoon in?
Ik        : En ik vind onze vloer ook zo lelijk nog niet!
Hij      : Vind je dan ook niet dat die gordijnen zo hangen?
Ik        : En we willen daar toch ook nog een muurtje plaatsen? Wil je dat dan niet eerst?
Hij      : Ja, maar dat kan ik niet zelf. Een muurtje zet je niet zomaar één-twee-drie…

Ik        : Ik vind het eigenlijk best wel mooie gordijnen.

Terwijl ik pleidooien houd voor een nieuwe keuken – met afwasmachine – gaat Lief duidelijk voor een nieuwe vloer en gordijnen-die-niet-hangen.

We komen er niet uit.
En wachten gewoon af.
Totdat de ander bezwijkt toegeeft.

Rome – of iets dat daarvoor door moet gaan

Hoe Rome is geweest?
Helemaal geweldig!
Wat zeg ik?

Fantástisch gewoon!

Het Colosseum, Forum Romanum, Pantheon, Vaticaan, Sint Pieter, de Trevi fontein, la macchina da scrivere, Piazza Navona, Castel St. Angelo…
You name it, we’ve seen it!
Natuurlijk wil ik al dit wonderschoons met u delen.
Bovenal hoor ik maar al te graag hoe afgunstig verlekkerd fijn u mijn vakantiekiekjes heeft bewonderd.

En hoop ik dat mijn foto’s een plekje in een Loney Planet waardig zijn.

Toch zal ik u dit leed besparen.
Hoe prachtig Rome ook is, u moet niet vergeten dat Kwangie van Chinese origine is.

En dat ik met twee andere Chineesjes op pad ging.

Oftewel:
Drie fotocamera’s,  zesenzestig outfits en heel, héél veel foto’s.
Van het eten.
En van elkaar.
Met elkaar.
Naast elkaar.

Door elkaar.

Met zo nu en dan op de achtergrond een stukje eeuwenoud stad.
Als u goed kijkt.
Maar goed.
Ik hoop maar dat u daar geen interesse in heeft!

Zomers dagje

Wat te doen als het laatste beetje vertrouwen binnen je relatie weg is?
Als je al zo vaak op de proef bent gesteld, dat je door schade en schande beter zou moeten weten?

Dan zou je toch echt een keertje beter moeten weten.

Neem nu vandaag.
Lief beloofde plechtig dat het twee-en-twin-tig graden zou worden.
Ik citeer: “Echt een zomers dagje.”

Dat is wat Lief zei.

Nou, de zon was in geen velden te bekennen.
En de tweeëntwintig?

Dat haalde het kwik al helemáál niet.

Regenwolken.
Díe waren er ja!
En een heleboel vreemde blikken op straat.

Van dik aangeklede mensen met laarzen aan tegen opspattend water.

Want.

Kwangie stapte op slippertjes met blote benen in een rokje de deur uit.

Dus.
Wat te doen als het laatste beetje vertrouwen binnen je relatie weg is?
Gewoon weer op Piet Paulusma bouwen!