Donderdagochtend.
Centraal Station Nijmegen.
Met slechts één minuut te gaan, ren ik het station binnen.
En ik twijfelde geen moment.
No way dat ik zwart zou rijden.
Want dat durf ik niet zo zit ik niet in elkaar.
Snel naar zo’n kaartjesautomaat.
Enkele reis > 2e klasse > Vol tarief > Vandaag geldig > Pinbetaling
Pinpas erin.
Met half oog op de stationsklok, tikte ik mijn pincode in.
Met de andere helft keek ik naar de trein die in de verte stond.
Dat wordt sprinten, dacht ik nog.
En ik sjorde nog wat aan het apparaat opdat dat de transactie zou versnellen.
Al met al kan het niet meer dan enkele seconden hebben geduurd, maar het mocht niet baten.
Ik miste hem faliekant op het nippertje.
Gelukkig rijden er meerdere treinen naar de plaats van bestemming, dus kun je ook zeggen dat ik ruim op tijd was.Het glas kan niet altijd half leeg zijn, mensen!
Later die dag.
In een tee-mobiel winkel.
16:00 uur.
Mensen, wat een prachtexemplaren!
Mijn hart was meteen verkocht aan een wel heel bijzondere Held.
Zo schoon.
Zo handig.
Zo geweldig heb ik ze in tijden niet meer gezien.
Ik twijfelde geen moment.
“Mag… Mag ik deze meenemen?” vroeg ik aan de verkoper.
“Maar natuurlijk, mevrouw! Ik zal even kijken of we hem nog op voorraad hebben,” antwoordde de verkoper.
Mijn hart bonkte in de keel.
In een paar minuten zou die mooie telefoon van mij zijn.
Ik kon niet wachten totdat ik hem onder handen kon nemen!
“Dat is dan nog €69, mevrouw!”
“Ik wil graag pinnen.”
“Geen probleem. U mag uw pas doorhalen!”
Pas doorhalen> Pincode > ‘ok’
Ik kreeg ter plekke een hoofd als een pompoen. Vat u hem?
Maar… Dat kan helemaal niet!
Ik heb net mijn salaris gehad! En ik heb deze maand nog helemaal niets leuks voor mijzelf gekocht! Ik heb niet eens iets leuks gedáán! Laat staan… Hoe kan het dan…
Wait a minute! Wait a minute!
What happened here??
IK BEN GEWOON GESKIMD!
Vanmorgen op het station natuurlijk! Hoe stom kan ik zijn!
Heb ik wel mijn hand ervoor gehouden toen ik mijn pincode intoetste?
Vast niet. Ik lette natuurlijk weer eens niet op.
Ik had ook zo’n haast.
Shit! Ik moet die telefoon hebben!! Ik moet de bank bellen!!
“Lukt het, mevrouw?”
“Sorry, maar hier staat ‘maximum bereikt’ en dat kan niet. Ik denk dat ik geskimd ben. Ik ga even langs de bank en dan kom ik terug, okee?”
“O jeetje! Dat is goed, hoor! Ik hou hem zolang wel voor u apart!”
Op hoge poten rende ik naar de bank.
Het is dan niet mijn eigen bank, maar ze zijn vast hartstikke geïnteresseerd in mijn geval.
Ik weet nog precies bij welk apparaat het is geweest.
En ze hebben voor enkele honderden euro’s mijn rekening leeggeplunderd.
“Goedenmiddag mevrouw, hoe kan ik u van dienst zijn?” zei de bankmedewerker vriendelijk.
“Ik denk dat ik geskimd ben. Kan ik hier mijn rekening nakijken?”
“O echt? En waarom denkt u dat dat gebeurd is?”
“Omdat ik net ‘maximum bereikt’ heb, terwijl dat niet kan!”
“Nou, dan gaan we dat gauw nakijken!”
Jeetje, dat mij dit juist moet overkomen.
En dan net nu.
In december, waarin ik nog miljoen kadootjes moet halen.
Hoe lang zou het duren voor de bank het geld heeft terug gestort?
Een week?
Twee weken?
Misschien hoef ik dan helemaal geen kado’s meer te halen!
Sorry jongens, maar ik ben geskimd. Dus hopelijk vinden jullie deze kerstcake ook lekker? Helemaal zelf gebakken!
Scheelt ook weer feestdagenstress.
Zou mooi zijn.
Nee!
NEE!!
Dit kan niet waar zijn.
Laat dit niet waar zijn!
“Zo mevrouw, het ziet er naar uit dat u de afgelopen dagen gewoon teveel heeft gepind!”
De bittere waarheid wil, dat ik in de tussentijd Lief en het werk al had gebeld over mijn marterlaarschap.
